نه تنها مردم شهر -حتا اگر تمام دنیا- او را آلودهدامن، ناپارسا و روسپی بپندارند، باز هم او را میپرستم. من، بیحیایی او را، ناپارساییِ او را و روسپیگری او را دوست دارم. مردم شهر فقط سویههای منفی و سوی تاریک همدیگر را میبینند. یا به گفتهی دیگر: همدیگر را تاریک و سیاه میبینند. او فقط جوری زندگی میکند که دوست دارد: لباس باب دلاش را میپوشد. موهایاش را آنگونه که میخواهد میآراید. میرقصد و آواز میخواند. او سکان زندگیاش در دست خودش است و ناخدای کشتی زندگی خودش. همهی این ویژهگیها برای انسانهای فسیلمغز و ایدیولوژیک بهانهی خوبیست تا بتوانند او را ناپارسا و روسپی بپندارند. آنها با این کار بیخردی خودشان را میپوشانند. آنها نمیتوانند سویههای خوب یکدیگر را ببینند؛ چرا که همه چیز را از لنز باورها و اعتقادات خودشان میبینند. انسان آگاه هیچ وقت دیگران را با استانداردهای خودش داوری نمیکند.
این مردم شهر است که روسپی و ناپارسا اند. ناپارسا و بدکاره آنان اند که آزاد زیستن را شرم و گناه و زشت میپندارند. هیچ انسان اسیر و وابسته و مطیع که -استقلال و آزادی فکری ندارد و کورکورانه از چیزی پیروی میکند- پارسا و پاکدامن نیست. حیا و پاکدامنی زمانی معنا پیدا میکند که انسان بنده و در بند و دستگیر کسی یا چیزی نباشد. هیچ ناپارسایی بدتر از قضاوت بقیه با استانداردهای اخلاقی و ذهنی خود نیست.