دلم سخت مشتاق لحظه‌ای سرور و آرامش خاطر است؛ مشتاق نفسی تازه، خنده‌های بلند و قهقهه‌های از عمق جان. آرزوی گوشه‌ای دنج در خلوتگاهی دور افتاده دارم، جایی که هیچ صدایی جز نواخت آرام قلبم به گوش نرسد. گویی مدت‌هاست که از تپش باز ایستاده، یا تنها از سر عادت می‌زند. راستی، تا کجا و تا کی این همراهی ادامه خواهد یافت؟ بیچاره از این بودن خسته است، از تکرار بی‌وقفه روزهای سرگشتگی، از انتظار بی‌حاصل، از امیدهای واهی و بلاتکلیفی مفرط. گاه حس می‌کنم بر بستر کاغذپاره‌هایی سست گام برمی‌دارم؛ خش‌خش این اوراق چنان محو و ناملموس است که پندارم همه چیز حقیقتی انکارناپذیر دارد.
