آرامش غرشگونه: درسی از برگهای شناور
در کنار جویباری، بر روی چمنزاری پر از سنگ و کلوخ نشسته بودم. تماشای آب و صدای قورقور قورباغهها و ماهیهای ریز و درشتی که بهسختی دیده میشدند، نظرم را جلب کرده بود. آب روان بود و میگذشت. صدای آب از دل کوه چنان غرشی داشت که گوش را خراش میداد، اما هر چه به سمت زمین حرکت میکرد و با پستی و بلندیها برخورد میکرد، گویا هم از شدت صدا و هم از حجمش کم میشد.
در بالای سرم صدای کلاغها به گوش میرسید که گویی راز مگویی را بین خودشان بر ملا کرده بودند. بهنظر میرسید از چیزی عصبانی هستند؛ انگار تفرقه بینشان افتاده بود. در آن چمنزار، تعداد اندکی درخت دیده میشد که لانهی پرندگانی چون کلاغ و گنجشک شده بودند. گویی هدفشان فقط فراهم کردن سرپناه و نقطه امنی برای پرندگان بود.
طبیعت با تمام هیجان و شکوهی که برایم به ارمغان آورده بود، هر چه بیشتر به آن مینگریستم، رازهای بسیاری برایم پدیدار میشد.
برگهای کنده شده از درختان را میدیدم که سبکبار و بدون وابستگی، بر روی آب شناور بودند؛ انگار بدون هدف با جریان آب هممسیر شده بودند. راستی چرا این برگها با چنین شتابی در حال حرکت بودند؟ چه کسی آنها را بدون اینکه بپرسد مسیرشان کجاست، به سمت ناکجاآباد هدایت میکرد؟ غافل از اینکه بر سر راهشان چه اتفاقاتی نهفته است؛ کجا بر سنگی برخورد میکنند و در کدام گودال از جویبار سرنوشت خواهند افتاد؟
در این راه پرفرازونشیب، تلههایی پر از زبالههای شهری در گوشهوکنار جویبار دیده میشد. اما همچنان برگ در حال حرکت بود. گاهی با فشار زیاد، احساس له شدگی داشت، اما بعد از مدت کوتاهی، به یک کاغذ مچاله شده برخورد کرد. قورباغهای که آن طرف مشغول صحبت با دوستش بود، سراسیمه خودش را به برگ رساند و سعی بر نجات آن داشت. همزمان سر و صدای کلاغها کل فضا را پر کرده بود؛ نمیدانم برای خلاصی برگ از شر کاغذ مچاله بود یا هدف دیگری در میان داشتند.
شاهماهی زیر برگ، هرازگاهی با نجوا اعلام میکرد: «مطلب مهمی در کاغذ نوشته شده است!» بهنظر میرسید همان اسرار مگو و شگفت کلاغها بود که بر ملا شده بودند و در نهایت بهشکل چروکیده در آب رها شده بودند. بالاخره با کمک قورباغه، برگ نو رسیده و جوان از شتاب حرکت جویبار نجات پیدا کرد و برای رفع خستگی او و دوستانش، صندلی نرمی شد.
ولی همچنان، پیرکلاغ درخت کاج تمام کوشش خود را به سرانجام رساند تا توانست کاغذ را به منقار گیرد و به لانهاش برساند. گویا سعی بر آموختن فرزندانش را داشت. ولی آن راز هر روز بین اهالی برکه با صدای بلند زمزمه میشد و آن این بود:
پند اول: جدایی از ریشه، هر چقدر هم آزادانه بهنظر برسد، سرآغاز مسیری است که در آن هر زباله و هر موجی میتواند تو را به چالشهای خطرناک بکشاند.
پند دوم: صدای غرش کوه، ترسناک نیست؛ تنها نشانهی عظمت آن چیزی است که به آرامش رود میانجامد.
پند سوم: هر کلامی که با عنوان «راز» بر ملا نشد، امانت است. وقتی کلمهای به شکل علنی در آب رها میشود، دیگر راز نیست؛ پس باید امانتدار و رازدار خوبی باشیم.
پند آخر: راز مگو این است که هیچ سرنوشت از پیش نوشته شدهای وجود ندارد. اما موجود بیهدف، بهناچار به ابزاری برای آسایش دیگری تبدیل میشود؛ تو خودت انتخاب میکنی که سرپناه شوی یا طعمه یک گودال.