اتفاقات، همانگونه که از ساختارِ این کلمه برمیآید، پیشآمدیست که به دلایلی گاه مفهوم و گاه نامفهوم برای ما رخ میدهد. ما انسانها اما تمامِ هنرمان بعد از حادث شدنِ این اتفاقات رو میشود. زمانی که باید تنشِ وارد شده از این پیشآمدها را که در زندگی وارد شده مهار کنیم و مراقبِ دریای زندگی باشیم تا سونامیای رخ ندهد و همهچیز به همان روالِ آرام بازگردد. خواه این اتفاقات گوارا باشند و خواه ناگوارا. که البته ما درمورد دستهی دوم مهارت بیشتری کسب کردهایم تا دستهی اول!
اتفاقاتِ گوارا هم نیازمندِ مهار شدن و به تعادل رسیدناند. از نادر ابراهیمی وام میگیرم که میگفت عاشق، فریاد نمیکشد. زمزمه میکند.
چه اتفاقی از عشق گواراتر؟ باید عشق را به جانِ زندگی خوراند. طوری که بیعشقی، مردگی باشد! نفوذ، ذاتِ عشق است.