سختترین لحظات زندگی شما چه روزگاری بوده است؟
سریال در چشم باد (ساخته مسعود جعفری جوزانی) یک سکانس بینظیر دارد، (البته از نظر من) که دوست داشتم دیالوگهای آن را بنویسم.
بهگمانم به حال و روز امروز (و حتی دیروز) خیلیها نزدیک است؟!
توضیح: حساماُف عضو نیروی بَلشویکها (حزب حاکم بر شوروی) و جاسوس نفوذی بین معترضین به حکومت آن زمان بود. لواکوی (معروف به لواکوی یاغی در بین بلوشیکها) معترض به حکومت و با آنها میجنگید.
حس و حال یک انقلابی نفوذی در کنار کسانیکه ماهها با آنها غذا خورده بود، سر بر زین اسب کنارشان خوابیده، با هم خندیده، اشک ریخته و آواز خوانده بودند، اما مجبور میشود که...

حساماف، لواکوی و چند جوان دور آتش نشستهاند و لواکوی میداند که حساماُف جاسوس است:
حساماف: نزدیک مرز هستیم...
لواکوی: خب... منظورت؟
حساماف: هیچ... مرد کار هر کشوری رود، نان خودش را در میآورد.
لواکوی: خون ناف من روی این خاک ریخته... هیچ جا وطن خود آدم نمیشود.
حساماف: اینها بچهاند... نگاه کن... میترسند.
لواکوی: عادت میکنند، من هم نخستین بار مرگ را دیدم، ترسیدم. حالا او از من میگریزد.
حساماف: اینها مرد جنگ نیستند... تنها میمانی.
لواکوی: شخصی که با دستان خودش، زن و بچههایش را خاک کرده، به تنهایی عادت دارد. شَف شَف نگو، بگو چه دردی داری؟
حساماف: خستهام، جنگ و خونریزی بس است.
لواکوی: کدام خون ریزی؟ من که چوپانی بیش نبودم. سرم به زندگی خودم بود.
حساماف: چوپان با انقلاب نمیجنگد.
لواکوی: من 3 سال برای انقلاب جنگیدم، تیر خوردم، درد کشیدم، برای اینکه اربابی بالای سرم نباشد... تا حق یکساله خدمت (زحمت) مرا کشیده نگیرند. چه شد؟... حالا من به تو میگویم، ارباب رفت... مسئول حزبی آمد و معلوم گشت که باید بازدهی محصولات بالا برود. گفتم برادر، برای هر گوسفند، من 3 کیلو و هفتصد گرم پشم سپردم (تحویل دادم)، پانصد گرم باقیمانده را از کجا پیدا کنم؟!... گفتند این حرفها ضد انقلابی است... گفتم برادر، چراگاه نداریم، گوسفندان روزبهروز لاغرتر میشوند... گفتند به فلان گروه (اسم یک گروه نام برد) فروخته شدهای... و مرا حبس کردند.... حالا من برای خودم میجنگم.
حساماف: این همه خون بس نیست؟
لواکوی: آدم تا وقتی خون نریخته، آدم است، بعد میشود حیوانی درنده...
زمان مجازات رسیده بود، اما دستان حساماف میلرزید... اولین بار بود که شک میکرد.
لواکوی پشت به حساماف در حال خالی کردن اسلحه خود بوده...
لواکوی: رفیق حساماف، کاری را که شروع کردی تمام کن.
حساماف: چه کاری را تمام کنم؟
لواکوی: خودت میدانی.
حساماف: چی؟
لواکوی (آلندلن وار) اسلحه خالی را بهسوی حساماف کشیده و همان زمان حساماف با 4، 5 شلیک لواکوی را میکُشد.
لواکوی: من بُردم... تو ماندی با یک قتل دیگر روی دستت.
لواکوی در حال جان دادن، دست خود را باز کرده، حساماف فشنگها را دیده... و برافروخته...
حساماف کمی بعد که بدترین و سختترین لحظات زندگی خود را سپری میکند، نامهای برای خانواده و رفیق ایرانی خود نوشته و جوانها را همراه با نامه راهی میکند،
و خود نیز در کنار جسم بیجان لواکوی، خودکشی میکند.
حساماف در نامه خطاب به دوست خود از ای کاشها میگوید...
او تردید کرد، تا حدی که از جان خود گذشت...
لواکوی به خود حق شک کردن داده بود، پس راه خود را جدا کرد...
ای کاش مدعیان حقیقت و راستی، بهسان حساماف و لواکوی فقط کمی شک کنند، نه بیشتر.
تنها اندکی شک و تردید!