
بیشڪ دریای روبهرویم نامش برگرفته از دریای محفوظ و سرشار از آرامش مطلق چشمانت است. عالَمِ چشم های پرتلالو اَت آنقدر مرا بیوزن میسازد ڪہ شدهام همان پَرِ ققنوس نقرهای رنگ ڪہ معلق میان زمین و آسمان و بیتعلق به مڪانی، آن را طوری به همراهت میڪشانی ڪہ گویا مانند سایهات، آن را با غلاده به قلبت پلمپ کردهای. اگر آنقدر به سوی بالا هدایت شوم ڪہ آسمان دلِ نازکت را بوسه بزنم چه؟ امشب، من هم تڪہای از معجزاتِ آسمان میشوم. همان سیَهچالهی پنهان پشت ابرها ڪہ فشار غم و اندوهها، مشغله ها، ناراحتی ها، دغدغه ها، افسردگی ها و ناامیدیهایت را دور از چشم افراد، با تیرڪمانِ فندقی رنگت برایم پرتاب میڪنی، و منی ڪہ آنها را در خود حل ڪرده و در عوضش، مشتاقانه به خورشید میسپارم صبح، تابش لذت بخشش و نوازش دهندهاش را همراه با امیدِ تازه دم و آرمانِ آزادی به وجودت تزریق ڪند. پس آسوده خاطر جان به خواب بسپار زیبای خفته. تقدیم به زیباییِ آرامبخشت همراه با چند ملحفه بر دورت، درحالی ڪہ از پنجره به آسمان شب خیرهای.