در این روزهایی که شتابان و بدون احوالپرسی در حال گذر است، با نگاهی کوتاه به نوشتهها در ویرگول، با یکی از بزرگترین گروه نویسندهها یعنی نوجوانان روبهرو میشویم.
و چقدر خوب که در این سنّ و سال با خواندن و نوشتن، اشتراک گذاشتن فکر، عقیده، اندیشه، نظرات موافق و مخالف، هر آنچه که بلدند و یاد میگیرند، مشغول هستند.
و البته بچههایی که انعطاف بالاتری دارند... جایی قانع شده... جایی اعتراض میکنند... جایی...
حجم بالایی از مطالب که اگر بروز ندهند و بیرون نریزند، تلمبار شده و آنها را سرگرانتر از همیشه میکند. نکته قابل توجه نوشتههای بچهها این است که حرفی از مدرسه ندارند... چیزی از کلاس درس برای به اشتراک گذاشتن ندارند...!
جملهای معروف از مارشال مک لوهان - تحصیل کرده ادبیات انگلیسی، فلسفه و همچنین چهرهی معروف نظرپردازی در مورد رسانه است - میگوید: (+)
امروزه کودک میداند زمانی که در کلاس درس میگذارد، وقفهای در مسیر یادگیری است.
آنقدر که دانشآموز در محیط بیرون مدرسه به دانش دسترسی دارد، در مدرسه دسترسی ندارد.
در گذشته آنهایی که به کلاس درس میرفتند، اطلاعاتی بیشتر از بیرون کلاس داشتند اما امروزه منابع آموزشی و اطلاعات در بیرون مدرسه بیشتر از درون مدرسه است. (در عصر تکنولوژی)
این بحث الان برای من کاملاً مشهود و قابلدرک است. به غلط و درست بودن آن کاری ندارم. واقعیت اینطور است که میبینیم.
مدرسهای در دسترس همه (یا بیشتر) بچهها در هر نقطهای، با امکانات مشابه و برنامههای فوق برنامه...
مدرسهای که کارنامه ماهانه ندارد (چه داستان مسخرهایه این کارنامه ماهانه)، کارنامه ترمی ندارد، استرس ندارد، اخراج نمیشوی، مدام در حال تعهد دادن نیستی، راحتتر بحث میکنند و از هر چه دوست دارند سوال میپرسند، صحبت میکنند و یاد میگیرند.
شاید برخی بگویند عدالت آموزشی بهتر رعایت شده، به عقیده من هم تا حدی شده و بد هم نیست...
زمانهای که شاید بتوان گفت، بچهها به دو مدرسه میروند!
چند روز پیش یکی از همین نوجوانها میگفت: «فلانی دیروز به مدرسه ما آمد... بچهها اینقدر سوال پرسیدند نمیتونست جواب بده، آخرش کم آورد گفت، به جای اینکه زبونتون اینقدر کار کنه یکم دستتون هم کار بدید.
حتی برخی از معلمها هم جواب سوالات بچهها را درست نمیدهند...»
چطور این مدرسه را دوست داشته باشند؟
چطور به مدرسه دوم پناه نبرند؟
بعضی وقتها فکر میکنم کاش من هم در این دوره به مدرسه میرفتم... من که همیشه از تکنولوژی بیزار بودم! اگر چه آگاهی بیشتر دردسر هم دارد، مثلاً به گمان من یکی از درگیری بچههای امروز از حجم مطالب دریافتی و عدم زمان لازم برای یادگیری و پردازشِ هر آنچه که به آنها انتقال مییابد، است.
نه تنها نوجوانها بلکه خود من هم که مدرسه و دانشگاه را تمام کردم، اکنون نمیدانم دادههای ورودی را از کجا پی بگیرم؟ مطالعه را به کدام مسیر جهت دهم؟ از چی بنویسم؟ همین الان کاغذی روی میزم است که پر از ایده و تیترهایی کوتاه برای نوشتن است، از کدام شروع کنم؟ از کدام جهت بنویسم؟
در روزهایی که همه از جرأت بچههای دهه هشتادی حرف میزنند و مقایسه میکنند، حرفی از ریشه و اساس این جرأت نمیگویند.
این حجم از آگاهی، دانش، اطلاعات و ارتباطات (تکنولوژی) یکی از علل آن نیست؟
دلایل دیگری هم دارد که نمیخواهم و نمیشود در این بحث جای داد...
بیشترین چیزی که مرا برای کودکان یا نوجوانان (کودکان دیروز) ناراحت میکند این است که، نکند در این میان، آنها دوران کودکی خود را، بدون کودکی کردن و... گذرانده باشند. چیزی که همیشه از آن میترسیدم.
زود بزرگ شدن را هیچ وقت دوست نداشتم...