حدوداً چند سال پیش که تازه دوربین خریده بودم با دو نفر آشنا شدم که تو پلتفرم های مختلف عکاسی و ویدئو گرافی فعالیت میکردن برای رسانه .
رفته رفته کلمه آشنا تبدیل شد به رفیق و زنجیر اتصال ما محکم تر شد .
مهم نبود و نیست با چه تجهیزات و مسیری شروع میکردیم به رفتن اما مهم مقصد بود .
مناطق کوهستانی هزار جریب مازندران مقصد همیشگی ما بود ؛ اما قطعه به قطعهی این سرزمین به دلیل وسعت دیده نشدنی بود .
برای من رفته رفته لذت دیدن تبدیل شد به دغدغه ، دغدغه ای که پرداختن به اون شد هدف دست نیافتنی .
هیچ وقت نشد در تصویر یا نوشته اونطور که لیاقت و پیشینهی این سرزمین هست نشون داده بشه یا حداقل من تا به حال ندیدم .

پرداختن به هزار جریب و مردم یکی از فعالیت های آقای فتوحی و فرشید بود .
اونا شاید سال ها بود که به اون مناطق میرفتن که زمان و انرژی خودشون رو صرف به تصویر کشیدن زیباییها یا مشکلات روستا های هزارجریب میکردن.



آقای فتوحی و فرشید به عنوان یک دوست برای مردم روستا بودن نه دو خبرنگار ؛ این برداشت مردم بیشتر ریشه در حل کردن یا به تصویر کشیدن مشکلاتشون توسط این دو نفر بود .



هزارجریب اغلب به عنوان یک پتانسیل گردشگری به تصویر کشیده میشد و بیشتر مردم ، عکاس ها و خبرنگارانی که به این مناطق میرفتن نگاه کلکسیونی داشتن و احساس میکردن به تصویر کشیدن یک موضوع خاص کمکی به مردم یا این مناطق میکنه ولی در نتیجه بالا بردن بیلبورد خودشون بود .



زمانی که دوستانم یا خودم از این دسته افراد بحث یا انتقاد میکنیم ممکنه فضای منفی نسبت به ما پیداشه اما این برداشت اشتباست .
چون افرادِ به اصطلاح هنرمند ، سوژه رو فدای بالا بردن نام و اثر خودشون میکنن ؛ افرادی که در ظاهر با نوشتن استیتمنت و کپشن برای اثر هنریشون با سرتیترهایی که عنوان میشه قصد کمک رسانی دارن اما در باطن کار ، از مظلومیت سوژه سواستفاده میشه که اسمشو هنر گذاشتن ؛ که البته هنر هنوز برای من با سوال مکرر و جستجو هنوز تعریف نشد .



شاید هنر تعریف شد اما هنرمند چه کسی هست ؟
شاید این سوالات نباید تو ذهن من ایجاد میشد ولی حضور ما در مناطق و پرداختن ما باعث ایجاد پرسش میشد .
که نکنه ما به جای دوربین ، اسلحه به دست بگیریم.
پرسشی که شاید انتقادی بود یا شاید نبود.
شاید دغدغهی ما باعث جنجال ذهن و جسم میشد ،
یا شاید ...