روی تکه‌ای از ابر، در آسمان خیال، آرامیده بودم؛
معلق میان بودن و نبودن،
و گردِ خویش می‌چرخیدم...
بالا و پایین،
چپ و راستِ خود را می‌نگریستم.
گاهی آن‌قدر در افق،
پیاله‌ای از مستی و بی‌خیالی را،
برگرفته از جوانی،
صبر و سکوتِ سال‌های زندگی،
در دست خویش می‌بینم؛
که حاصلِ عمرِ رفته،
ترکیبی‌ست از عسل و قهوه‌ی تلخ،
و نوش‌دارویی به نامِ تقدیر و سرنوشت...
گاهی با مزه‌مزه کردنش،
تلخی را مضاعف می‌کرد؛
و گاهی شهدش،
دهانم را گس می‌کرد.
اما سرانجام،
با قورت دادنِ تمام آنچه بر من گذشته بود،
رسیدم به جادویِ پذیرش...
به سازگاری...
و شاید به جایی که دیگر
نه تلخی را انکار می‌کردم
و نه شیرینی را.
فقط می‌نوشیدم...
و می‌دانستم
این جام،
سهمِ من از زندگی‌ست.
و امروز،
به پختگیِ صبر رسیده‌ام؛
به جایی که ترجیح می‌دهم
زبانم را بر خوبی و بدیِ روزگار ببندم
و تنها نظاره‌گر باشم...
چشمانم را باز نگه دارم،
اما زبانم را خاموش؛
بگذارم زندگی
خودش راویِ خویش باشد.
می‌خواهم دوباره
بر همان تکه ابر بنشینم...
آرام،
بی‌شتاب،
در مسیرِ باد حرکت کنم؛
و همچون تمام سال‌های رفته،
فقط نظاره‌گر باشم...
امروز،
روزِ تولدِ من است.
و من،
پس از تمام آنچه نوشیده‌ام،
هنوز اینجا هستم؛
با قلبی که اگرچه
تلخی و شیرینیِ بسیاری چشیده،
اما هنوز
برای زندگی،
برای عشق،
برای دیدنِ آسمان
و برای رسیدن به فردای روشن
می‌تپد.
امروز،
تولدِ زنی‌ست
که با امید و صبر،
از میانِ روزگار عبور کرده...
زنی که گرمی و سردیِ روزگار،
نه‌تنها او را ضعیف نکرده،
بلکه قدرتی به نامِ ایثار
و جادویِ عشق‌ورزیدنِ مضاعف
را در وجودش نهادینه کرده است.
و همچنان،
با قلبی سرشار از حسِ بودن،
به فردای روشن چشم دوخته است؛
و می‌داند
تمام حکمت‌های الهی،
زیباست
و بر اساسِ آرزوهایش
رقم خواهد خورد.
تبریک به قلبم...
که همچنان عاشق است
و عاشق خواهد ماند.
