
زیر سقف عطـرآگین قلبم درست همان بـرزنی ڪه محڪم نگهت داشته ام، بر قایق ڪوچڪم ڪہ بر سطح لطیف موج هـای عواطفِ نیلی فامَم روانه است، زانو بغل زدهام و به پاروهایی ڪہ امواج احساساتم را میشڪافند خیره شده ام. آسیمه از آنڪہ نڪند در اقیانوس مهیج احساساتم افتاده و بینش غرق شوم. نخواهم دانست چه هنگام میتوانم منطقِ بی رحم را ڪہ آن طرف ها جایی خارج از محوطه قلبم است و دارد مجسمه آهنینِ رز های پژمرده میفروشد را بفهمم. آیا همان زمان خواهم فهمید ڪہ نفس در سینه ام حبس است و با دست های خونآلود خود تڪه های قلبم را به آغوش ڪشیده ام یا آن زمان که دیگر قادر به فهمِ هیچگونه از حس های درخشانِ فرازمینی نخواهم بود؟
آیا میتوان منطق را به خطوطی از نقاشیِ دخترکی که بر پشت بام خانهشان نشسته و آرام و با خط خوردگی های ریزِ ناشی از لرزش دستش میڪشد تشبیه کرد؟ و آیا دنیای بی پایان رنگ ها همان ڪهڪشانِ احساساتِ استثنایی و متحیر ڪنندهی جانِ دخترڪ هستند که به نقاشی ڪودڪانهاش، عجیب روح میبخشند؟ انعڪاسی که از فریاد زدنمان در ڪوه نصیبمان میشود در واقع همان انعڪاس شڪست ناپذیر زندگیست. ای محبوب من، اگر آن ڪسی بودی ڪہ عشق دادهای، باشد ڪہ همان عشق چندباره درِ زندگیت را بڪوبد و برای مقابله با هر طوفانی کافیست. گر عشق نبود، نبودم آنچه هستم و نمیدانم چه برای بذر پاشی میداشتم. چو روزی مرا بپرسد ڪہ از نظرت منطق و عاطفه، ڪدامش بر دیگری برتری دارد او را خواهم گفت: دلبندم، قلب نیز برای خود منطقی افسانهای دارد ڪہ منطق، "هیچوقت" آن را نخواهد فهمید.