رفتم ماشینو بنزین بزنم گفتم یه سری به رفقا بزنم ، روبه روی پمپ بنزین مکانیکی احسان اینا بود .
شب قبل مثل اینکه صدو هشتاد تارو پُر کردن و روغن موتور بیرون میریزه و کل ماشینو به لجن میکشه .
وقتی رسیدم میشه گفت آخرای کار بودن و هر کسی داشت کار خودشو انجام می‌داد ، بهتره بگم مشغول جمع کردن گند هاشون.
کیانوش طبق معمول اون پشت داشت آشپزی می‌کرد ، خانوم خونه‌ی ماست ایشون و همیشه تو دستش یه قاشق می‌بینیم.
جالب ترین نکنه برای من وقتی بچه ها داشتن جنب و جوش میکردن این بود در طول این ماه دوبار همچین اتفاقی برای این ماشین افتاد ، اما چرا دوباره با تکرار این کار چنین دسته گله به بار اومد ؟
حس میکنم ما چند دسته آدم داریم ، نمیدونم دسته های دیگه چطورین ولی اینو میدونم بعضیا عاشق انجام دادن اشتباه و درست کردن اون اشتباه هستن .
جبهه گرفتن برای این حرفم بی فایدست
چون که از نظر اون افراد انجام اشتباه و لذت بردن از اون و درست کردن خرابی های حاصل خودش یه هنره
اما هنری که هزینه برداره .
تمام انسان حاضرن بابت چیزی که میخوان بجنگن اما وقتی به مرحله‌ی ریسک میرسن و لب تیغ راه میرن
همچی بر عکس میشه ؛ درسته ریسک کردن اصول خودشو داره اما نمیشه با مغز خالی ریسک کرد
ریسک مثل قمار نیست که اگه چند بار پشت سر هم باختی جاتو توی بازی عوض کنی شاید فرجی شه .
گاهی اوقات میون ریسک ممکنه خیلی چیزاتو از دست بدی .
اما اگه با حواسجمعی ریسک کردی چی ؟
میگره کارت یا میبازی ؟
میگی حداقل انجامش دادم یا تو باتلاق مشکلات از این به بعد باید شنا کنی ؟
خب
این سوالات برات وقتی پیش میاد که باختی
چون اگه درست رفته بودی پشتت گرم بود
ولی حالا باید سینه خیز بری تا برسی
