روی صندلی اتاقم می نشینم و بازی استقلال و پرسپولیس را شروع به تماشا کردن می کنم. برخلاف دربی های قبل آرام بودم و دقیقه 4 هم در دلم خوشحالی کردم. سوپرگل بی نظیر قایدی تکنیکی بوشهری، قطعا هر استقلالی را به وجد می آورد ولی برخلاف قبلا، تو دلم خوشحالی کردم. بازی خوب و بابرنامه استقلال مرا به وجد آورد و امیدوار کرد؛ ولی نیمه دوم اوضاع فرق کرد. بشار گل تساوی را زد و این دفعه من زمین و زمان را به هم دوختم و با هر توپی که استقلالی ها لو می دادند، عصبانی می شدم. گل دوم را که علیپور زد، من آنقدر عصبانی شدم که حد ندارد، داشتم شکست تیم محبوبم را می دیدم؛ ولی فرهاد خیال تسلیم شدن نداشت. دانشگر مغضوب که کلا عادت کرده پس از اخراج انضباطی، بدرخشد، گل دوم را زد و حالا نوبت من بود که سجده شکر کنم و دیوار را بجوم. ممنون خدا! خدایا شکرت! خدا را شکر کردم و به امید اوقات همیشه محتاطانه اضافی رسیدیم. مانند همیشه این اوقات با احتیاط خاصی پیگیری شد و رسیدیم به ضربات مهلک پنالتی. شیخ و کاپیتان وریا و میلیچ و ارسلان برخلاف جهت حرکت بوژیدار چهار گل پنالتی استقلال را زدند و عالیشاه برای پرسپولیس گل زد و نوراللهی و اوساگونا پنالتی را خراب کردند. اوساگونا که مانند شوت هایش، پنالتی را هم به آسمان کوبید و حالا نوبت شادی آبی ها بود. استقلال در جدالی حیثیتی پرسپولیس را حذف کرد و من از خوشحالی در پوست خودم نمی گنجیدم. حالا باید منتظر پنجشنبه آینده و جدال فینال با تراکتور ساکت الهامی باشیم. کدام تیم برنده است؟ تیم تهرانی یا تیم تبریزی؟
