بازمانده
عید نوروز بود و با همسر و پسرم به آبادان سفر کرده بودیم. ایام تعطیلات رو به پایان بود و به ناچار باید برمی گشتیم. صبح زود به راه افتادیم. راه بسیار طولانی بود و گاهگاهی برای رفع خستگی پیاده می شدیم. به بروجرد نزدیک شده بودیم و ماشین برای ادامه راه نیاز به بنزین داشت.
- همسرم پیاده شد و از من پرسید: نمی خواهی پیاده شوی و کمی خستگی درکنی؟ از آنجایی که من در مسیرهای طولانی پشت ماشین دراز می کشم، در آن لحظه احساس کردم نیاز به استراحت ندارم. ولی پس از چند دقیقه پشیمان شدم و ترجیح دادم کمی هوا عوض کنم.
- همسرم متوجه پیاده شدن من نشد. گوشه ای منتظر بودم، کار بنزین زنی تمام شود و من سوار شوم ولی با کمال تعجب دیدم هردو سوار شدند و از جلوی چشمانم با سرعت حرکت کردند و رفتند. اول فکر کردم که مرا دیده اند و کمی جلوتر می ایستند تا من خودمو به آنها برسانم. از طرفی فکر کردم شاید دارند با من شوخی می کنند. آرام آرام به سمت ماشین حرکت کردم. ولی دیدم خبری از توقف نیست.
- دم غروب بود و هوا کمی سرد. حتی کیفم در ماشین جا مانده بود. هیچ پول یا گوشی موبایلی همراهم نبود. همه را در ماشین جا گذاشته بودم.
- برای چند دقیقه همینطور متعجب به جاده خیره مانده بودم. کمی صبر کردم شاید متوجه عدم حضور من شوند و برگردند اما انتظارم بیهوده بود.
- همسرم دو تا گوشی موبایل داشت و در هر کدام یک سیمکارت بود. من تنها شماره ای را که به خاطر داشتم شماره اول او بود ولی مدتی بود که با این شماره کار نمی کرد. یک عادت دیگری هم که داشت این بود که شماره های ناآشنا را پاسخ نمی داد.
- در آن لحظه چشمم به یک ون افتاد که خانواده پرجمعیتی را در خود جای داده بود. سریع به سمت راننده رفتم و خواهش کردم موبایلش را به من قرض بدهد تا با همسرم تماس بگیرم. از طرفی نگرانی همه وجودم را فراگرفته بود که نکند همسرم شماره را ببیند و پاسخ ندهد. شماره پسرم را هم از حفظ نبودم.
- زنگ زدم. خدا را شکر همسرم گوشی را برداشت. تازه متوجه شد که من در ماشین نیستم. با عصبانیت گفتم: واقعا نباید نگاه کنید من هستم یا نه؟ خلاصه آن روز بخیر گذشت. ولی واقعا لحظه پر استرسی را پشت سرگذاشتم و این موضوع باعث شد که از آن به بعد، هم او در این مواقع حواسش را بیشتر جمع کند و همچنین من دیگر کیفم را موقع پیاده شدن در ماشین جا نگذارم.