راه رفتن تو کوچه پس کوچه های یزد و قدم زدن توی خونه های قدیمی، همیشه برام مثل این میمونه که انگار از دنیا و مافیها جدا باشم. انگار توش هیچ دغدغه ای وجود نداره، هیچ نگرانی ای وجود نداره، انگار میشه همه چیزایی که ذهنمو مشغول خودش می کنه رو بذارم پشت در و خودمو غرق کنم تو دنیای سالهای قبل که نمیدونم توشون چه خبر بوده ولی میتونم ساعت ها دربارشون قصه ببافم.
امروز هم روز قصه بافی درباره بچه ها بود.
پرورشگاه مارکار.
۹/۸/۵