سخن اول

پاره ای از آنچه می اندیشم

غم و ناراحتی طبیعی نیست!

ولی واکنش به اون چرا!

بیماری بارز ترین نشانه ای هست که به ما هشدار میده چیزی به درستی کار نمیکنه! درد به هر شکلش به ما همین پیغام رو میده به شکلی که اگر درد وجود نداشت بیماری به شکل خطرناکی در ما گسترش پیدا میکرد و جان ما رو به خطر می انداخت بدون اینکه ما متوجه بشیم!

اینکه زندگی تفسیری از ما هستش کاملا درسته!

این را افراد مختلف گفتن! از دارن هاردی تا نیکولاس وویچیچ!

زندگی بازتابی از باورهای ما هست!

و ما خالق باورهامون هستیم!

باور های ما بر اساس تجارب ما به وجود میاد!

و این الگوریتم دائما تکرارشونده ساختار زندگی ما رو تشکیل میده!

آنچه کاملا به من ثابت شده این هست که انسانها وقتی در وضعیتی میمونن و بر روش تمرکز میکنن اون وضعیت رو برای خودشون کاملا تشدید میکنن!

بار ها خود من این رو تجربه کردم در شرایطی با اطمینان گفتم زندگی ارزش زیستن ندارد و در جای دیگه گفتم زندگی هنوز چیزهای خیلی با ارزشی داره که بخاطرشون به زندگی ادامه بدم!

اینجا دقیقا چه چیزی تغییر کرد؟

و ایجا دقیقا کدومشون درسته؟

باید بگم که چیزی که تغییر کرده فرکانس ذهنی منه و اینکه هردوتاشون هم درسته!

چونکه من در فرکانس ذهنی اول در جایی بودم که دلایل بیشماری برای توجیه شکست خوردنم داشتم!

و در فرکانس ذهنی دوم در جایی بودم که دلایل بیشماری برای توجیه موفق شدنم داشتم!

به نظر من هر کدوم از این سطوح اگاهی با استفاده از نمودار دیوید هاوکینز قابل اندازه گیری هستش! و شاید مقیاس همین رو هم بشه به هرم آبراهام مزلو ارتباط داد!

یکی از مهم ترین چیزهایی که توی کتاب فراسوی شفای زندگی آموختم موضوع کنترل ورودی های ذهنی هستش!

هرچیزی که از حوزه آگاهی ما میگذره بر زندگی ما اثر میزاره!

این نظریه از فروید بود که میگفت ما بیش از 90 درصد اطلاعات رو از طریق ناخوداگاهمون دریافت میکنیم!

و بدن و ذهن ما به شکل اتومات به اونها عادت میکنه!

دقیقا اتفاقی که در دوران کودکی ما میوفته!

ما راه رفتن رو با معادلات و محاسبات یاد نمیگیریم! فقط راه میریم و بهش عادت میکنیم!

در بچگی ما نفس کشیدن رو به شکل دیافراگمی انجام میدادیم اما امروزه نفس کشیدن رو با سینه انجام میدیم که این هم به شکل یک عادت بد تبدیل شده!

من حیث المجموع

تمام زندگی ما رو یک چیز در برمیگیره: عادت های ما

به یاد دارم یک دوره ای به شدت مطالعه میکردم و این به شکل یک عادت درومده بود به شکلی که از این جملات واقعا تعجب میکردم وقتی میدیدم یه عده میگن مطالعه براشون کار خسته کننده ای هستش! اینجا من به این فکر میکردم که خب پس من چرا نه تنها از کتاب خوندن خسته نمیشم بله لذت هم میبرم!

احساس میکردم ذهنم داره کار خودش رو انجام میده و وقتی من کتاب نمیخونم احساس نا آرومی میکنم!

بنا بر این همه چیز عادت هست و وقتی که بدونی ساخت و کار بوجود امدن این عادت ها به چه شکل هست فورا میتونی اونها رو تغییر بدی!

و عناصر اصلی این عادت ها

به نظر میرسه سه 'ت' هستن

تمرکز تداوم تکرار

دانشمند ها برای اینکه سیکل های عادت ها رو به طور کلی اندازه گیری کنن گفتن که هر فرد در 21 رو میتونه به چیزی عادت کنه یا عادتی رو تغییر بده!

ما با علم کنترل ورودی های ذهنی میتونیم در جهت های مثبتی عادت های خودمون رو شکل بدیم!

21روز با افراد مثبت معاشرت کنیم

21روز کتاب انگیزشی بخوانیم

21 روز اخبار منفی نشنویم

21 روز برنامه ریزی کنیم

21 روز ورزش کنیم

و الی آخر..

و بعد با آگاهی به نتایج این دوره نگاه کنیم و بعد ببینیم که آیا برداشت ما از خیلی چیزها در این مدت چه تغییری کرد؟

آیا هنوز مثل سابق فکر میکنیم؟

یا واقعا مثبت نگر تر شدیم!

واقعیت دوم

باید ابه این واقعیت تلخ آگاه بود که محیط خیلی مهمه!

محیطی که از انرژی منفی اشباع شده

احساسات منفی رو در انسان به وجود میاره! انسان رو به شکل ناخودآگاه به سمت فرکانس های ذهنی منفی سوق میده!

پس بنابر این باید محیط و آدم هایی که بینشون زندگی میکنیم رو شناسایی کنیم!

اینجاست که گویا یک پرده نامرئ از برابر چشمامون به کنار میره و بهتر متوجه میشیم ریشه ناراحتی هامون کجاست!