قول دادم بنویسم. از حسی به نام پذیرش.
عادتی در من هست که دوست داره تمام کارهای اطرافیانم را توجیه کند. «فلانی این حرفو زد چون حوصله نداشت. چون خسته بود. این کارو کرد/ نکرد چون وظیفه اش نبود" و موارد بی شمار از این دست. استاد این کارم که بهانه های منطقی بیارم برای کارهای دیگران و تو هر موقعیتی حق رو به اونها بدم و برای احساسات خودم ارزش قائل نشم و حتی این دچار احساسات شدن رو غیر منطقی بودن و ... بنامم و "احساساتی" کلمه ای است که در دایره لغات من نوعی فحش محسوب میشه که به معنی ضعیف بودنه و بار تحقیر به همراه داره.
الان که فکر میکنم میبینم این کار نوعی سلاح دفاعی است. در واقع مثلا دارم از خودم دفاع میکنم. معنی پشت این استدلالات به ظاهر منطقی اینه که "ببین، تو آدم بدی نیستی. اونا دوستت دارن. فقط الان .... (انواع بهانه و دلیل)". درسته که شاید تو این کار تا حدی موفق میشه ولی با تطهیر اونا، خودم آدم بده میشم. میشم آدم ناسپاسی که به بهانه های واهی و به خاطر احساساتی بودن از دست یه سری پری مهربون خشمگین میشه. تمام خوبیاشون رو نادیده میگیره. لطفشون رو وظیفه در نظر میگیره و زحماتشون رو نادیده میگیره. این کار باعث ایجاد یک جدال درونی میشه. یعنی از یک طرف بخشی از وجودم به خاطر اون واقعه آزرده است و از طرفی سرزنش هم میشم به خاطر اون آزردگی. در نتیجه یک تنش و اضطراب درونی به وجود میاد که آرامش رو ازم میگیره. هرچند به ظاهر چیزی نشون ندم
ولی یکبار که خیلی از موضوعی ناراحت بودم و طبق معمول داشتم کار طرف مقابل رو توجیه میکردم و عصبانی بودم که چرا باید از این برخورد به ظاهر ناخطا اینقدر آشفته بشم، شنیدم که گفتند: "حق داشتی. کار بدی بوده. منم جای تو بودم ناراحت میشدم" و ناگهان دریای طوفانی درونم آرام گرفت. رها شدم. چیزی از جنس خلا و سکون و تما. دیگه اون قضیه اذیتم نکرد. پرونده اش بسته شد.
یکی دو بار دیگه هم این اتفاق افتاد و اونجا بود که فهمیدم چقدر مهمه که احساساتت رو قبول کنی. خودت را در آغوش بکشی و بگی اشکالی نداره که خوب نباشی. اشکالی نداره که ناراحت یا عصبانی بشی و همین. مساله اینجاست که همه چیز از یک باور غلط به وجود میاد. اینکه هر دلخوری به معنی نابودی عشق و علاقه بین آدمها است. وقتی به این باور داشته باشی، اطرافیانت اجازه اشتباه نخواهند داشت چون اشتباه کردن باعث ایجاد دلخوری میشه و دلخوری یعنی من دیگه دوستت ندارم و چون اونا دوستت دارن پس هیچ وقت اشتباه نمیکنند. ولی این وسط یک دلخوری ایجاد شده و چون تقصیر اونا نیست، تقصیر منه که بد برداشت میکنم و نیت خیر اونا رو متوجه نمیشم. پس حق ندارم با احساساتی شدن کاری کنم که اونا آدم بده بشن چون اونا فرشته هستند.
نمیدونم این ایده آل بودن آدمها و شرایط از کجا تو ذهن من نشسته که خانواده آرام و آدمهای نایس رو یک حالت معمولی فرض میکنم و در نتیجه همه شرایط و موقعیتهایی که این وضعیت رو به هم بزنه غیرمعمولی دانسته و سعی در رفعش دارم. در صورتی که چنین خانواده و آدمهایی اصلا وجود نداره و آدمها هر کدوم شرایط و داستنهای خاص خودشون رو دارن و همه حسنش به اینه که بتونیم با در نظر گرفتن همه این موارد، کنار هم بمونیم. میشه دعوا کرد و دو ساعت بعد گفت و خندید. میتونی مخالفت کنی ولی عاشقش باشی. زندگی همینه و چیزی آرامش بخش تر از این وجود نداره که خودت رو با تمام احساسات و عواطفت بپذیری و به خودت اجازه بدی همونقدر که میتونی بخندی، اشکالی نداره که گریه کنی. همونقدر که مهربونی، اشکالی نداره که حسودی کنی یا ناراحت بشی. چون تو آدمی و آدم یعنی مجموعه همه این صفات. اگر فقط صفات خوب داشت که میشد فرشته. و همین آدم به خاطر داشتن این صفات متناقضشه که برتره. پس همه وجودت رو بپذیر چون تو این دنیا حداقل یک نفر باید باشه که هواتو داشته باشه و اون خودتی.