رفتم با فرشید یه دیداری تازه کنم ، که طبق معمول خورجین رو موتورش بود و مارو برد تو دل زمین های شرقی روستا
قرار شد بریم تا درخت های اناری که شاخه های اضافی دارن یا سد معبر کردن هرس کنیم.
تا بیام یه نگاه به درخت‌ها و نهال هایی که تو زمینشون کاشته بود نگاه بندازم ، دیدم با سرعت هرچه تمام شروع کرد به هرس کردن شاخه ها
صدای شکست چوب و بر خورد دو لبه‌ی اون شاخه زن فولادی ، حس بدی که منشأ از قطع چوب و جلوگیری از رشد احساس نمیکردم ؛ بلکه حس رهایی برای چوب های تنومند تر و محصول بیشتر برای درخت‌ها حس میکردم .
تغییر لوکیشن دادیم تا به رشد درختای دیگه هم کمک کنیم .
اگر خودمو جای درختا میزاشتم شاید میگفتم رفتیم تا اجازه‌ی نفس بدیم به درختان.
فرشید دوباره بی مقدمه شروع کرد.
به درختای این زمین ها حسودیم میشد ، اجازه‌ی نفس کشیدن تا آسمون داشتن و هیچ حصاری برای محدود کردنشون وجود نداشت.
کم کم آخرای کار بود ، شاخه های قطور توان ماهیچه‌‌های دست رو جذب خودشون می‌کردن.
مدت کمی نشستیم و دوباره برگشتیم توی حصار شهر .
تو راه برگشت داشتم به این فکر میکردم چقدر خوب ممکنه باشه برای رشد یا محصول بیشتر دادن گاهی انسان هم خودشو هرس کنه ، حداقل برای نفس
