آخر هفته بود که علی باهام تماس گرفت و دعوتم کرد تا چند روزی برم پیشش بمونم .
علی یکی از کسایی بود که از کلاس اول تا حالا که وارد دانشگاه شدیم همو می‌شناختیم و باهم بودیم .
علی دانشجوی ترم اول دامپزشکی بود ، به رشته و کاری که همیشه بهش علاقه داشت رسید ؛ حتی یادمه همون کلاس اول که خونشون رفته بودیم برا عید حیاط پشتی خونشونو مرغ دونی کرده بود .
یکی از اتاق های خونه‌ی بابلسرشونو کرد سالن جوجه کشی
برام خیلی جالب بود که کنار درساش تمامیِ سرفصل هارو عملی اجرا میکنه
اولین کاری که به صورت دستگاهی خواست انجام بده پرورش مرغ بود که نشد ولی بار دوم با پرورش بلدرچين شروع کرد ؛ چیزایی که تو ذهنش بود خیلی فرا تر و وسیع تر بود و میخواست پله پله به همچی برسه تجربه در کنار علم .
با تجربه ای که داشت گاهی نوشته های کتابش رو می‌برد زیر سوال و برعکس گاهی علم و نوشته ها تجربه‌ی خودش یا دوستانشون اصلاح می‌کرد و این تعامل موجب پیشرفتش میشد .
حاصل دوره‌ی چند هفته ای این بارش ۳۶ تا بلدرچين بود ، دفعه‌ی قبلی تماماً از تخم مرغ هایی که داخل دستگاه گذاشت حتی یه برداشت هم نکرد ، اما این واقعه دلسردش نکرد و دوباره با یه راه متفاوت تر و تحقیق بیشتر شروع کرد و نتایج خیلی خوبی گرفت .
جوجه ها چند روزه دیگه وقتی جون دار تر شدن باید محیط بزرگ تری براشون آماده در نظر بگیره ؛ برای جای جای حیاط خونه یا داخل اتاق ها نقشه می‌ریخت اما به ساختار محیط یا جوجه ها لطمه وارد میشد.
شبانه روز در کنار درس خوندناش ، پرورش جوجه‌ها و کارای روزمرگیش ، توی سایت هی مختلف و یوتیوب دنبال یه مرجع بهتر و گردآوری اونا بود ؛ هدفش از این کار مقایسه کردن کار خودش و روند رشد جوجه هاش با افراد دیگه در طول دوره هاشون بود .
یه خروس پایین حیاط داشت حکم سگ نگهبانو داشت ، هر ۲ ماه واکسن و آمپول های مختلفی باید بهش می‌زد
اونم مثل غول قد و هیکل داشت.
روز آخر که میخواستم برگردم ، دیدم علی رفت تو اتاق و بعد چند دقیقه برنگشت ؛ رفتم تا ببینم چی شد...
مثل اینکه امروز ۲ تا تلفات داشت ؛ این زیاد ناراحت کننده نبود و بخشی از کار بود و جزء زیست اون ها ، که باید ریسکشو علی می‌پذیرفت ، این بار اثرات مطلوبی نسبت به دفعه‌ی قبلی گرفت و دفعات بعد کم کم تو فکر ارتقاي بیشتر پرورش بلدرچين بود .
