وطنم...

‎سنگيني نگاهي را بر روي شانه ام حس كردم، ناخودآگاه سرم را چرخاندم،اما چند ثانيه هم طول نكشيد كه با سردي رو برگرداندم و به راهم ادامه دادم...

‎صورت استخواني و چشمان وحشيش بي شك دل هر زني را غنج ميداد، اما من خيلي وقت است كه زنانگي هايم را در ميان بازوان محكم و مردانه ات جا گذاشته ام.

‎ديگر مردانگي هاي هيچ مردي دلم را مالش نمي دهد... عاشقانه هايشان همچون سرود ملي كشوري دور افتاده در گوشم شنيده مي شود...

‎بايد اعترافي كنم،اين بي جنسيتي سخت عذابم مي دهد... كاش بار ديگر تجربه ي گم شدن در آغوشت حس دلچسب و غريب زنانگي ام را به من بازگرداند.