عشق هست و یار، دلدادگی
نگاه. بوسه یار و گونه دلدار.
در یک عصر پاییزی، میان خندههای کودکانه و صدای موسیقی شهربازی، قصهی ما آغاز شد. یک قرار معمولی، اما نگاههایمان از همان لحظه، چیزی جز "عشق" نمیدید. همان وقتی که دل را به هم باختیم، همان وقتی که دستها در پیچ و خم قطار هوایی گره خورد. در ازدحام جمعیت، فقط هم را میدیدیم؛ دو نگاه که در هم گره خورده بودند و دنیایی از حرفهای نگفته داشتند.
غروب که شد، خورشید نارنجیاش را روی چرخ و فلک میپاشید و هوا پر از بوی عشق و دلدادگی بود. کنار هم نشستیم، سکوت بود و صدای قلبهایی که بیقرارتر از همیشه میتپیدند. دستم را گرفتی و به چشمهایت خیره شدم. همان لحظه بود که فهمیدم این فقط یک قرار معمولی نیست، بلکه آغاز یک دلدادگی است، قصهی لیلی و فرهاد در دل شهری شلوغ.
بوسهای بر گونه ام زدی طعم شیرین عشق را حس کردم. همانجا بود که فهمیدم تمام دنیا در همین بوسه خلاصه میشود. ما در این قرار معمولی، یکدیگر را پیدا کردیم. در یک عصر پاییزی در شهربازی، عاشقت شدم.