
آدمهایی که مرا از نزدیک میشناسند یکی از شوخیها، اذیتشان و یا خاطراتشان با من از روزهای طوفانی و رعد و برق شدید (البته فرقی نداره حتی ضعیف) است.
خدا نکند که باهم باشیم یا نباشیم و آسمان هم بخواهد برایم خط و نشان بکشد.
اگر دو هفته یا حتی چند ماه بعد مرا ببینند، میگویند: «فاطمه ما آن شب فقط به تو فکر میکردیم.» (با خنده و سربهسر گذاشتن و...).
سالها پیش که من کودکی بیش نبودم، در خانهای قدیمی از آنهایی که اتاقهای جداگانه دارد، یعنی ایوانی که یک در به آشپزخانه، یک در به اتاقی دیگر، یک در به اتاق... زندگی میکردیم.
پاییز بود... ماه رمضان بود... مهمان بود... بعد از افطار طوفان شدیدی شروع شد. برقها قطع شده بود.
اتاق با نور آسمان هر از گاهی روشن میشد... صدای غرّندهای همراه با آن، ضربان قلبم را فکر کنم تا عدد 200 بالا میبرد.
سرم را روی پاهای یکی از مهمانها گذاشتم و پتویی روی سرم بود و دستانم روی گوشها تا کمتر بترسم.
همه در حال خنده، حرف و... بودند ولی من نابود بودم.
به این فکر میکردم آنها غیرطبیعی هستند یا من؟... این همه عظمت ترس نداره؟...
آن شب و طوفانش از کنار خانه ما عبور کرد. آن زمان همیشه فکر میکردم رعد و برق انگار فقط بالای سقف خانه ماست.
سحر بیدار شدم... روی ایوان آمدم... به آسمان نگاه کردم... چند ساعت قبل را بیاد آوردم...
هیچوقت از خاطرم نمیرود که ستارهها آن شب، بهترین، درخشندهترین، نزدیکترین، بینظیرترین، رویاییترین، شفافترین و... ستارهها بودند و تا به امروز با آن لذت وصفنشدنی آسمان را تماشا نکرده بودم.
آن سحر روی ایوان نشستم و فقط آسمان را نگاه کردم.
آن صبح خیالپردازی کردم... گویی همراه با تمام ستاره، تک به تک با هم آن هوا را تنفس کرده، گویی چند ساعت قبل را اصلاً تجربه نکردم... آرامش عمیقی به دست آوردم...
حتی اینقدر مرا درگیر کرد که به نجوم و ستارهشناسی هم فکر کردم...
در سالهایی که خانهمان را تغییر داده، نه خبری از ایوان، نه آسمان، نه تماشای ستارهها، ماه و... هست.
این روزها دلتنگ شدم، چون آن خانه که الان خرابهای بیش نیست قرار است به طور کل تخریب بشود و میترسم که وقتی نیست شود، من آن خاطره و دیگر خاطرات را از یاد ببرم.
مینویسم که فراموش نکنم... مینویسم که یادم نرود باز به سراغ آنچه مرا هیجان زده میکرد، بروم...
مینویسم که پشت هر ترس و طوفانی، زیبایی و شفافیت بینظیری خواهد رسید...
مینویسم که به قول معروف، شب و تاریکی پایان مییابد و سحر دوباره از راه میرسد...
مینویسم که دیگران مرا با هرچه دوست دارند حتی رعد و برق تا... یاد کنند و از یاد نبرند.
مینویسم که امیدوار بمانم...
به قول شاعر:
پرنده رو درختم آشیون کن
حالا وقت فراموشی من نیست
