
ڪمی پیش خواب بودم اما خود را بیدار دیدم. آری! اشکال اینجاست محبوبم. باید بگویم آن چیزی جز خیال نبود! ای ڪاش رویاهایم حقیقی بودند. ای ڪاش آن هارا زندگی میڪردم. ای ڪاش قدرت آنکه از نزدیک لمسشان ڪنم را داشتم. ای ڪاش زندگیام بر اساس رویاهایم بنا میشد. ای ڪاش حڪایت زندگی ام روایت رویاهایم بود. زندگی همین است؛ مملو از ای ڪاش هایی که شاید شهامت تحقق بخشیدن به آنها را نداشته ایم و هیچوقت هم پیدا نخواهیم کرد. در عالم مستانه ی خواب خیال میکنیم که بیداریم. در بیداریِ آشڪار، گمان میڪنیم ڪہ خوابیم. زندگی، زیستن آن لحظاتی است ڪہ در عالم رویا خیال میکنی ڪہ به هوش هستی و تلخی آن هنگام که خواهی فهمید در دنیای رویایت غرق بودهای به مزاجت خوش نمینشیند. زندگی، سپری ڪردن آن دقایق یا شاید هم ساعت هایی است ڪہ در خیالت خواب هستی اما غافل از هوشیار بودنت و همچنان این ما هستیم که بر ریسمان باریڪ و لغزندهای قدم میگذاریم ڪہ حقیقت و رویا از هر سویش مارا احاطه ڪرده اند و در این میان اسیر شده ایم. ولی به من بگویید راه خلاصی از این وضعیت چیست؟ چه ڪسی میداند؟ اصلا چه اهمیتی دارد؟! زندگی است دیگر ڪاریش نمیشود ڪرد. زندگی همان است ڪہ با سرعت جاذبه همانقدر سریع و همانقدر عجول و بی اندڪی صبر دَوان دَوان به سوی آینده در حال تڪملِ داستان پر پیچو خم زندگی هر یڪ از جهانیان است؛ منتها با تڪمیل حال! و ما چه دیوانه وار و شتابان او را همراه میشویم. مهم آن است آنچه ڪ حس میڪنیم برایش به وجود آمدهایم را در بیابیم حتی در رویا.