
مقدمه: امروز سوم خرداد 1400 است. مصادف با روز آزادسازی خرمشهر. و این روز را انتخاب کرده ام برای آغاز مشق های هزار کلمه ای روزانه، بلکه این مشق نوشتن ها باعث شود بیشتر به قلم نزدیک شوم و بنویسم. دیشب دکتر توی دورهمی کلاب می گفت بنویسید. حتا چیزهایی که جذابیت ندارند را هم بنویسید. نامربوط ها را حتا بنویسید که اینها همه کم کم انسجام پیدا می کنند و شکل می گیرند. تصور میکنم راهکار جالبی ست. تست می کنم. می نویسم، منتشر می کنم؛ اما نه انتظار دارم چیز خوبی از آب در بیاید و نه علاقه دارم این متنها نقد شود. قطعا اگر چیز خوبی بنویسم به این سادگی ها منتشر نمی کنم و در دسترس عموم قرار نمی دهم ـ که داستان خوب را باید چاپ کرد و به آن رسمیت قطعی بخشید ـ، پس اگر کسی علاقمند بود این متون را بخواند نه به دنبال قلمی جذاب و شیوا باشد و نه به دنبال نقد این قلم؛ وگرنه ممکن است تبدیل به خاکستر شود... ان انا الا نذیرٌ و بشیرٌ لقوم یومنون...!
اصل ماجرا: سالهای پیش می نوشتم؛ زیاد هم می نوشتم. زندگی آن زمانها چندان باصفا و عجیب و غریب هم نبود. اما شاید این شور جوانی و اشتیاق همزیستی با دوستان و هم دانشگاهی ها بود که باعث می شد بنویسم، چاپ کنم، نقد کنم و نقد بشوم. امروز اما چندان دل و دماغی برای نوشتن نمانده. داستان امروز ـ بخصوص بعد از این پاندمی عریض و طویل ـ داستان تنهایی بی حد و حصری است که بدون اغراق جان می گیرد. امروز اگر یادداشتی، داستانی، چیزی هم بنویسم زیر بار نقد آن نمی روم! آنچنان از رواداری دور افتاده ام که نقد داستانم تبدیل به نقد خود من شده. اگر کسی مثلا بگوید «عجب داستان بی سر و تهی!»، قطعا حس می کنم سر و پاهایم قطع شده و تبدیل شده ام به موجودی کرم مانند یا اژدهایی خشمگین که اتشی از درونم بیرون می زند و تنها وظیفه اش خاکستر کردن منتقد داستان من است؛ پس اگر کسی جرات کند و داستانم را نقد کند تا جایی که بتوانم دودمانش را به باد که هیچ، اول به آتش و بعد خاکسترش را به آب خواهم داد! البته ماجرا تنها این نیست. چیزهای دیگری هم هست... از خدا پنهان نیست، از شما هم پنهان نباشد که ماجرا، تنها دور افتادن از روا داری نیست. یک جور داستان غمگنانه و حتا ترسناک در جریان است که آدم حتا می ترسد اصل ماجرا را به کسی بگوید و اینبار خودش خاکستر شود. حقیقتش را که نمی توانم بگویم اما سایه ای از واقعیت را تصویر می کنم تا بدانید این جا نه تنها عرصه نقد نیست که حتا به این عرصه حتا نمی توان نزدیک شد؛ و ماجرا بسیار هم جدی ست. و اما آن سایه واقعیت چیزی شبیه این است که چندسالی ست یک موجود کوچک غمگین توی یکی از رگهای مرتبط با خون رسانی به موهای سرم لانه کرده و به قول دکتر همنشین-دکتر خانوادگی مان- «چیز مهمی نیست. با هاش دوست باشی کارت نداره. این کوچولو از نوادگان مارهای روی دوش ضحاکه و سم و آتشش رو از دست داده و فقط دنبال جایی برای ادامه زندگیه. کاری باهات نداره». حقیقتش را بخواهید همنشین راست می گوید. این «اژدها بچه» تا به حال که کاری با من نداشته و فقط کمی باعث ریزش مو در نواحی جلوی سر شده که البته چندان هم چیز غریبی برای من نبوده. با پیشینه خانوادگی ام همیشه انتظارش را داشته ام که یک موجود کوچک داخل ورید خونرسان به جایی لانه کرده و خون رسانی به آن بخش را بگیرد و آن را از کار بیندازد. اما تجربه نشان داده این موجود کوچک چند سانتیمتری درون من با همه چیز سازگار می شود الا نقد. اگر نقد بشنود رشد می کند، بزرگ می شود، از رگها بیرون می زند، تمام حجم خالی اتاق و حتا شهر را پر می کند و ناگهان می دمد و با هرم آتشی که از دهانش بیرون می زند و زهر قوی مایه اش نقاد را خاکستر می کند و به زمین می زند و تمام. روزی که با که همنشین در باره اش صحبت کردیم می گفت:«این موجود توی همه ما ایرانی ها هست. گاهی توی رگ قلب ما لونه می کنه و باعث سکته قلبی می شه و گاهی ورید مغزی رو مسدود می کنه و باعث سکته مغزی و افلیج شدن آدم میشه، البته مشخص شده رفتار این موجود تغییر کرده و امروز توی خیلی از رگهای ما توانایی زیست رو داره، ولی قبلا فقط توی رگ گردن زندگی می کرد، خیلی هم ناسازگار تر بود. به این راحتی با همه چیز کنار نمی آمد.» می گفت:«توی فیلم قیصر هم کیمیایی یه جاهایی تصویر این موجود رو توی صحنه هاش جا داده، ولی باید دقت کرد تا بشه دیدش توی تصاویر سیاه و سفید». همنشین تاریخچه زیست این موجود را خوب بررسی کرده بود. خیلی چیزها را در باره اش می دانست. همنشین می گفت از سی و نه سال پیش روی این موجود دارد تحقیق می کند. می گفت سی و نه سال پیش توی خرمشهر پر بود از این موجودات مخوف. وقتی خرمشهر آزاد شده توی هر کوچه می شد چندین موجود کوچک را دید که هنوز توی خون شهدا می غلطیدند. می گفت برای آزمایش چندیدن شیشه پر از «اژدها بچه» جمع کرده و برده آزمایشگاه و روی تمام آنها آزمایش کرده. می گفت اما امروز برای تحقیق بیشتر، کمتر از اژدها بچه های اصیل پیدا می شود. می گفت همه خزیده اند توی رگهای مغز و قلب و دست و پا و دیگر نمیتوان پیداشان کرد و روشان تحقیق انجام داد.
ورید خون رسان پیاز موهای جلوی سرم درد می کند. احساس می کنم اژدها بچه دارد سر جایش می جنبد و باد می کند. انگار دنبال بهانه و نقد است تا بلولد، بیاید توی رگ گردن، باد کند، بترکد و تمام حجم اتاق را پر کند. چیزی توی مغزم بدجور سوت می کشد... هل مِن منتقد...؟!