«من بودم و یه دنیا حرف ناگفته؛ خاطرات تلخ و شیرین. تشویشی که از سر گذشت و دلی که آزرده بود. عسلی که در کامم زهر شده بود. در عزلت و تنهایی، خلوتنشینِ فراغ خودم بودم و سالها به تمنای لحظهای حال خوب، عمرم را گذراندم.
اما گاهی، فردی مهمان میشود و بدون درنگ، تمام لحظهها قند و عسل میگردد. غبار از دل غمگینم کنده میشود و حال خوب برای چند ساعت به برکت همان مهمان، در قلبم جاری میشود.»