در یک سال اخیر کلمه ناامید را چندین بار از اطرافیانم شنیدم... «مگر چند سالته؟...» «هنوز دیر نیست...چرا ناامیدی؟...».
با اینکه به نظر خودم بعضی کارها لذتاش از یک سنی میگذرد، پس شاید کمی دیر شود.
اما جملهای که در طی سالها به مرور آویزهی گوش خود کردم این بود که: «خودت را خیلی امیدوار نکن، ممکنه هر اتفاقی بیافتد یا حتی نیافتد.»
مطلبی نزدیک به این باور و افکار خود خواندم... (بخشی از یک کتاب).
اشاره به صحبتهای یک نظامی اسیر در زندان داشت که معتقد بود، افرادی که آزادی را نزدیک میدانستند، خوشبین و همیشه امیدوار به اتفاقهای خوب، کسانی بودند که کمکم تحمّل خود را از دست داده، فرسوده شده و نهایتاً جان خود را از دست میدادند.
مفهوم کلی این شخص این بود که امید باید باشد، اما امید به چشماندازی نزدیک، خطرناک و ویرانکننده است. افراد زیادی خوشبین و امیدوار بیشترین ضربه را میخورند و تحلیل میروند، چون آنچه که انتظارش را میکشند، شاید به زودی مسیر نشود.
باید شرایط موجود و سختیها را پذیرفت و همینطور باور کرد که شرایط ایدهال و یا هر رویایی در سر داریم، شاید خیلی نزدیک نباشد اما این به معنی دست از کار کشیدن و تلاش نکردن، نیست. امید به آیندهای دور را فراموش نکنیم.
گفتم که این موضوع به مقصود حرف من و باورم بیشباهت نیست.
ممکن است داستانی پر از لحظات روشن، امید و آرزو بنویسیم و تصویرسازی کنیم، اما بلد نباشیم چطور فاصلهی تا آن روزها را پُر کنیم.
شکست از امیدواری بسیار دردناکتر است. من روزهایی را در ذهنم نقاشی کردم که فقط روی پایهِ بومِ سَرم ماند و تا امروز به هیچ دیواری نصب نشده، و بعید نیست که نشود.
حالا نمیدانم از نظر شما اینها بهانه است یا دلیلی برای سرپا ماندن و کنار آمدن؟!
