به نام خدا
سلام بر تو ای جگر گوشه‌ام،ای یار چه گویم از غم فراق که هرچه بگویم میدانم کمتر از درد عشق مادریست در انتظار فرزندش که در چذابه جا ماند و حتی نامی از او برده نشد و او صدایش هم درنمی آید پس من چه بگویم با این حقارت در عشق؟
میدانی ای محبوب چرا این دل من سال هاست در حال پوسیدن و کسی را اذن ورود به آن نیست؟نه بهر عشق تو نیست!این دل صفیح و نادان عاشق نبوده و نیست و احتمالا هم نخواهد بود...تنها یک چیز باعث شده است در این قلب را ببندم و آن این است که غصه دارد دلم!غصه هر چیز که فکر بکنی،مرد کولبر کُرد،قاچاقچی فقیر بنزین بلوچ،غم پیرزنی که در آوار خانه اش مدفون شد و مسببان آن خوشحال از اجرای قانون و در حال جشن در ویلای چند هزار متری در عمق جنگل های هیرکانی،گفتم جنگل هیرکانی،میدانی گنجشگکم من دلم میسوزد برای سرخدار در حال انقراض که قلیان میشود و مسوزم در خشم حاصل از کاشت درخت در تنها ذخیره گاهه انجیلو...قصه میخورم که بعضی ها برای سلاح و موشک خود باعث مرگ یتیمان ایران میشوند و برای یتیمان حسین اشک تمساح میریزند...میدانی میگویند برای دارو میخواهند و اینجور چیز ها اما خب بلافاصله خبر از ساخت موشکی میدهند که از اعماق زمین به تلاویو میرسد!حال گفتار و عمل یکی نیست پس به من خائن به ملت و دوستان غربیم اجازه بده شک کنیم به این پیام صلح نا مأنوس!این پرچم سفید خون آلود را چه کنم عزیزکم؟
ای عشق من ای پاره تنم ای معشوق خیالی بدان تا زمانی که در قلب مردم کشورم اندوه است من نیز غمگینم و جایی برای تو ندارم حال گرچه مرا دشمن مردم و شر مطلق بدانند!امیدوارم یک روز واقعی شوی و آنروز نیز غمی در کشورم نباشد مگر برای دشمنان مردم آن....
دوستدار تو ...
