خیال سرزمینی بی‌مرز است؛
جایی که تنها با بستن چشم‌ها،
تمام جهان در مشت تو جمع می‌شود
و هر ناممکنی
رامِ اراده ات می شود .
در خیال،
می‌توانی نخ‌های واقعیت را از هم بگشایی
و جهان را
دوباره،
آن‌گونه که دوست داری،
ببافی.
اگر هزار بار نقش قالیِ خیالت را بر هم بزنی،
از زیبایی‌اش چیزی کم نمی‌شود؛
زیرا همیشه می‌توان
از نخستین گره،
دوباره آغاز کرد.
در آن سرزمین،
خطا معنایی ندارد.
لغزش، پایان هیچ راهی نیست.
قانون‌ها به خواب می‌روند،
ناممکن‌ها رنگ می‌بازند،
و هر شکست،
تنها طرحی تازه برای آفرینش است.
اما واقعیت…
سرزمینِ قانون‌هاست.
اینجا،
هر انتخاب بهایی دارد،
هر لغزش زخمی بر جا می‌گذارد،
و ناممکن‌ها،
بی‌صدا کنار تصمیم‌هایت می‌نشینند
تا هر قدم را به تو یادآوری کنند.
گاه با خود می‌اندیشم…
ای کاش در همان سرزمین خیال زاده شده بودم،
نه در این جهانِ آکنده از مرز و قانون.
آنجا،
هرگاه از زندگی خسته می‌شدم،
می‌توانستم
تنها با بستن چشم‌ها،
جهانی را فرو بریزم
و با گشودنشان،
جهانی دیگر بیافرینم.
در خیال،
هیچ پایانی پایان نیست.
هر مرگ،
آغازِ رؤیایی دیگر است.
و شاید…
زیباترین سرزمین،
همان جایی باشد
که هرگز وجود نداشته است.
