
رایج ترین اتفاق این روزها ویدیو کال و ویدیو کنفرانس و وبینار و مهم تر از این ها کلاس های آنلاینه...
بریم یه پلان سینماتیک از این کلاس ها ببینیم با هم:
خانومی با لبخند مصنوعی که حاصل تلاشی مذبوحانه برای نشون دادن میزان رضایت و شادمانیش از این اتفاقه و همچنین با چهره ای گشاده که نماینده ی سطح انرژی مثبت درونیشه، نشسته پشت میز پای لپتاپ، خیلی آراسته و مرتب، دوربین کلوزآپ چهره میگیره؛ روسری محکم گره خورده جوری که حجاب اسلامی میبینتش قند تو دلش آب میشه...
نما بازتر میشه میاد پایین تر یه بولیز آستین بلندِ تر و تمیز که با رعایت تمام شئونات، خیلی با سلیقه با روسری مذکور ست شده میبینیم...
دوربین میچرخه و دور میشه و میره رو پایین تنه، یه شلوارک کوتاه گل گلی با زمینه ی صورتی میبینیم که رنگ اصلیش سفید بوده ولی لباسشویی دلش تنوع میخواسته و یه تغییراتی بهش داده، روش به صورت پراکنده لکه های روغن زردچوبه ای سیب زمینی سرخ کرده ی ناهار دیده میشه و نخ های آویزون پایینش نشون میده که یه جاهاییش از دوخت دررفته
یه پارو جمع کرده زیرش و یه پای دیگه رو زمین توی یه لنگه دمپایی طبی چرک و رنگ و رو رفته ی نیکتاس
پشتش یه دیوار تمیز و ساده رو میبینیم، دوربین میچرخه روی نمای روبرویی؛ روی میز پر از لیوان خالی آب و شیرکاکائو و چاییه، دو سه رنگ روسری مختلف افتاده روی زمین که در طول هفته برای کلاس های مختلف استفاده شده و هر جارو هم که نگاه میکنی یه تعداد کتاب و کاغذ و خوکار پخش شده!...
این طراحی صحنه ای که خوندین اتفاقیه که هرروز تو خونه ی ما میفته ولی هیچ وقت تکراری نمیشه و هردفعه که با روسری و شلوارک میرم جلوی آینه حسابی جا میخورم!