بسم الله الرحمن الرحیم
اقتصاد برنامه ای است برای زندگی . زندگی در تمام دوران ها نیازمند برنامه ای منظم است. برنامه منظم توسط هر یک از مکتب های موجود در دنیا قابل تعریف است. مکتب ها روش ها را در نظر می گیرند تا بتوانند زندگی نیکوتر برای هر جامعه مخاطب خود ایجاد بکنند.
مکتب سرمایه داری به دنبال گسترش افکار خود است. افکار خود را از فلسفه پیشین خود گرفته است. افکاری که همواره با منفعت در آمیخته است. منفعتی که فقط زندگی را محدود به همین دنیا کرده است.
نظامی که جایی برای ناتوان های عالم نیست. همواره ناتوان های باید از بین بروند تا قدرتمندان رشد پیدا کنند. نام اصل خود را آزادی می نامند. آزادی , اما آزادی به چه معنا است؟
آیا معنای آزادی این است که در یک حصار شیشه ای آرزوی آسمان را از خود دور کنی؟ آنقدر زمین را ارزش دهی که پرواز را به فراموشی بسپاری؟ بدتر آن لحظه ای است که پرواز را در همین دنیا از همین عالم طلب کنی ولی آفریننده عالم را در نظر نیاوری.
و اما اقتصاد اسلامی چیست؟ آیا می شود خداوند متعال برنامه زندگی را برای احسن خلقت خود تدوین نکرده باشد؟
به نظر رسل آمده اند تا زندگی انسان را برای رشد فراهم کنند. رشدی که دنیا را برای رسیدن به آخرت طلب کنی. هر روز خود را به دنبال جستن فضل خالق خود به شب کنی.
اما اگر کم کاری ما در حفظ و گسترش آن از ماست تقصیر صاحب خانه چیست؟
بیایم بهتر ببینیم ....
تا بعد به امید خدا دیداری دوباره.