نمیدانم چه میخواهم بگویم یا چه باید بگویم. میخواهم با خودم گفت و گو کنم میخواهم صحبت کنم تا دلم نپوسد.
دلم پر است از درد مگر قلب انسان تحمل چه مقدار درد را دارد! تا حالا از خود پرسیدهاید ما به دنبال چه هستیم؟ چرا نمیتوانیم این عمر کوک شده را کنار هم با خوشی بگذرانیم؟ بعضی وقتها دلم میخواهد حداقل اگر نمیتوانم اوضاع را درست کنم میتوانستم زمان را متوقف کنم تا اوضاع از اینی که هست بدتر نشود. حالم بد است خیلی بد طوری که بعضی وقتها دلم نمیخواهد خورشید طلوع کند چون نمیتوانم از کنار این همه درد و صدا بگذرم. میدانی منظورم از درد چیست؟ درد کودکی که بجای بازی کودکانه و درس خواندنش با گریه و التماس و چهرهای پر از غم زل میزند به چشمانت و از تو میخواهد کمکش کنی و از او فال بگیری یا... . دردی را نمیتوانم تحمل کنم وقتی میبینم کودکی بر روی تخت بیمارستان نشسته و مادرش در کنار او دارد دل داری اش میدهد و حرف های شادی بخش میزند ولی دلش پر از درد است. دردی بزرگ که ذره ذره آب شدن فرزندش را میبیند ولی چاره ای جز نظر و نیاز کردن ندارد. دردی که میبینم کسانی از جنس خودم کمی آن طرف تر برای یک خانه یک مدرسه و یک بیمارستان دارند زجه میزنند. دردی را میگویم که میبینم هموطنم تمام شادی اش در یک چشم به هم زدن از بین رفت و به گلستان تبدیل شد.اگر بخواهم از دردهایم بگویم رنگ موهایم مثل دندان هایم شده.
بعضی وقتها که با خودم خلوت میکنم شروع میکنم به حرف زدن شاید کسی که ما را به این جهان فرستاده حرفم را بشنود. از وقتی کودکی بیش نبودم همیشه به دنبال این بودم که خدایم را ببینم چون از برخی ها شنیده بودم که او جواب تمام سوال ها را میداند. همیشه میخواستم بپرسم هدفت از خلقت ما چه بوده؟ اگر واقعا هدف زندگی کردن است! چرا درد وجود دارد؟ تنفر وجود دارد؟ شما که به هر چیزی توانایی چرا کاری نکردی که فقط دانه ی مهر در وجودمان رشد کند؟؟؟ ذهنم پر است از جواب های بی پاسخ. شب شده میخوابم به امید فردایی بهتر.
اگر تو هم مثل من می فهمی درد یعنی چی و میخوای کاری کنی یه چیزی میخوام بهت بگم، رفیق در حد توانت "به هم نوع ات کمک کن" قطعا این حال خوب به خودت بر میگرده. میگی نه، امتحان کن.