
برخی از راهکارهای فرار از وابستگی به دنیا عبارتند از:
۱. چشم ندوختن به دنیای دیگران؛
۲. نشست و برخاست با نیازمندان وترک مجالست با مرفّهان بیدرد؛
۳. نگاه کردن به زیردستان در امور مادّی؛
۴. دعا و مناجات؛ این دعای زیبا را میتوانید در قنوت نمازها با توجّه بخوانید و از خداوند متعال خارج شدن محبّت دنیا را از دل خود طلب کنید:
«سَيِّدِي أَخْرِجْ حُبَّ الدُّنْيَا مِنْ قَلْبِي وَ اجْمَعْ بَيْنِي وَ بَيْنَ الْمُصْطَفَى وَ آلِه».
(خدایا! محبّت دنیا را از دلم خارج کن و مرا با محمّد مصطفی و خاندانش(عهم) محشور کن)
برای دنیا و دنیازدگی مَثَلهای فراوانی ذکر شده است که در این مجال به سه مورد از آنها اکتفا میکنیم. دنیا، همچون آب دریا
استفاده بیرویه از دنیا موجب غرق شدن هر چه بیشتر در آن است
«مَثَلُ الدُّنْیَا مَثَلُ مَاءِ الْبَحْرِ کُلَّمَا شَرِبَ مِنْهُ الْعَطْشَانُ ازْدَادَ عَطَشاً حَتَّى یَقْتُلَهُ.»
(دنیا همچون آب شور دریا است که هر قدر انسان از آن بیشتر بنوشد عطشش فزونتر مىشود و عاقبت او را خواهد کشت!)
قطره عسلی بر زمین افتاد، مورچه کوچکی آمد و از آن چشید و خواست که برود، اما مزّه عسل برایش اعجابانگیز بود، پس برگشت و جرعهای دیگر نوشید … باز عزم رفتن کرد، اما احساس کرد که خوردن از لبه عسل کفایت نمیکند و مزه واقعی را نمیدهد، پس بر آن شد تا خود را در عسل بیندازد تا هرچه بیشتر و بیشتر لذت ببرد … مورچه در عسل غوطهور شد و لذت میبرد؛ اما افسوس که نتوانست از آن خارج شود، پاهایش خشک شده و به زمین چسبیده بود و توانایی حرکت نداشت در این حال ماند تا آنکه نهایتاً مرد.
دنیا چیزی نیست جز قطره عسلی بزرگ! پس آنکه به نوشیدن مقدار کمی از آن اکتفا کرد نجات مییابد و آنکه در شیرینی آن غرق شد هلاک میشود.
کسی که میخواهد گرفتار شهوات دنیوی نشود، باید به مقدار نیاز خود از دنیا استفاده کند. روی آوردن بیش از حد به دنیا انسان را بیمار میکند؛ دقّت کرده باشید در توضیحات برخی داروها سخن از عوارض جانبی هست؛ یک دارو یک اثر دارد و گاه دوازده سیزده اثر جانبی. دنیا هم همین طور است؛ یک مشکل را حل میکند و چندین مشکل جدید ایجاد میکند؛ برای مثال، کسی که ماشین ندارد، نهایتاً در زندگی خود با سه یا چهار مشکل دست و پنجه نرم میکند؛ ولی به محض اینکه ماشین خرید، آن چند مشکل حل میشود؛ امّا در کنارش چنین دغدغه فکری برایش ایجاد میشود، مانند: بیمه و لاستیک و تعویض روغن و جای پارک، دزدیده نشدن خودرو، تصادف نکردن و تعمیرات؛ دغدغههایی که وقتی ماشین نداشت اثری از آنها نبود.
حال که دنیا چنین است پس به قدر نیاز و ضرورت باید از آن استفاده کرد. کسی که یک سیم کارت دارد و با همان کارش راه میافتد، اگر یک سیم کارت اضافه بخرد، خود را گرفتار کرده است.
«الدُّنْيَا حَرَامٌ عَلَى أَهْلِ الْآخِرَةِ وَ الْآخِرَةُ حَرَامٌ عَلَى أَهْلِ الدُّنْيَا وَ هُمَا مَعاً حَرَامَانِ عَلَى أَهْلِ اللَّه.» (دنیا بر اهل آخرت و آخرت بر اهل دنیا حرام است و دنیا و آخرت هر دو، بر اهلُ الله حرامند.) با توجّه به آنچه گفته شد، گرچه دنیا بر اهل آخرت و اهل الله حرام است، ولی از دنیا به اندازه ضرورت زندگی خود میتوانند استفاده کنند؛ زیرا ایشان همچون مضطرّی هستند که استفاده از حرام برایشان مجاز است؛ ولی فقط به اندازه رفع اضطرار.