زندگی پراست از واژههای مختلف. واژههایی که نشان از امید و نشاط دارند همچون، توانمندی، عزت، عشق، دوستی، مروت، جوانمردی. و برخی دیگر احساس تنهایی و ذلت را در انسان تداعی میکنند، همچون: محروم، وابسته، بیچاره و درمانده. واژگانی که امروز بحثش در میان است محرومیت و توانمندی است.
محرومیت زدایی و توانمندسازی؛ واژههایی که شاید اگر یکی به جای دیگری در هجرت های جهادی بیشتر طنین انداز شده بود؛ زندگیای، با نشاط و امیدی بهتر برای اهالی آن منطقه به ارمغان میآورد. باید دانست که واژهها عطر و بو دارند؛ برای تمامیِ انسانها. مجاهد و محروم، دو واژه متفاوت با احساسی متفاوتاند. برای دو قشر متفاوت. آری همگان احساس دارند،. حال سؤال این است که کدام یک از واژگان احساس بهتری برای این اشخاص ایجاد میکند؟ در این جا چه خوب است سخنی از عالیِ سخنوران، آقایمان امیرالمومنین علیG به میان آریم. این سخن که ایشان فرمودند : هرچه برای خود میپسندی برای دیگران هم همان را بپسند. در واقع واژه مجاهدِ فی سبیل الله برای خود؛ محروم و نیازمند به خدمت، برای دیگران. آیا به کارگیری آن ها برای دیگران همان حسی را ایجاد میکند که برای ما به اصطلاح مجاهدان ایجاد مینماید؟
دردمندی بیشتر در این قسمت است که نه تنها این کلمه به صورت مکرر در بین ما استفاده میشود بلکه در میان سیاستگذاران نیز چنین استفاده شده است. استفاده ای که خواسته یا ناخواسته اسباب خیلی از نتایجی که امروز شاهد آن هستیم به وجود آورده است. صحنهای که به اذعان همگان نشانهای از عزت در آن نیست بلکه نشان از خواستههای بیشتر و فراموشی داشتهها در آن نمایان شده است.
هرچند خدمت هزاران جهادگری که در طی سالیان متمادی در هجرت های جهادی از تفریحات خود گذشتند و به ساخت و سازهای متفاوت و بسیار با ارزش مشغول شدند، بسیار جای شکر دارد و سپاس خداوند متعال را بابت وجود چنین عزیزانی فراموش نخواهیم کرد، اما نگاه اساسی، به فرهنگی است که بین مردم آن منطقه به با تأثیرپذیری از عوامل مختلف بهوجود آمده و هنوز هم آثار آن باقیاست. فرهنگی که زندگی شهری را زندگیای فاخر و زندگی روستایی را زندگیای با محرومیتهای فراوان جلوه داده است. این به کارگیری واژگان نیازمند به تغییر است اما چرا؟
علت آن نتیجهای است که از به کارگیری آن ها سبب شده است. نتایجی از جمله غفلت از داشتههای خویش و روی آوردن به آورده دیگران. این در حالی است که با تغییر دیدگاه در نگاه به توانمندیها و ظرفیت مناطق، میتوان نیروهای بالقوه ایشان را فعال کرد. البته با راهبری درست اقوام با اصالت همان منطقه؛ نه با برنامههای توسعه ای که از پایتخت بر آن ها تحمیل شود. چگونه و به چه صورت باشد برای یادداشت های بعد.
یا حق