
بیرون ز تو نیست هر چه در عالم هست
در خود بطلب هر آنچه خواهی که تویی
مولانا
بامدادان، توسن سوار به بالای تپه رسیدیم. فضا، دریای سکوت بود تا آنگاهکه تو، گام بر زمین نهادی و کرانۀ آن را شکستی. رو به آسمان بود غنچۀ جاودان؛ و دستت را بالا بردی و پرنورترین ستاره را نشان دادی. و گفتی:
– آنسوتر، شاید در لحظۀ حال، باشد کهکشانی رنگارنگ از احساس. نامیرا! میدانی آن چیست؟
– آن خنکای عشق بر پیکر روحانی شب است که میان بیابانی، سرگردان رهاشده.
– چگونه عشق ره گم کند؟
و با زمزمهای پاسخ دادم:
– چنانکه میان ما که همواره پیوستهایم، هزار و یکشب فاصله است.
– چگونه در پیوستگی جدایی باشد؟ من درونمان را درخشان میبینم.
– داغ است؛ گرمایش را حس میکنی؟ اما عشق خنک است. و فاصلۀ میان دو یار پیوسته، بهاندازۀ شبهای بی چراغ در هزارتوها فاصله است.
غبار کاروانها را نشانش دادم و گفتم:
– بیراهه میروند؛ چراکه لالایی تماشا را نشنیدهاند.
با تعجب گفت:
– چطور ممکن است؟ اینجا که یک مسیر بیش نیست.
– آنها راهی را میروند که جلوی پایشان است. حالآنکه طریق در آسمانهاست؛ و جز با سیمرغ نتوان آن را طی کرد.
کودکانه پرسید:
– چگونه آن را بیابیم؟ سیمرغ؟ آنکه در افسانههاست. و ما جز گنجشگکان آفتاب و اسبهای تندرو، چیزی نداریم.
سکوت فضا را در برگرفت. گویی دنیا در تمام اعصار، منتظر این لحظه بود. دستش را مهربانانه فشردم. در کران چشمانش، بیکرانی را جستوجو میکرد. برایم این، شکوه تماشا بود؛ نگریستن الهیترین غنچۀ زمان در نهفتهترین بیشهها.
– آسمان را ببین. رودخانۀ نور را میبینی؟
– آری.
– آن شاهراه طریقت است. پس باید چیزی باشد که بتوان با آن به آنجا رفت.
– با سیمرغ؟
– شاید هم با زورق طلایی اشراق.
– اما آنکه در اقیانوس است. نامیرا، میدانی چقدر فاصله است؟ تا اقیانوس؟!
– میگویی نمیتوانیم برویم؟ تو که زیباترین سرود زندۀ زمانی، غنچۀ من!
– حال برویم، چگونه بتوان از این سطح تهی، به شاهراه طریقت دستیافت؟ وحشتناک است! شاید موجها ما را بلغزانند در ژرفترین دریاها. و آنگاه چه کنیم؟ من با تو، هردومان پژمرده میشویم؛ اندوهی است در آن، که در وصف نگنجد. بهتر نیست با اسب هامان، به جستوجوی نیایش دریاچههای نیلی و ستارههای درخشان و بیکرانی لالهزارها برویم؟
– همه به دنبال اینها هستند. بیا بالاتر از آن را طلب کنیم.
– من از شبهای بی چراغ میترسم. من از خاکهای غربت هراسناکم. نتوانم! نتوانم! بیا آتشی روشن کنیم، بخوابیم و فردا صبح به جستوجوی زیبا نگارها برویم.
– شاید بهتر باشد…
– شاید دیگر چیست؟ من هراسناکم! من زیباترین غنچۀ سرخ زمانم! نامیرا؟!
– جانم عرفانا؟!
– بیا رودخانۀ نور را از همینجا بنگریم. چرا تو اینقدر طلب رؤیاهای میرا داری؟ تو که نامیرایی!
– همۀ ستارهها یک روز خاموش میشوند. و دیگر ما که اینجاییم، جز آسمان تهی ننگریم. بهتر نیست سوی قوس سبز سعادت رویم؟ موپریشان های اینجا، جادویند.
– آه! نغمۀ حوریانش که زیباست! تو از چه شکایت میکنی؟
– بهتر بگویم، رؤیایند. عشقشان هوس است. داغ است! حالآنکه عشقی که من از آن دم میزنم، خنک است. آرامشی دارد ابدی. الهۀ زیبای زمانهاست. چگونه بیکرانی را فدای چشیدن یک سایه کنم؟
– نگاهت، رنگینکمان آگاهی است. اما این مسیر پرخطر نیست؟
– تو چرا به یک جوی آب و سایۀ خنک راضی میشوی؟! تو که تمام عرفانی، آریانا! بیا در رؤیاییترین اقیانوس که در تصور هیچکس نگنجد، غواصی، و زیباترین مروارید زمان را از آن خود کنیم. این بهتر نیست؟
– چه بگویم؟! بهتر که هست. اما… سخت است. من سر گذاشتن بر بالش رؤیا را بیشتر میپسندم تا غواصی در اقیانوسهای ژرف را. من به همین حوریانی که بر لب چشمه میخوانند، خشنودم. من…
– آه! عرفانا! شاهراه طریقت که تو را به آن دعوت کردم، میدانی… چطور بگویم… چگونه بتوان بینهایت را در کلمات محصور ساخت؟… آن بینهایت، در وجود توست!
– چه؟! در وجود من؟ شوخی میکنی.
– هیچ! و میدانی آن سیمرغ یا آن زورق طلایی اشراق کجاست؟
– رؤیا میپردازی نامیرا!
– چرا چنین میگویی؟ بینهایتی که من از آن دم میزنم، چُنان شگرف است و چُنان دستیافتنی است که در تصورت نمیگنجد. همهچیز در وجود توست. چراکه در نهان پیکر تو، الهیترین روح مهربانانه است که گر آزاد گردد، جهان را به سلطه درآرد!
– بخوان. من که باور نمیکنم.
– کافی است به نظاره بنشینی. و تهی کنی وجودت را از تاریکی مردابها. و در زیباترین لالهزار، برقصی باهم آهنگی هستی. و شادباشی. و امیدوار به خدای مهربان. و به او بگویی…
– صبر کن! مگر من هم میتوانم با او سخن بگویم؟
– چرا نتوانی؟ تو از مسیح چه کم داری؟ تو عیسی دمی هستی، ایستاده بر زبرماسوی. فقط به یک شرط.
– آن چیست؟
– کافی است به زیباترین وجود هستی – خدای مهربان – بگویی که، نه میدانم و نه میتوانم؛ تو مسیر راستی را به من نشان ده.
– و همهچیز با یک جمله حل میشود؟
– نه! چنین چیزی با یکسخن درست نمیشود. بر آن مداومت داشته باش و در کارهایت نیز چنین باش.
– یعنی ازاینپس با خود بگویم، نه میدانم و نه میتوانم؟ این احمقانه نیست؟
– این تعبیر توست از تمام عرفان، آریانا! و منظور من کاملاً برعکس است؛ مهربان باش با تمام هستی. با همۀ مردمان؛ مخصوصاً آنها که کالبد پرنیانی دارند، کودکان. و از زندگی راضی باش و شکرگزار. چراکه خدا این را برای تو خواسته.
– و بعدازآن چه؟
– او خود، مسیر را به تو نشان میدهد.
مطالعه داستان های کوتاه و دلنوشته ها در EternalRose.IR