در ساحل زیبای کویری نشسته‌ام. خورشید دارد غروب می‌کند. مشغول روشن‌کردن آتش‌ام. کم‌کم تاریکی غالب می‌شود. باد در ساحل تندتر شده. از خستگی شنا، کنار آتش لم‌داده‌ام و گاهی زیر و رو می‌کنم‌اش. باد چوب‌ها را می‌گیراند. پسر سیب‌زمینی‌ها را در‌آتش می‌اندازد. دست‌های کوچک‌اش، تپل‌تر به نظرم می‌آید. شعله‌ها را که در چشمانش می‌بینم، تابلو سفر کامل می‌شود.
ششم فروردین نودوهشت
ساحل درک
با مصطفی
