
قُلْ مَنْ حَرَّمَ زينَةَ اللَّهِ الَّتي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ <۳۲>
(سوره اعراف)
«بگو: «چه كسى زينتهاى الهى را كه براى بندگان خود آفريده و روزیهاى پاكيزه را حرام كرده است؟!» بگو: «اينها در زندگى دنيا، براى كسانى است كه ايمان آوردهاند؛ [اگر چه ديگران نيز با آنها مشاركت دارند؛ ولى] در قيامت، خالص [براى مؤمنان] خواهد بود.»
• آرامش، رضایتمندی و زندگی واقعی برای مؤمنان
در جهانبینی قرآنی و روایی دنیا نه منزلگاه ابدی، بلکه سرای عبور است و فانی؛ ولی آخرت سرای باقی است و پایدار؛ این معنی را مؤمنان به خوبی درک میکنند؛ ولی دنیازدگان از آن غافلاند:
«الْآخِرَةُ دَارُ قَرَارٍ وَ الدُّنْيَا دَارُ فَنَاءٍ وَ زَوَالٍ وَ لَكِنْ أَهْلُ الدُّنْيَا أَهْلُ غَفْلَةٍ وَ كَأَنَّ الْمُؤْمِنِينَ هُمُ الْفُقَهَاءُ أَهْلُ فِكْرَةٍ وَ عِبْرَةٍ».
در عین حال که دنیا جای ماندن نیست، مؤمنان در بهرههای دنیوی با اهل دنیا شریکاند و خداوند استفاده از دنیا را به مقدار حلال برایشان مجاز کرده است؛ ولی اهل دنیا در بهرههای اُخروی با مؤمنان شراکتی ندارند و بهرهها و نعمات اُخروی به صورت خالص برای مؤمنان است و بس:
«قُلْ مَنْ حَرَّمَ زينَةَ اللَّهِ الَّتي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ».
در تفسیر قمی آمده است که عدّهای جز قوت نمیخوردند، لذا خداوند این آیه را نازل کرد و دستور داد بخورند و بیاشامند و نعمات دنیا را بر خود حرام نکنند مگر به حدّ اسراف برسد.
جهت تهیه pdf این کتاب کلیک کنید
جهت مطالعه نمونه این کتاب کلیک کنید
مؤمنان مجازند از دنیا به مقداری که خداوند حلال و آزاد اعلام کرده استفاده کنند؛ از این رو استفاده از محرّمات و ممنوعات مجاز نیست، چه اینکه استفاده از حلال هم تا وقتی است که به اسراف و زیادهروی منجر نشود.
مؤمن در دنیا با دیگران شریک است؛ میتواند از بهترین خوراک و پوشاک و لباس و مسکن و مرکبی که دیگران استفاده میکنند، استفاده کند، در عین حال آخرت خود را هم داشته باشد.البته با توجّه به سایر آموزههای دینی، این بهرهوری مشروط است به اینکه به مقدار حلال باشد، اسراف نباشد، موجب شهرت و انگشتنمایی نباشد، به قصد تفاخر و خودنمایی نباشد و شرایطی دیگر که در جای خود باید محلّ بحث قرار گیرد. مهم اینکه حلال، حلال است و استفاده از آن مجاز.