همراه بهاری که رد پای زمستون تو راهش هنوز دیده میشه رفتیم به سمت خاک های سردی که هیچ چیزی ازشون نمیدونستیم.
دقیقه ها و ساعت ها با مسیر همراه شدیم بدون در نظر گرفتن مقصد.
گوشه های راه گورستان های انبوهی دیده میشد که من بی‌خبر از همه چیز فقط متوجه‌ی تفاوت اونا میشدم.
بجز گله‌های گاوی که رها شدن بودن در اطراف گورستان هیچ شخصی حضور نداشت و تفاوت بین سازه های قبر نشونه‌ی تفاوت نسل ها یا تضاد دین ها بود ؛ اما من با تردید فقط تصور میکردم.
نشانه‌ی بعضی از قبور فقط یک سنگ به شکل پروانه بود ، بعضی هم به شکل یک حوضچه‌ی مستطیلی بود.
یادمه قبلاً شنیده بودم سنگ قبرهایی که به شکل استوانه هستن جنسیت مذکر و سنگ هایی که به شک پروانه تراشیده شدند مؤنث هستند .
قبوری با حصار حفاظ کشی شده بودن که از مرگشون حداقل بیست سال می‌گذشت ، اما مسن تر ها فقط یک تخته سنگ محل دفنشونو نشون میداد.
اینکه یه تعداد بی نام و نشون بودن بدون شک اشاره به یک دوره از تاریخ داشت اما برا من که بدون مطالعه وارد این فضا شدم برداشت دیگه‌ای میشد ؛ حس میکردم شاید گمنام بودن این گورها باعث بشه کمتر آسیب ببینه و کمتر افرادی از گذشتگان اطلاعاتی داشته باشن.
خیلی اوقات حداقل در تاریخ ایران کشف بیش از اندازه باعث تخریب میشه و دست درازی به تاریخ همیشه آسیب رسان بوده .
حداقل در مازندران هر از گاهی میشنوم گنجینه ای از دل خاک بیرون اومده و کارشناسان در صحنه حضور پیدا کردن و تاریخچه ای از فلان دوران که در فلان کتاب نام برده شده ، پیدا شد.
اما یادم نمیاد تو کدوم موزه یا ... حداقل در شهر خودم گنجینه ای دیده باشم ، پس اگر قرار باشه بعد از کشف یک گنج یا پیدایش گوشه‌ای از تاریخ ، از معرض دید مردم و عموم جامعه پنهان بشه پس بهتر چیزی کشف نشه و تاریخ دست نخورده باقی بمونه .
