ویرگول
ورودثبت نام
f.karoon20
f.karoon20
f.karoon20
f.karoon20
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

اگر قلب سردی داری زمستان دراز و سردی خواهی داشت

آنگاه که سرما تمام وجودت را فرا گیرد، کائنات سرما را به سردی پاسخ خواهد داد. زمانی که نتوانی گرما ببخشی، به ناچار محکوم به پذیرش سرما از محیط خواهی بود. و بدون خواسته قلبی همه را از خود خواهی راند. اگر نخواهی از آتش وجودت به آنان که دوستشان داری گرما ببخشی، باید زمستانی طولانی را به انتظار بنشینی. تو می مانی و درد تنهایی. این است رسم طبیعت.

سرمای سوزناک تو را می آزارد و به ناچار گرما را جستجو خواهی کرد. به راه خواهی افتاد تا شاید نشانی از آن بیابی.

اما کجاست، آنچه من در جستجوی او هستم؟

کجا جویم من آن مرحم که تسکینم دهد هر دم ؟

راهی ناشناخته و بسی مبهم را طی خواهی کرد. به هر دری خواهی زد. گاهی نشانی از دور می بینی. به گمانت راه نجات را یافته ای. آهسته به سویش قدم می نهی. از دور نور و گرمایی از او حس می کنی. خود را به نزدیکش می رسانی. آری چه دلنشین است گرمایش. کم کم جذب او خواهی شد. اما آیا این گرما جاودانه است؟ تا به کی مرا آرام خواهد کرد؟

رفیق و نارفیق را پذیرا می شوی. هر چه در دوستیها به جلو حرکت می کنی، گرما از تو دورتر می گردد. دوباره سرمای سخت تری را باید تحمل کنی. سرمای بی وفایی. سرمای نامردی.

آری تازه به عقب برمی گردی. به گذشته می اندیشی. با خود چه کردی؟ چرا محبتت را از عزیزانت دریغ کردی؟ آنگاه به خود می آیی. اکنون درمی یابی که گرما در وجود خود توست. چرا تا به امروز این را نفهمیدی؟ چرا آن را در جایی خارج از قلب خود جستجو کردی؟

خدا کند دیر به خود نیامده باشی. خدا کند فرصت برای جبران مانده باشد. راه سختی را پشت سر گذاشته ای. قصد جبران داری. اما ناتوانی، جسم و روحت را فرا گرفته. چه سردیهای به ظاهر گرمابخش را تجربه نکرده ای. اما خانواده همیشه پذیرای تو هستند. گرمای واقعی را کم کم از آنان دریافت می کنی. سرمای درونت آب گشته و توان از دست رفته ات آرام آرام بازمی گردد. خوشبختی را با تک تک سلولهایت حس خواهی کرد. تازه می فهمی هر آنچه به دنبالش بودی باید در درون خود جویایش می شدی. باید گرما ببخشی تا گرما دریافت کنی.

۱۴
۰
f.karoon20
f.karoon20
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید