ویرگول
ورودثبت نام
Ramin
Ramin
Ramin
Ramin
خواندن ۲ دقیقه·۱ ماه پیش

افق متفاوت شخصی یا تغییر در افق جامعه

افق متفاوت شخصی یا تغییر در افق جامعه
نخبه کسی است که اندیشه اش در جامعه تفاوت ایجاد می کند، مهم نیست خودش افق متفاوت داشته باشد،دیوانه ها هم افق متفاوت دارند، اما چقدر اکت و تاثیر و عمل و فعالیت و تغییر؟
نکته دوم، نخبه معمولا آگاهی ندارد که نخبه است، ویتگنشتاین در مدرسه ابتدایی درس می داد و آینشتاین در دفتر ثبت احوالی در زیرزمین کار می کرد، جامعه دنبال او رفت راسل ویتگنشتاین را به زور به استادی فراخواند و بر کتابش مقدمه زد، تشویق نکرد که بهتر نیست سکوت کنی؟ و آینشتاین از شهرت گریزان که جامعه علمی او را شناخت حتی اصرار داشت عکس نگیرد و در عکسی زبان خود را به شوخی بیرون آورد که دست از سرش بردارند که خود ان عکس مشهور شد. گمنامی و گریز از شهرت همیشه نشانه اشباح سرگردان نیست، گاهی نشان از بیداری وجدان هست.
نکته سوم، نخبه با خلق مشفق است و با نفس مجاهد و نه برعکس، شاید با خود نخبگان دیگر بجنگد اما نه با توده ها.
حتی نیچه که فیلسوف قدرت هست، در دانشگاه بالاترین احترام را به زنان‌می‌گذاشت ، برای اینکه نادانی اسبی را با شلاق نزند خود را سپر قرار داد و کلی ضربه خورد. راسل از صلح نوشت، و خواند، مارکس از کارگر و همچنان و همچنان هزاران‌مثال است بر شفقت با خلق چه فریادی برای بیداریشان شلاق به دست، چه با حمایت از ایشان با آموزش و بردباری و در جمعشان‌ برخاست و نشست.
اما در زندگی شخصی تنبلی و ولنگاری و لذت طلبی و تنوع طلبی و شامورتی بازی ندارند، همیشه هشیار و تیز هستند ولو مثل نیچه یا ویتگنشتاین با آینشتاین رفتارهای اوتیسم به ظاهر داشته باشند در باطن اصلا بی توجه و خام و سطحی نیستند.
نکته چهارم اینکه برند خاص خود را دارند، نمی دانم اسمش را "اصالت" بگذارم یا چه؟ چون من ذاتگرا نیستم، چیزی شبیه ناب بودن، بنز و ساعت سیکو از شما منت نمی کشند از ایشان خرید کنید، تبلیغات وسیع ندارند، نخبه هم برند خاص خود را دارد، این به معنی بسته بودن او و نقد ناپذیری نیست، بلکه اصراری برای فروش آثارش ندارد. چون همه تواضعی که از نخبگان شمردم در مورد اثرشان نیست، در مورد خودشان است تواضع دارند، آینشتاین از تئوریش جانانه دفاع کرد، حافط و سعدی و مولانا از آثارشان دفاع میکردند، ویتگنشتاین کتاب اولش را در حد پایان فلسفه می دانست،چون اثر از مولف حکمش جداست اما منت هم برای عرصه اش نمی کشند. گل به تعبیر شوپنهاور ذاتا عطر و بویش را می پراکند و برای خود و در ذات خود به زیبایی می شکوفد نه راه فریاد و شوآف بپوید.

"مشک آن است که ببوید نه آن که عطار بگوید.

دانا چو طبلهٔ عطار است، خاموش و هنرنمای. و نادان خود طبل غازی، بلندآواز و میان‌تهی.

عالم اندر میان جاهل را

مثلی گفته‌اند صِدّیقان

شاهدی در میان کوران است

مُصحَفی در سرای زندیقان"

"سعدی"

۰
۰
Ramin
Ramin
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید