کیسو باز کردم تا گرد غبار قطعات رو تمیز کنم ؛ رفتم پایین که چند تا وسیله بگیرم ، با این صحنه رو به رو شدم...


از شدت خستگی حاصل از نوشتن و تمرین کردن تکالیف خوابش بُرده بود ، یا به اصطلاح مازندرانی (خستگی جه هِلاک بَییه)


همیشه بر عکس من تا خونه میاد استرس انجام دادن تکالیف رو داره ، از نگاه بقیه و معلمش این خوبه اما ما نسبت به این حسش نگرانیم ؛ که چرا نباید با آرامش و اشتیاق کامل تکالیف یا درساشو مرور کنه .


یادمه سال آخر دبیرستان وقتی رفتم برای ثبت نام دانشگاه پروندهی دیپلمم رو بگیرم تا اومدم خونه اون برگه ها رو تحویل مامان دادم و گفتم اینم نتیجه این همه سال که حتی قبل مدرسه هم کلی جا مثل مهد کودک ، مهد قرآن و پیشدبستانی رفتیم.
نتیجش چی بود ؟!
فقط خوندن و نوشتن یاد گرفتیم ...
تو سه سال آخر که لا زیست و شیمی و فیزیک و ریاضی برای کنکور داشتیم غلت میزدیم خودمم حتی به این فک نکردم تهش که چی ؟
مدرسه که فقط باور های امپریالیسم خودشو تو مغز ما فرو میکرد.
حتی درک نمیکنم چرا خیلیا میگن یادش بخیر چقدر دوران مدرسه خوب بود همچی .
خوب بود همچی ؟؟؟؟
فقط مثل ربات نمره خوب تحویل مدرسه و خانواده دادن رو تکرار میکردیم دیگه ، چیز دیگه ای نبود آخه .
تو تمام افرادی که یه روز باهاشون درس میخوندم یا از من بزرگ تر بودن ، بعد از اینکه دبیرستان تمام شد فقط اینو فهمیدیم که خب تاحالا هرچی یاد گرفتی به درد همین محیط چند متری کلاس میخورد ؛ الان بگو ببینم زندگی بلدی یا نه ؟
الان موقع سختی های زندگی اون فرمول های فیزیک کمکت میکنه ، یا اون داستان های تبدیل عصا به مار ؟
هیچ کدوم.
از اینجا به بعد کاملا شبیه به جنگه باید با مبارزه و تاب آوری جلو بری ، حتی یه جاهایی برا تویی که انسان دوستانه فکر میکردی باید حق خیلیارو بخوری تا خودت بالا بمونی !
خب حالا اگه میخوای سالم بمونی باید چیکار کنی ؟
دوست داشتم هیچوقت فاطمه مثل من نباشه ، با زور درس نخونه ، شروع بکنه به دنبال کردن علایقش و پیدا کردن استعداد هاش و پرورش اونا




براش ی جا انداختم و مامان بلندش کرد و گذاشت تو رخت خواب ، همراه تمام آرزو و حمایت هایی که فکر میکردیم موقع تولدش میتونیم براش برآورده کنیم ، اما حالا توانی نداریم.