جدال با...

زمانش که نزدیک می‌شود شبیه لحظه‌های پایانی منفجر شدن یک بمب شمارش معکوس می‌رود،

3... 2... 1 بوممممم.

تازه آوارهای آن بر سر خراب می‌شود.

راهی ندارم... باید تسلیم شوم... بعد این که آوارها را کنار زده، آماده می‌شوم...

یک لیوان پر از آب برمی‌دارم...

نفس عمیق می‌کشم...

آب دهانم را قورت می‌دهم...

به جای ساکت و بی‌سر و صدا می‌روم، حتی از صدای تلویزیون دور می‌شوم...

به موجودی بی‌جان که موجود نیست، نزدیک می‌شوم، دستانم کمی می‌لرزد... وقتی به تن سردش برخورد می‌کند...

لیوان آب را برداشته به آن نگاه می‌کنم و یک ارزیابی کلی می‌کنم که آیا ممکن است یا نه؟!

این بار هم موفق می‌شوم یا مانند دفعه قبل شکست می‌خورم؟!

کمی تمرکز می‌کنم...

لیوانی شاید بی‌ارزش، اما برایم حکم قایق نجات وسط دریا است، که قراره با یک فشار از قبل محاسبه نشده و با ریسک، آن موجود را از تنگه بالن وجودی من رد کند تا به منطقه آزاد منتقل شود.

درست شبیه موقعی که کاغذ روی ترازوی چهار رقم اعشار را برمی‌داری، ماده روی آن را با کمی ترس از لبه تنگ بالن وارد می‌کنی و بلاخره باز آنچه می‌ترسیدی رخ می‌دهد! ذرات به لبه و دیوار بالن چسبیدند.

لحظه‌ای تلخ که راه بازگشتی ندارد...

به تلخی ذرات چسبیده به دیوار بالن که حالا باید حلال را طوری بریزی که ذرات را با خود همراه کند، تا بلکه آن تلخی اندکی کم شود و گذر کند.

بلاخره تمام شد...

خیالم راحت می‌شود...

یک نفس عمیق دیگر می‌کشم...

زمان را برای 12 ساعت بعد کوک می‌کنم...