دور از تمام دغدغه ها رفتیم همونجایی که حس میکردم زندگی مُرده و جماعت خاموش از طول مسیر رنج میمیبرن .

هوا مه داشت ولی سرد نبود حسار بغض راه نفسمو محدود تر میکرد ، زندگی بیشتر از انداز جریان داشت و من مطمئن بودم دیگه قرار نیست یه صحنه رو دوبار ببینم پس رفته رفته همچی بدتر میشد .
مردمان این سرزمین های پهناور به کشاورزی و دامداری در فصول سال مشغول هستند.



شالیزار ها از خواب بیدار شدند و برای فصل کاشت و کشت آماده میشدند .
تاحالا ترکیبی از بوی شکوفه های بهار ؛ رطوبت جنگل و چمن خیس ؛ رودخونه و شالیزار به مشامتون خورد ؟
من با اینکه توی مازندران زندگی میکنم کم پیش اومد تو دل جنگل و رودخونه جایی دور تر از شهر شالیزار ببینم .



افراد روستا مثل خانوادهی سبحان مشغول حمل ابزارآلات کشاورزی به زمین های شالیزاری بودن ، لوله های آب ، موتور ، پمپ و تسمه های قطور که وظیفهی انتقال آب از رود خونه به زمین هارو داشتن بعد از چند ماه از انبار و زیرزمین خونه به سمت زمین حرکت داده میشوند.



وسایلها پشت ماشین بسته شد و حرکت کردیم سمت روبار (زمین و شیب های اطراف رودخونه ) همه با کمک هم لوازمو در جاهای مشخصش قرار دادن ؛ افراد روستا در اکثر کار های گروهی بدون شک برای همیاری کنار هم مثل یک خانواده قرار دارن و خروجی این کمک زنجیرهی همزیستی در روستارو به گردش درمیاره چرا که تمام افراد به هم نیازمند هستند .



زمین های شالیزاری در مازندران امروزه زیاد شد و حفر چاه های متعدد در زمین های خشک باعث کم شدن سطح آب سفره های زیرزمینی شد ، اما اصالت اینجا ، دیده میشه چرا که کشت به میزان برداشت خانواده هست و زیانی به منابع طبیعی نمیرسه .





فصل کشت برنج وابسته به آب و هوا تا پایان تابستون یا شاید بیشتر ادامه پیدا میکنه ؛ که البته لازم به ذکر برنج در این سرزمین دوبار برداشت نیست که تمام توان زمین و آب و ... رو بگیره اصول مردمان این سرزمین قابل احترامه و دارای نقص نیست .
پ.ن: از ماه دیگه میپردازیم به بحث جذابه حفاظت از زمین در برابر حیوانات وحشی برای بقای زمین و زمین برای زندگی ، عزیزان مثلا طبیعت دوسته مجازی خودشونو آماده کنن !.