ویرگول
ورودثبت نام
پروانه
پروانه
پروانه
پروانه
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

ترس میراثی از دوران کودکی

ترس: میراثی از دوران کودکی

​بیاییم با خودمان، نحوه‌ی برخوردمان و نگرش‌هایمان در زندگی صادق باشیم؛ بیاییم جایگاه‌های خودمان را در طول زندگی مورد تفحص و بررسی قرار دهیم. آنچه مسیر رشد یا کمبودها و توقف‌های ما را رقم زده، بازنگری کنیم و دریابیم که چه شد به اینجا رسیدیم.

​من می‌توانم با جرأت و با تمام قوا بگویم: هرچه بر ما گذشت، ریشه در زمان کودکی ما دارد. بنیادی‌ترین و عمیق‌ترین احساسات ما، همان ترس است که دریچه‌ای به سوی طیف وسیعی از مباحث جذاب است؛ موضوعی که می‌توان روزها و ساعت‌ها پیرامون ابعاد مختلف آن بحث و تبیین کرد.

​در تحلیل ریشه‌های ترس در دوران کودکی، تمرکز را بر دو محور اصلی قرار داده‌ایم که تأثیر رفتار والدین را بر شکل‌گیری احساس امنیت و الگوهای ترس کودک نشان می‌دهد:

​سبک دلبستگی و احساس امنیت: که مربوط به نحوه‌ی پاسخگویی والدین به نیازهای کودک است و می‌تواند حس اطمینان یا عدم آن را ایجاد کند.

​یادگیری از طریق مشاهده و القای ترس: که طی آن، اضطراب‌ها، تنش‌ها و فوبیاها از طریق مشاهده‌ی رفتار والدین به کودک منتقل می‌شوند.

​با صراحت بیان می‌کنم که ترس، مهمان ناخوانده نیست، بلکه میراثی است که از کودکی با خود آورده‌ایم. و به نظر می‌رسد هر ترس در بزرگسالی، پژواک یک نیاز برآورده نشده یا یک تهدید درک نشده در سال‌های اولیه زندگی ماست.

​تبیین بیانیه‌ها

​در بیان مبحث اول (دلبستگی)، می‌توان اشاره کرد که والدینی که تعادل رفتاری مناسبی ندارند (گاهی با محبت افراطی و گاهی با کوچک‌ترین اشتباه، حس طردشدگی می‌دهند) یا والدینی که بیش از حد حمایتگر هستند، این پیام را به فرزند می‌آموزند که: "دنیا محل خطرناکی است و تو به تنهایی توانایی مواجهه با آن را نداری." این امر می‌تواند منجر به ترس از ناشناخته‌ها، فقدان اعتمادبه‌نفس و وابستگی شدید در دوران بزرگسالی شود. واقعاً این سؤال مطرح می‌شود: چرا دوست داشتن زیاد، باعث عدم تعادل رفتاری در والدین است؟ چرا به فرزند اجازه نمی‌دهیم که با هر زمین خوردن، خودش به تنهایی از جا بلند شود؟

​در مبحث دوم (یادگیری مشاهده‌ای)، فرزند با مشاهده‌ی رفتار والدین نسبت به امورات زندگی (کار، پول، سلامتی و آینده) و شنیدن نگرانی‌ها و "غر زدن‌های" آن‌ها، به طور ناخودآگاه می‌آموزد که این مسائل تهدیداتی همیشگی و لاینحل هستند که هیچ‌گاه برطرف نخواهند شد و زمینه‌ی اضطراب اجتماعی و فراگیر را در او بنیان‌گذاری می‌کنند.

​به راستی، انتقال مستقیم انواع فوبیاها (ترس از تاریکی، محیط بسته، سگ، سوسک) از سمت والدین یا اطرافیان چقدر رایج است؟ نمونه بارز این مسأله، دیدن جیغ و فریاد مادر با دیدن سوسک، شنیدن صدای دعوای پدر و مادر، یا تهدیدهایی است که ناآگاهانه برای کودک وضع می‌شود: "اگر نخوابی، هیولا یا لولو می‌آید سراغت!"

​پدری که در منزل به طور غیرمستقیم راجع به مشکلات مالی و قرض‌هایش صحبت می‌کند، یا مادری که از نقاشی فرزند ایراد می‌گیرد یا مرتباً ظاهر او را نقد می‌کند، یا به او می‌گوید: "اگر فلان رفتار از تو سر بزند دیگر دوستت ندارم..."

​ترس‌های منتقل شده و نقطه‌ی عطف

​به راستی و به نظر شما چه نقاط ضعف و ترس‌هایی را به طور ناخواسته به فرزند منتقل کرده‌ایم؟ بله، درست حدس زدید:

​بی‌ثباتی عاطفی، عدم کنترل خشم.

​ترس از شکست، ترس از صمیمیت، ترس از دوست نداشته شدن یا طردشدگی.

​ترس از ظاهر نشدن در جامعه (مبادا مورد تمسخر قرار گیرد)، ترس از انتقاد.

​ترس از ناکافی بودن، ترس‌های غیرواقعی یا فانتزی.

​همه و همه این‌ها باعث فقدان اعتمادبه‌نفس و نداشتن امنیت در بزرگسالی می‌شود و بازتابی از الگوهای ناکارآمد و نادرست زندگی در زمان کودکی هستند.

​ولی آیا این مسأله به همین جا ختم می‌شود؟ قطعاً خیر.

​نقطه‌ی عطف در شناخت خودمان، تحلیل و ریشه‌یابی ترس‌ها و سنجش واقعی یا غیرواقعی بودن آن‌هاست؛ این ترس‌ها باید به محرکی در جهت ارتقای شخصیت و در نهایت شکوفایی و گام برداشتن در مسیر رشد و موفقیت تبدیل شوند.

​پس، آماده شویم که با آموزش درست و الگوهایی که عملی و قابل تغییر هستند، راه را برای آرامش و آسایش زندگی خودمان و بشریت باز کنیم.

۶
۰
پروانه
پروانه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید