قسمت دوم: دیدار با الکس
زمان زیادی از غروب آفتاب نگذشته بود که صدای در بلند شد. جک که روی کاناپه نشسته بود و آلبوم قدیمی خانوادگی را ورق میزد با شنیدن صدای در سریع از جایش بلند شد و به آنا گفت: «الکسه! من در رو باز میکنم».
جک و الکس وارد خانه شدند و روی کاناپه نشستن. چندی بعد آنا با سه فنجان قهوه از آشپزخانه بیرون آمد، قهوهها را روی میز گذاشت و روبروی جک نشست. مدتی به احوال پرسی گذشت. جک آلبوم را برداشت و در حالی که به عکس بچگیشان خیره شده بود به الکس گفت: «یادش بخیر، چه روزهای خوبی در کنار هم داشتیم، همیشه و همهجا با هم بودیم». الکس هم در جواب به جک گفت: «هی، ایکاش میتونستیم به اون روزها برگردیم». و شروع کردن به تعریف کردن خاطرات بچگیشان، آنا هم با اشتیاق به حرف های آنان گوش میداد.
چندی بعد جک پرسید: «خب، دوست قدیمی این روزها چیکار میکنی؟» الکس جواب داد: «نمیدونم از کجاش برات تعریف کنم. کدوم سفر رو بگم؟ پیدا کردن گنجهای نهفته یا گیر افتادن به دست دزدان دریایی.» جک با تعجب گفت: «وای! چه سفر های پر خطری. دوست دارم همش رو بشنوم». آنا گفت: «جک! آقای الکس رو اذیت نکن. من میز شام رو آماده میکنم. شما هم بیاید غذا رو بخوریم تا سرد نشده.» جک هم از سر رضایت چشمی گفت و همگی به آشپزخانه رفتند. پس از خوردن شام لذیذی که آنا درست کرده بود و جمع کردن میز، الکس شروع کرد به تعریف کردن خاطرات سفرهای مختلفاش، آنها تا دیروقت گرمه صحبت بودند و بعد از کلی صحبت الکس گفت: «امشب یکی از بهترین شبهای چند سال اخیرم بود که کنارت نبودم. ایکاش میتونستم روزهای بیشتری رو بمونم تا کنارهم خوش بگذرونیم، اما چارهای نیست که عمر انسان کوتاه هست و نهفتههای بسیار که باید کشف کنم.» و برای رفتن آماده شد، در هنگام خروج از خانه جک گفت: «فردا صبح برای کشیدن یه نقاشی زیبا از بهترین دوستم به دیدنت میام». الکس هم در جواب با خوشحالی گفت: «با کمال میل» و رفت.