صبح بیدار شدم طبق معمول رفتم ببینم فاطمه در چه حاله ؛ زود تر از من بیدار شده بود و به احتمال زیاد رفته مدرسه ، اینکه مدرسه حداقل باعث سحر خیزیش شد خوشحال کننده بود برام و این کافی بود و انتظاری جز این نمیرفت .


نشستم پشت سیستم و پوشهی آزادی رو باز کردم و شروع کردم به نوشتن ...
دوست دارم جایی که عکس گویا نیست ، فیلم بسازم و بعضی حرفام رو تو فیلم بزنم ؛ چون همیشه سعی کردم تصویر جای من حرف بزنه .
اما حس میکنم خیلی زوده بخوام ایده هامو در یک فیلم به نمایش بزارم و بهتر بگم برا منی که تو پارو قدم میزنم پیمایش کوه لقمهی بزرگی بود .
حداقل کاری که ازم این روزا بر میاد نوشتنه ، نوشته هایی که شاید این روزا من باهاشون زندگی میکنم ، تنها کاری که بعد از عکاسی به من آرامش میده .


تا نگاه کردم به کنج سقف اتاق تنمو لرزوند ، به این فکر کردم چه قدر همچی داره تند میگذره ...
خطوط پیش روم باعث شد به این فکر کنم چقدر راه های نرفته جلوی پام هست .

چقدر متن های و ایده های نوشته نشده تو ذهنم هست که باید یه روزی چه دور چه نزدیک پردازش بشه .
نگاهم خورد به دوربین ، چقدر تصویر های ثبت نشده هنوز محیط اطراف و چقدر روستاهای دور دست وجود داره که ارزش به تصویر کشیدن داره .
گوشه ای هدفون وصل به شارژ بود ، حتی کلی آهنگ گوش نکرده داشتم که برای شارژ کردن روح بهشون نیاز داشتم.


قاطی لباسام پایین کمد کفشمو که هنوز نپوشیدمو دیدم ، من حتی کلی قدم دارم که براش کفش استفاده نشده دارم و کوچه و خیابون شهر های مختلف تو برف و بارون منتظرمه .


میون قدم و راه مامان برام نسکافه آورد و به کاکتوس بغل پنجره یه چیکه آب داد و رفت ، نمیدونم چرا بعد این همه سال برگشت قهوه و نسکافه به آشپزخونه کسی نفهمید من ازش استفاده نمیکنم :)


کتاب و دفتر های گوشه کنار اتاق دیگه جون به لبم کرده بود ؛ چقدر کتاب نخونده دارم که قبل خواب مثل قرص شب شده برام .


موبایلم شروع کرد به زنگ خوردن و فقط یه کلمه شنیدم ، آمادشو کم کم میخوایم بریم بیرون ...



آماده شدم و منتظر به امید حرکت و کشف راه های نرفته نشستم تو اتاق ...
اینکه باید هر انسانی متوجه ی راه های نرفتهی زندگیش بشه به نظر خوب میومد ؛ اما برام سوال پیش اومد آیا انتهای این راه ها کمال هست یا این راه ها به بیراهه کشیده میشن ...
پ.ن : ماشین خراب شد دنبالم نیومدن ;(