دارم فکر میکنم به فاطمه و راه های نرفته.
یه شخصیت داستانی دارم به نام فروغ. چون داستانش ساخته ذهن خودمه، درواقع میتونم به جای شخصیت داستانی بگم شخصیت خیالی. فروغ نود درصدش شبیه منه. اون ده درصدشم مربوط میشه به مسائل محیطی. مثلا فروغ صد سال قبل از من زندگی کرده. ولی تو همون ده درصد، من و فروغ یه تفاوت بزرگ داریم. فروغ یه شخصیت داستانیه و فاطمه یه شخصیت واقعی. دیدین شخصیت های داستانی چجورین؟ مثلا دکتر کویین تو پزشک دهکده. انگار اینا هیچوقت خسته نمیشن. هیچوقت از پا نمیوفتن. انگار اصلا طرف نفهمید که دور و برش چی میگذره. فروغ هم همینطوریه. شکست میخوره، تحقیر میشه، ناامید میشه، تو شرایط سخت قرار میگیره ولی سپر نمیندازه. نمیدونم این خوبه یا بد ولی میدونم واقعی نیست.
الان یه مدته که با ده درصد انرژیم دارم زندگی میکنم. سپر ننداختم ولی نمیتونم عادی باشم. به نظرم همینکه دارم خودمو میکشونم خوبه. ولی خب جهان هیچوقت سرعت خودشو کند نمیکنه. اون با صد درصد انرژی جلو میره و اتفاقا به نظرم خیلیم پر انرژیه. یعنی صد منم به صد اون نمیرسه چه برسه به ده من و صد اون. یه نکته منفی که داره اینه که نمیتونم خودمو قرنطینه کنم و نذارم بقیه ورژن ده درصدیمو ببینن. نمیتونم هم بهشون توضیح بدم که چرا اون نود، الان نیست. درباره آدم هایی که نمیفهمن حرف نمیزنم. یه بار سر کلاس بودم. از قبل از کلاس خیلی حالم گرفته بود. وسط کلاس نتونستم تحمل کنم. رفتم بیرون. یه ذره گریه کردم و بعد برگشتم. کنار دستیم برگشت گفت: « سرد نیست؟» واقعا تو شرایطی نبودم که بفهمم هوا چجوریه. گفتم :« نمیدونم.» پرسید:« مگه نرفته بودی که کولرو خاموش کنی؟» اینکه میگم نمیتونم به بقیه توضیح بدم، منظورم این بقیه ها نیست. منظورم اوناییه که میفهمن. مخصوصا اوناییشون که هم میفهمن هم به روم میارن.
من مثل فروغ نیستم. مثل خودِ صد درصدیم هم نیستم. فقط زندگی الان بیش از حد توانمه. همین. خودم هم میدونم که هزار تا کار نکرده دارم که هر کدومشون به تنهایی به یه آدم صد درصدی نیاز داره ولی من الان ده درصد بیشتر توان ندارم
