-کلبه‌ی بهشت!

خدای من، رایحه‌ی خارق‌العاده‌ی درخت لیموی نم خورده زیر آب باران در پگاه، توانایی آن را دارد ڪہ بیشتر از هرچیز مستم ڪند. شبنم ها روی برگ های گرانبهای لیموها به رقص درمی‌آیند؛ درخشش شگفت‌آور درخت لیمو جوریست ڪہ گویا درخت را با الماس پیوند داده‌اند. هرچه بیشتر به تماشایش مینشینم، تشنه تر برای ماندن و بیشتر دیدنش و استشمامِ تمام بویش تقلا میڪنم. افسوس ڪہ رهگذری بیش نیستم. ڪوله‌ام ڪہ اڪنون خالی‌ست، ابتدای سفر لبریز بود از نیاز ها و باید های سفرم. مانندِ مقداری صداقت، مقداری تلاش، مقداری اراده و انگیزه، مقداری شادمانی، مقداری امید، مقداری زمان، مقداری همدلی، مقداری مهربانی، مقداری هنر و مقداری صبر. همه‌اش را تمام و ڪمال خرج کرده‌ام به جز چند قطره از همدلی‌ام که دیگر به ڪارم نخواهد آمد. همان چند قطره را هم پای این درخت پرتڪاپوی تنها می‌چڪانم. نا گفته نماند ڪہ در طول سفر، گاهی به اشتباه بطری های خالی‌ام را از کینه، خشم و ترس پر میکردم اما تا به خودم می‌آمدم سریع آن سم های کشنده را در جوی های گل‌آلود خالی میکردم... .

رو به روی ڪلبه‌ای ساخته شده از آبنوس های خاص و مستحڪم، تکیه بر درخت لیمو نشسته و مینویسم. نمیدانم برای چه اهالی دیار قبلی‌ام آن ڪلبه را بهشت مینامند. آنها بر این معتقد بودند ڪہ در آن ڪلبه‌ی نه چندان بزرگ، جهانی دیگر با نمایی چشمگیر و متفاوت با دنیای مادی وجود دارد ڪہ هرڪس آنجا رفته دیگر هوس برگشتن به سرش نزده است؛ میخواهم با تنِ خود، گفته هایشان را احساس و به تجربه‌ام تبدیل ڪنم. ڪسی چه میداند. شاید من هم رفتم و دیگر برنگشتم اما مینویسم؛ شاید ڪسی، جایی، نوشته‌ام را بخواند؛ شاید حتی در یڪ دنیای دیگر ڪسی همین حالا در حال خواندن این‌هاست. بنابراین اگر این نوشته ها را از جای دیگری میخوانید: سلام. من اینجا بودم. من در این سیاره بودم و حس شگفتی را لحظه به لحظه اش با تمام وجود مزه مزه ڪرده‌ام. همه‌اش همین است؛ همین!