ویرگول
ورودثبت نام
Erodito
Erodito«چرا مجبورم میکنی حقیقتی را بگویم که ندانستن‌ش برایت موجب بهترین لذت‌هاست؟بهترین تقدیر آن‌ست که در دسترس شما نیست،یعنی نزادن و نبودن.پس از آن بهترین تقدیر زود مردن است.» ×سیلنوس‌به شاه میداس×
Erodito
Erodito
خواندن ۲۲ دقیقه·۱ سال پیش

کتاب‌هایی که دنیا را تغییر دادند-1(امیر-ماکیاوللی)

فصل اول

کالبدشناسی سیاست قدرت

نیکولو ماکیاولی - شاهزاده

بیش از چهار قرن است که ماکیاولیسم مترادف با چیزی شیطانی، خائن، پست، بی‌رحم و بدخواه بوده است. پدر این اصطلاح، نیکولو ماکیاولی، نماد مشهور سیاستمداری حیله‌گر، حیله‌گر، ریاکار، غیراخلاقی، کاملاً بی‌اصول و بی‌ملاحظه بود که کل فلسفه‌اش این بود که «هدف، وسیله را می‌سازد». تمام جهان معتقد بودند که بالاترین قانون ماکیاولی، مصلحت سیاسی است. در انگلستان قرن هفدهم، «نیک پیر» لقبی بود  که می‌توانست بین ماکیاولی و شیطان جابجا شود. آیا دفاعی برای این متهم وجود دارد یا شرایط تخفیف مجازات وجود دارد؟

شهرت ماکیاولی تقریباً به طور کامل به خاطر یک کتاب واحد به نام «شهریار» است که در سال ۱۵۱۳ نوشته شد اما تا سال ۱۵۳۲، پنج سال پس از مرگ نویسنده‌اش، منتشر نشد. هیچ کتابی را نمی‌توان از دورانی که در آن نوشته شده جدا کرد، واقعیتی که هرگز نمی‌تواند به اندازه «شهریار» به طور کامل نشان داده شود. با این حال، مانند هر کتاب بزرگی، این کتاب حاوی درس‌هایی برای همه زمان‌ها است.

ما اطلاعات کمی از زندگی ماکیاولی قبل از سال ۱۴۹۸، زمانی که او وزیر ۲۹ ساله جمهوری فلورانس بود، داریم  .  او به مدت ۱۸ سال در دولت شهر خدمت کرد. ماموریت‌های دیپلماتیک او را به توسکانی،  سپس از طریق آپنین  به رم و سپس به آن سوی آلپ برد.  در آنجا او با کنتس کاترینا  اسفورتسا ، پاندولفو پتروچی ،  مستبد سینا  ، فردیناند  آراگون ، لویی دوازدهم فرانسه، امپراتور ماکسیمیلیان  ، پاپ  ژولیوس دوم و  چزاره بورجیا ملاقات کرد. نزاع سیاسی بین فلورانس و دیگر دولت-شهرهای  پیزا ،  میلان و  ناپل ادامه داشت. سیاست در آن زمان فوق‌العاده فاسد بود. ماکیاولی، دانشجوی زیرک طبیعت انسانی، مرد جوانی در سیاست بود و در چندین مورد توانایی و مهارت خود را در مدیریت مذاکرات دشوار نشان داد. واقع‌گرایی و طنز سیاسی او بدون شک مبتنی بر عمل بود، زیرا او آموخته بود که به هیچ انگیزه‌ای جز حرص و طمع و خودخواهی اهمیت ندهد.

ماکیاولی با تغییر سرنوشت مواجه شد؛ خاندان مدیچی جمهوری را سرنگون کردند  و حکومت خود را در فلورانس از نو برقرار کردند. ماکیاولی برکنار، زندانی، شکنجه و سرانجام به ملک کوچک روستایی خود در نزدیکی سن کاسیانو تبعید شد،  جایی که با وقفه‌های کوتاه، تا زمان مرگش در سال ۱۵۲۷ در حصر خانگی ماند. در طول این سال‌های طولانی (به نظر خودش) بطالت، او وقت خود را صرف تألیف کتاب‌های «شهریار»، «مکالمات»، «هنر جنگ» و «تاریخ فلورانس» کرد که همگی اساساً به سیاست باستان و معاصر می‌پرداختند.

تشخیص هرگونه احساسی در طبیعت ماکیاولی در مورد امور عمومی دشوار است، اما یک چیز او را عمیقاً تحت تأثیر قرار داد. او یک میهن‌پرست واقعی بود که اشتیاق شدیدی برای دیدن ایتالیای متحد و قوی داشت. او ممکن است ناظری سرد و وسواسی، و یک عیاش روشن‌فکر بوده باشد، تا زمانی که درباره وحدت ایتالیا بحث کرد و سپس با شور و شوق، فصاحت، گرمی و سرزندگی از آن الهام گرفت. وضعیت ایتالیا در اوایل قرن شانزدهم به گونه‌ای بود که هر میهن‌پرستی را به گریه می‌انداخت.

در زمان ماکیاولی، تغییر عظیمی - سیاسی، اقتصادی و الهیاتی - در ایتالیا در حال وقوع بود. پس از یک مبارزه طولانی و تلخ، وحدت ملی در همه جای انگلستان، فرانسه و اسپانیا به دست آمد. با این حال، در ایتالیا، ایده یک سازمان ملی یا فدرال ناشناخته بود. این کشور توسط پنج واحد سیاسی بزرگ اداره می‌شد: میلان، فلورانس،  ونیز، دولت کلیسا و ناپل. ونیز بزرگترین و قدرتمندترین آنها بود. تعدد تقسیمات سیاسی منبع ضعف مداوم ایتالیا بود و در عمل منجر به دسیسه و مداخله خارجی شد. تهاجمات با چارلز هشتم فرانسه در سال ۱۸۹۴ آغاز شد و پس از چند سال افول، لویی هفتم و فردیناند آراگون توافق کردند که پادشاهی ناپل را بین خود تقسیم کنند. امپراتور ماکسیمیلیان نیروهای خود را برای فتح ونیز فرستاد. ارتش‌هایی از آلمان، سوئیس، فرانسه و اسپانیا نیز به خاک ایتالیا لشکرکشی می‌کردند و بر سر آن می‌جنگیدند.

در همین حال، اختلافات خصوصی، کینه‌های مردمی، دزدی‌ها و قتل‌ها در سراسر کشور شایع بود. یک جمهوری با جمهوری دیگر می‌جنگید، هر کدام به دیگری حسادت می‌کرد، و جمهوری‌ها کاملاً قادر به تشکیل جبهه مشترک علیه دشمنان خارجی نبودند. کلیسا، که با بدترین دوره تاریخ خود روبرو بود و از رقیبی برای قدرت دنیوی خود می‌ترسید، تفرقه را به وحدت در داخل ایتالیا ترجیح داد.

شاید ماکیاولی خطری را که ایتالیا را تهدید می‌کرد، واضح‌تر از هر مرد دیگری در زمان خود درک می‌کرد. او با اندیشیدن به بازنشستگی اجباری خود و شرارت‌هایی که بر سر میهن محبوبش آمده بود، متقاعد شد که تنها امید رستگاری در یک رهبر بزرگ نهفته است - رهبری با قدرت و جسارت عظیم که کنترل ایالت‌های ایتالیا را به دست گیرد و آنها را در قالب یک ملت واحد متحد کند که قادر به دفاع از خود و اخراج بیگانگان منفور باشد. چنین رهبری را کجا می‌توان یافت؟ «شهریار» ایده ماکیاولی از نوع رهبر مورد نیاز و تصویر دقیقی از مسیری بود که او باید برای دستیابی به موفقیت طی کند.

اگرچه «شهریار» به لورنزو  دِ مدیچی ، حاکم جدید فلورانس، تقدیم شده است، قهرمان کتاب  چزاره بورجیا ، پسر پاپ الکساندر ششم، کاردینالی هفده ساله، رهبری نظامی توانا، فاتح رومانیا و دیکتاتوری بی‌رحم است. ماکیاولی در سال ۱۵۰۲ فرستاده‌ای به دربار او فرستاد و، همانطور که نوینس می‌گوید  ، «او با تحسین دید که چگونه بورجیا ماهرانه احتیاط و حیله‌گری، سخنان شیرین و اعمال خونین را با هم جایگزین می‌کند؛ چگونه با سردی از خیانت و ریاکاری استفاده می‌کند؛ چگونه بی‌رحمانه از وحشت برای مطیع کردن کسانی که مغلوب کرده بود استفاده می‌کند، و چگونه با استبداد سرزمین‌هایی را که فتح کرده بود، در دست دارد.»

اگر سزار شخصیت دوگانه، ظلم و بی‌اعتمادی را پیشه کرد، به موفقیت چشمگیری دست یافت، اما این موفقیت موقتی بود. ماکیاولی میهن‌پرستی غیور بود که طرفدار نظام جمهوری بود، اما وقتی وضعیت ایتالیای انقلابی و اسفناک را تجربه کرد، متقاعد شد که مردی مانند چزاره بورجا رهبر ایده‌آلی برای پایان دادن به این وضعیت هرج و مرج است.

بنابراین، رویای او از یک ملت متحد، شور و شوق میهن‌پرستانه‌ای را در او برانگیخت. او با آگاهی از نیازهای حیاتی زمانه و با آگاهی از فرصت طلایی پیش روی حاکم جدید، تمام انرژی و اشتیاق خود را صرف نگارش کتاب «شهریار» کرد. او این کتاب را در شش ماه آخر سال ۱۵۱۳ نوشت و مدتی بعد، آن را با تقدیم‌نامه‌ی نویسنده به دربار لورنزو تقدیم کرد: «از آنجایی که می‌بینم هیچ هدیه‌ای بهتر از فرصت درک در کوتاه‌ترین زمان نمی‌تواند داده شود، تمام آنچه را که در این سال‌های متمادی در میان این همه مشکلات و خطرات آموخته‌ام، تقدیم می‌کنم.»

هدف اصلی شهریار این است که خیر و صلاح دولت همه چیز را محقق کند. سطوح مختلفی از اخلاق در زندگی عمومی و خصوصی وجود دارد، بنابراین، طبق این آموزه، برای یک سیاستمدار مناسب است که برای خیر و صلاح مردم، به اعمال خشونت و فریب، که در روابط خصوصی قابل سرزنش و جرم هستند، دست بزند. بنابراین، ماکیاولی اخلاق را از سیاست جدا کرد.

«شهریار» راهنمایی برای شاهزادگان (یا همانطور که برخی گفته‌اند، کتابی ضروری برای مستبدان) است که به آنها می‌آموزد چگونه قدرت را به دست آورند و حفظ کنند - قدرتی نه برای منفعت حاکم، بلکه برای خیر مردم، و حکومتی پایدار و ایمن از انقلاب و تهاجم برای آنها فراهم می‌کند. با چه وسیله‌ای می‌توان به ثبات و امنیت دست یافت؟

صرف نظر از سلطنت‌های موروثی، با فرض اینکه حاکم از قضاوت و هوش عادی برخوردار باشد، می‌تواند کنترل دولت را حفظ کند. از سوی دیگر، مسئله سلطنت جدید مسئله‌ای پیچیده است. اگر سرزمین‌های تازه فتح شده از همان ملیت و زبان دولت پیروز باشند، حکومت کردن نسبتاً آسان است، به خصوص اگر دو اصل رعایت شود: "یکی، ریشه کن کردن نسب شاهزادگان قبلی و دیگری، عدم ایجاد تغییر در قوانین یا مالیات‌ها."

«اما اگر ملت‌ها کشوری را اشغال کنند که زبان، آداب و رسوم و قوانین آن با ملت‌های ضمیمه‌شده متفاوت باشد، مشکلات چند برابر می‌شود و غلبه بر آنها نیازمند شانس و مدیریت زیادی است.» ماکیاولی در ادامه می‌گوید که راه‌های ممکن برای کنترل آن شامل این می‌شود که حاکم شخصاً به سرزمین اشغالی برود و در آن اقامت کند، مراکز استعماری بفرستد (که هزینه کمتری نسبت به نگهداری ارتش‌های اشغالگر دارند)، با همسایگان ضعیف‌تر دوست شود و سعی کند همسایگان قوی‌تر را تضعیف کند. وقتی لویی دوازدهم این قوانین اساسی را نادیده گرفت، در فتوحات خود شکست خورد و متحمل ضرر شد.

در مورد «چگونگی اداره تقسیمات اداری»، ماکیاولی سه راه برای کنترل دولتی که به «زندگی طبق قوانین خود و در آزادی» عادت کرده است، ارائه می‌دهد: اول، نابودی آن؛ دوم، رفتن به آنجا و اقامت شخصی در آنجا؛ سوم، پذیرفتن اینکه طبق قوانین خود زندگی می‌کند و مجبور کردن آن به پرداخت خراج و سپردن حکومت آن به تعداد کمی از ساکنانش که می‌توانند دوستی بقیه را حفظ کنند. امن‌ترین این آزمون‌ها، دو مورد اول هستند.

با این حال، اگر یک شهر یا استان تازه فتح شده به زندگی تحت فرمانروایی شاهزاده‌ای که دودمانش منقرض شده عادت کرده باشد، برای شهروندانی که اولاً به اطاعت عادت کرده‌اند و ثانیاً از حاکم قدیمی خود خلع شده‌اند، غیرممکن است که با انتخاب حاکمی از میان خود موافقت کنند. از آنجایی که آنها نمی‌دانند چگونه آزادانه زندگی کنند، در مسلح شدن کند هستند و بنابراین برای یک بیگانه آسان است که آنها را تحت سلطه خود درآورد و به نفع خود درآورد.

و وقتی ماکیاولی بعداً درباره «حکومت‌های جدید» بحث می‌کند، محتاطانه می‌گوید: «باید در نظر داشت که خلق و خوی توده‌ها متغیر است، و اگرچه جلب نظر آنها برای پذیرش چیزی آسان است، اما اصرار بر آن وسوسه دشوار است؛ بنابراین، امور باید به این شکل تنظیم شوند. اگر مردم داوطلبانه ایمان نیاورند، باید آنها را مجبور به ایمان آوردن کرد.»

سپس نویسنده به ستایش و تجلیل از زندگی چزاره بورجیا به عنوان یک رهبر قوی و شجاع می‌پردازد و از خیانت و ترور عذرخواهی می‌کند.

«وقتی تمام اعمال دوک را به یاد می‌آورم، نمی‌دانم چگونه او را سرزنش کنم، بلکه به نظرم می‌رسد... که باید او را به عنوان الگویی قرار دهم که همه کسانی که، به واسطه بخت یا اهداف دیگر، به مقام حکومت رسیده‌اند، از او تقلید کنند؛ زیرا اگر او روحیه‌ای والا و جاه‌طلبی دور از دسترس داشت، رفتار خود را به گونه‌ای دیگر تنظیم نمی‌کرد... بنابراین، هر کسی که استقرار خود را در دولت جدیدش ضروری می‌داند، باید تلاش کند تا دوستانی به دست آورد، چه با زور و چه با فریبکاری پیروز شود، خود را محبوب و مورد ترس مردم کند، سربازان را وادار به پیروی و احترام به خود کند، همه کسانی را که قدرت یا ذهن آسیب رساندن به او را دارند ریشه کن کند، نظم قدیمی را با نظم جدید جایگزین کند، بی‌رحم، خیرخواه، بلندنظر و آزاد باشد، ارتش خائن را نابود کند، ارتش جدیدی ایجاد کند، دوستی پادشاهان و شاهزادگان را به گونه‌ای حفظ کند که آنها موظف باشند با شور و شوق به او کمک کنند و با احتیاط توهین کنند. آنها نمی‌توانند نمونه‌ای واضح‌تر از اعمال این مرد پیدا کنند.»

در مورد کسی که دولتی را غصب کرده است، «او باید در وارد کردن خساراتی که باید وارد کند، با یک ضربه عجله کند، مبادا مجبور شود آنها را روزانه تجدید کند، بلکه با ادامه ندادن آنها می‌تواند ذهن مردم را آرام کند و سپس آنها را با مزایا به سمت خود جلب کند... مزایا باید کم کم اعطا شوند تا زمانی که بتوان از آنها به طور کامل بهره‌مند شد.»

ترس از مجازات تنها یکی از ابزارهایی است که یک پادشاه خردمند برای حکومت بر رعایای خود به کار می‌گیرد.

برای یک شهریار ضروری است که با مردم خود روابط دوستانه داشته باشد، در غیر این صورت در مواقع نیاز هیچ منبع کمکی نخواهد یافت... و بگذارید هیچ کس ضرب المثل قدیمی را به من یادآوری نکند: "کسی که بر روی مردم بنا کند، بر روی شن بنا کرده است." زیرا این ضرب المثل در مورد شهروند عادی صدق می‌کند که به منافع خود با مردم تکیه می‌کند و در نظر می‌گیرد که اگر توسط دشمنان یا حاکمان شکست بخورد، آنها از او حمایت خواهند کرد. اما شهریار جسور، قادر به فرماندهی، که می‌داند چگونه نظم را در کشور خود حفظ کند، هرگز از اینکه امنیت خود را بر عشق مردم بنا کرده است، پشیمان نخواهد شد.

او در برخورد با امیرنشین‌های کلیسایی، یعنی کسانی که مستقیماً تحت حکومت کلیسا بودند، برخی از آزاردهنده‌ترین و طعنه‌آمیزترین سخنان خود را به آنها اختصاص داد.

این امیرنشین‌ها یا به حق یا به بخت خوب به دست آمده‌اند، و بدون هیچ‌کدام از این دو، اداره می‌شوند، و توسط فرقه‌های مذهبی محترمی اداره می‌شوند، که همگی از نوعی و با تأثیری هستند که اقتدار فرمانروایانشان را، صرف نظر از شیوه عمل یا زندگی‌شان، تضمین می‌کنند. تنها این فرمانروایان ایالت‌هایی دارند که از آنها دفاع نمی‌کنند و رعایایشان را اداره نمی‌کنند.

ماکیاولی در اینجا و هر جای دیگری که در اوایل قرن شانزدهم می‌نویسد، کلیسا را متهم می‌کند که ایتالیا را علیه بیگانه متحد نکرده است. او می‌خواست کلیسا را ​​کاملاً از دولت جدا کند.

از آنجا که یک دولت قوی نیازمند ارتشی بزرگ است، ماکیاولی امور نظامی را از اهمیت بالایی برخوردار می‌دانست و بخش گسترده‌ای را به این موضوع اختصاص داد. اکثر دولت-شهرهای ایتالیایی زمان او به استفاده از سربازان مزدور، که بیشتر آنها خارجی بودند، برای دفاع از خود عادت داشتند. ماکیاولی تصمیم گرفت که چنین نیروهایی "بی‌فایده و خطرناک" هستند و یک ارتش ملی متشکل از شهروندان مؤثرتر و قابل اعتمادتر از مزدوران است. از آنجایی که بقای ملی به قدرت ارتش بستگی دارد، شاهزاده حاکم باید مسائل نظامی را موضوع اصلی سیاست و دغدغه اصلی خود بداند.

ماکیاولی چندین فصل از اثر خود را به رفتار شهریاران - رفتار خودشان در شرایط مختلف - اختصاص داد.

تفاوت زیادی بین شیوه زندگی مردم و شیوه‌ای که باید زندگی کنند وجود دارد. برای شهریاری که می‌خواهد جایگاه خود را حفظ کند، لازم است یاد بگیرد که چیزی غیر از نیکی باشد و از نیکی خود بنا به اقتضای موقعیت استفاده کند یا نکند... هر کسی که من می‌شناسم اذعان دارد که یک شهریار باید از تمام ویژگی‌های قابل ستایش برخوردار باشد، اما از آنجایی که داشتن همه آنها برای او غیرممکن است... باید به اندازه کافی زیرک باشد تا بداند چگونه از رذایلی که می‌تواند او را از حکومت کردن محروم کند، اجتناب کند.

یک شاهزاده نباید نگران این باشد که وقتی مال خودش، مال رعایا یا مال دیگری را خرج می‌کند، به خساست شهرت یابد... شما باید از آنچه مال شما یا رعایایتان نیست، سخاوتمندانه خرج کنید... زیرا آزادی تصرف در اموال دیگران (که از طریق فتح به دست آمده است) از اعتبار شما نمی‌کاهد، بلکه آن را افزایش می‌دهد؛ و خرج کردن مال خودتان برای شما مضر است. و هیچ ویژگی‌ای به اندازه آزادی خرج کردن مخرب نیست. وقتی آن را به کار می‌گیرید، وسیله‌ای را که با آن آن را به کار می‌برید از دست می‌دهید و فقیر و حقیر می‌شوید؛ در غیر این صورت، برای جلوگیری از فقر، حریص و منفور می‌شوید.

یک شهریار باید بی‌رحمی را یکی از ابزارهای حفظ وحدت و اطاعت رعایای خود بداند، «زیرا کسی که با چند اقدام فوری، فتنه‌ها را سرکوب می‌کند، در نهایت مهربان‌تر از کسی است که آنقدر مهربان است که اجازه می‌دهد امور به روال خود پیش بروند و در نتیجه به غصب و خونریزی منجر می‌شود؛ زیرا اینها دولت را فاسد می‌کنند، همانطور که بی‌رحمی افراد را فاسد می‌کند.»

ماکیاولی در جمله‌ای معروف می‌گوید:

«از این رو این سوال مطرح می‌شود: آیا دوست داشتن بیشتر از ترسیدن بهتر است، یا ترسیدن بهتر از دوست داشتن؟ پاسخ ممکن است این باشد که ما هر دو را می‌خواهیم؛ اما از آنجایی که عشق و ترس به ندرت با هم می‌آیند، اگر مجبور باشیم بین آنها یکی را انتخاب کنیم، امن‌تر است که از ما بترسند تا اینکه دوست داشته باشیم؛ زیرا ما عموماً تأیید می‌کنیم که انسان‌ها ناسپاس، دمدمی مزاج، خائن هستند، تمام تلاش خود را می‌کنند تا از خطر اجتناب کنند، حریص و طمعکار به سود هستند، تا زمانی که بتوانید به آنها سود برسانید، در کنار شما هستند و اگر خطر دور باشد، به همان اندازه که آماده‌اند مال، جان و فرزندانشان را برای شما فدا کنند، آماده‌اند تا وقتی زمان دردسر فرا می‌رسد، به شما پشت کنند.»

این طنز محض است، هرچند ماکیاولی قدردانی خود از عشق را در تضاد با ترس به پایان می‌رساند و به شهریار توصیه می‌کند که «تمام تلاش خود را برای دوری از نفرت به کار گیرد».

هیچ بخشی از کتاب «شهریار» به اندازه فصل ۱۸، «چگونه شهریاران اعتماد را حفظ می‌کنند»، محکوم و منفور نشده است. آسیب‌های اصطلاح «ماکیاولی» بیش از بقیه کتاب متوجه این بخش است. نویسنده موافق است که حفظ اعتماد ستودنی است، در حالی که فریب، ریا و شهادت دروغ برای حفظ قدرت سیاسی ضروری و قابل بخشش هستند.

دو راه مبارزه وجود دارد: یکی طبق قوانین، دیگری با زور. اولی برای انسان‌ها مناسب است، دومی برای حیوانات؛ اما از آنجایی که اولی اغلب بی‌اثر است، توسل به دومی ضروری است. یک شهریار باید به خوبی بداند که چگونه از هر دو روش استفاده کند - راه انسان‌ها و راه حیوانات... اما از آنجایی که او همچنین باید بداند که چگونه از طبیعت حیوانات عاقلانه استفاده کند، باید از میان حیوانات، شیر و روباه را انتخاب کند؛ زیرا شیر نمی‌تواند خود را از دام‌ها و روباه را از گرگ‌ها محافظت کند... و ثابت‌قدم‌ترین شهریار نمی‌تواند و نباید به قول خود عمل کند، زمانی که انجام این کار برای او مضر باشد، زمانی که دلایلی که او را به قول دادن وادار می‌کرد، از بین رفته‌اند. این توصیه خوبی نیست وقتی همه انسان‌ها خوب هستند، اما از آنجایی که آنها خیانتکار هستند و به شما بی‌اعتمادند، شما نیز به نوبه خود نباید به آنها اعتماد کنید، و هیچ شاهزاده‌ای مشتاق نیست که به دنبال بهانه‌های قابل قبول برای سرپوش گذاشتن بر عدم انجام وعده خود باشد... با این حال، مردم آنقدر ساده‌لوح و تابع نیازهای فعلی خود هستند که هر کسی که بخواهد آنها را فریب دهد، در یافتن "فریب‌خوردگان" مشتاق شکست نمی‌خورد... بنابراین خوب است که وانمود کنید دلسوز، قابل اعتماد، انسان‌دوست، پرهیزگار و درستکار هستید و همچنین چنین باشید، اما ذهن باید متعادل نگه داشته شود تا در صورت لزوم بتوانید و بدانید که چگونه به سرعت به عکس آن تغییر دهید... همه آنچه را که به نظر می‌رسید می‌بینید، اما تعداد کمی می‌دانند که شما چه هستید.

ماکیاولی توصیه کرد که برای یک شهریار ضروری است که از منفور شدن و تحقیر شدن توسط مردمش اجتناب کند. دو راه اصلی که او از طریق آنها منفور می‌شود، غارت پول مردم و دخالت در اموال رعایا و زنانشان است... یک شهریار اگر دمدمی مزاج، عجول، زن صفت، جدی یا مردد دیده شود، مورد تنفر قرار می‌گیرد. علاوه بر این، فرمانداران باید با توزیع هدایا خود را نشان دهند، مسئولیت اعمال مجازات را به روسای ادارات واگذار کنند و به طور کلی آنها را در هر چیزی که باعث خشم و نارضایتی می‌شود، آزاد بگذارند... حتی قوی‌ترین قلعه‌ها نیز نمی‌توانند از یک شهریار محافظت کنند اگر مردم از او متنفر باشند.

ماکیاولی هنگام ارائه دستورالعمل‌هایی به شهریار در مورد «چگونگی رفتار خود»، تأکید کرد که...

یک شهریار باید همچون رئیسی توانا به نظر برسد و به همه کسانی که در هر هنری سرآمد هستند، احترام بگذارد؛ بنابراین، باید رعایای خود را تشویق کند و آنها را قادر سازد تا با اطمینان به حرفه خود، چه تجاری، کشاورزی یا غیره، بپردازند، به طوری که کسی از ترس گرفتن ملک خود از زیباسازی آن باز نماند و دیگری از ترس مالیات از افتتاح مغازه منصرف نشود.

ماکیاولی خاطرات روم باستان و به ویژه توصیه‌ای که به شهریار داده شده بود را بسیار تحسین می‌کرد: «او باید در فصول مناسب سال، مردم را با جشن‌ها و نمایش‌ها شاد کند.»

ماکیاولی اعتقاد راسخی به شانس و سرنوشت داشت، شاید با تأمل در باور زمان خود به طالع‌بینی. او نوشت: «فکر می‌کنم بخت و اقبال، معشوقه‌ی نیمی از اعمال ماست و نیم دیگر، یا کمی کمتر از نیم آن را به خودمان واگذار می‌کند.» دیدگاه او نسبتاً خطرناک بود؛ او معتقد بود که انسان تا حدودی بر سرنوشت خود کنترل دارد و «بهتر است جسور باشیم تا محتاط. بخت و اقبال یک زن است. برای مطیع کردن او، باید او را کتک بزنید و با خشونت با او رفتار کنید. او از اینکه می‌بیند کاملاً تحت سلطه‌ی کسانی است که بیشتر از کسانی که در تماس با او ترسو هستند، با او رفتار می‌کنند. و همیشه، به عنوان یک زن، جوانان را ترجیح می‌دهد زیرا آنها کمتر وسواسی و بیشتر بی‌رحم هستند و او را با جسارت بیشتری کنترل می‌کنند.»

امیر با توصیه‌ای برای آزادسازی ایتالیا، فراخوانی طنین‌انداز به میهن‌پرستی، سخنان خود را به پایان می‌رساند. زمان آن فرا رسیده است که یک شاهزاده جدید، یک ایتالیایی قهرمان، در «وضعیت زوال فعلی» ایتالیا، که برده‌تر از عبری، ستمدیده‌تر از ایرانی، متلاشی‌تر از آتنی، بی‌رهبر و بی‌نظم، شکست‌خورده، غارت‌شده، از هم پاشیده، لگدمال‌شده و رها شده به ویرانی در تمام اشکال آن است، به پیش برود... ما شاهدیم که این کشور از خدا التماس می‌کند که کسی را برای نجات آن از این ظلم و بی‌عدالتی وحشیانه بفرستد. ما شاهدیم که آماده و مشتاق است تا از هر پرچمی که در اهتزاز است، پیروی کند.

ماکیاولی استدلال شیوای خود را با این کلمات به پایان می‌رساند:

آخرین فرصت ایتالیا این است که نباید نگاه به ناجی خود را از دست بدهد. با چه محبتی «شاهزاده جدید» در تمام استان‌هایی که از هجوم بیگانگان آسیب دیده‌اند، مورد استقبال قرار خواهد گرفت؟ با چه عطشی برای انتقام؟ با چه وفاداری و فداکاری تزلزل‌ناپذیری؟ با چه اشک‌هایی که کلمات من از بیان آن عاجزند؟ چه درهایی پشت سر او بسته خواهد شد؟ چه مردمی از اطاعت او سر باز خواهند زد؟ کدام ایتالیایی تسلیم او نخواهد شد و به او وفادار نخواهد ماند؟ این بی‌عدالتی وحشیانه در هر سوراخ بینی عمیق‌تر می‌شود.

بیش از سه قرن و نیم طول کشید تا رویای ماکیاولی برای یک ایتالیای متحد و چشم‌انداز آن عاری از فساد و کنترل خارجی محقق شود.

نسخه‌های خطی کتاب «شهریار» در طول زندگی نویسنده و چند سال بعد منتشر شد. پاپ کلمنت هفتم، پسرعموی شاهزاده‌ای که کتاب به او تقدیم شده بود، انتشار آن را در سال ۱۵۳۲ تأیید کرد  . در طول بیست سال بعدی، بیست و پنج نسخه از آن چاپ شد. سپس طوفان شروع به وزیدن کرد. شورای سی نفره دستور نابودی تمام آثار ماکیاولی را داد. او در رم به ارتداد متهم شد و آثارش در آنجا و در سراسر اروپا مورد لعن و نفرین قرار گرفت. یسوعیان مجسمه کوچکی از او را در آلمان سوزاندند. کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها به کمپین علیه او پیوستند. در سال ۱۵۵۹، تمام آثار او در فهرست کتاب‌های ممنوعه قرار گرفت.

تا قرن نوزدهم، اعتبار ماکیاولی تا حدودی اهمیت، معصومیت و اعتبار خود را بازیافت. جنبش‌های انقلابی در آمریکا، فرانسه، آلمان و جاهای دیگر در پی تبدیل حکومت‌ها به حکومت‌های مدنی و جدایی کلیسا و دولت بودند. جنبش آزادی‌خواهان ایتالیا که با موفقیت در سال ۱۸۷۰ به اوج خود رسید، از ماکیاولی، میهن‌پرست بزرگ، الهام گرفته شده بود. اچ. داگلاس گرگوری در مقاله‌ای معقول نشان داده است که با پیروی از نظریه‌های ماکیاولی، حاکم ایتالیایی، کنت کاوور، توانست  ایتالیا را متحد کند و مهاجمان را بیرون براند، در حالی که هر مسیر دیگری منجر به فاجعه و شکست می‌شد.

نمی‌توان انکار کرد که دیکتاتورها و مستبدان هر عصری، توصیه‌های مفیدی در «شهریار» یافته‌اند. فهرست خوانندگان مشتاق بسیار گسترده است؛ امپراتور چارلز پنجم و کاترین دو مدیچی این اثر را تحسین می‌کردند. الیور کرامول  یک نسخه خطی از آن را به دست آورد و اصول آن را اقتباس کرد و آنها را در حکومت کشورهای مشترک‌المنافع  در انگلستان به کار برد. هنری سوم و هنری چهارم فرانسه هر دو هنگام کشته شدن، نسخه‌هایی از آن را حمل می‌کردند. این کتاب به فردریک کبیر در تدوین سیاست  پروس کمک کرد ، لویی چهاردهم آن را «شب‌کلاه مورد علاقه» خود قرار داد و یک نسخه حاشیه‌نویسی شده در کالسکه ناپلئون بناپارت  در واترلو  پیدا شد که ناپلئون سوم بیشتر ایده‌های خود در مورد حکومت را از آن گرفت. بیسمارک شاگردی فداکار و به‌روز بود  ؛ آدولف هیتلر، طبق روایت خودش، «  شهریار» را به عنوان منبع الهام دائمی در کنار تخت خود نگه می‌داشت. بنیتو موسولینی گفت  : «من معتقدم که کتاب شهریار ماکیاولی، راهنمای فوق‌العاده‌ای برای سیاستمداران است. دکترین او امروز زنده است زیرا در چهارصد سال گذشته هیچ تغییر عمیقی در ذهن انسان‌ها یا در اعمال ملت‌ها رخ نداده است.» (موسولینی بعداً نظر خود را تغییر داد؛ در سال ۱۹۳۹، نام ماکیاولی در فهرست نویسندگان باستانی و مدرن، که در فهرست فاشیستی کتاب‌ها، کتاب‌هایی که کتابداران رومی از نمایش آنها منع شده بودند، قرار داشت، ظاهر شد.)

از سوی دیگر، تحلیلگران دقیق رویدادهای تاریخی خاطرنشان کرده‌اند که مستبدانی مانند هیتلر و موسولینی، عموماً به این دلیل که برخی از اصول اساسی تدوین‌شده توسط ماکیاولی را نادیده گرفته یا به اشتباه تفسیر کردند، به سرنوشت شومی دچار شدند.

شاگردان مکتب ماکیاولی متفق‌القولند که دیدگاه‌های او را تنها با خواندن هر دو کتاب «مکالمات» و «شهریار» می‌توان به طور کامل درک کرد. «مکالمات» که نگارش آن بیش از پنج سال طول کشید و برای اولین بار در همان سال «شهریار» منتشر شد، اثری بسیار بزرگتر است. برخی معتقدند که تفاوت این دو کتاب این است که «مکالمات» به «آنچه باید باشد» می‌پردازد، در حالی که «شهریار» به «آنچه هست» می‌پردازد. «شهریار» کاملاً به قلمروهای سلطنتی می‌پردازد، یعنی به ایالت‌ها یا قلمروهای سلطنتی که توسط یک پادشاه اداره می‌شوند، در حالی که «مکالمات» به اصولی می‌پردازد که جمهوری‌ها باید از آنها پیروی کنند.

مطالعه‌ی تطبیقی این دو کتاب، انسان را به این نتیجه‌ی شگفت‌انگیز می‌رساند: ماکیاولی یک جمهوری‌خواه بود و به اصل جمهوری‌خواهی اعتقاد داشت. او از استبداد بیزار بود و حکومتی مختلط متشکل از حکومت‌های مردمی و سلطنتی را بهترین می‌دانست. هیچ حاکمی بدون عشق مردمش از امنیت برخوردار نبوده است. پایدارترین حکومت‌ها، حکومت‌هایی هستند که توسط شاهزادگانی اداره می‌شوند که به محدودیت‌های قانون اساسی پایبندند. از نظر ماکیاولی، حکومت مردمی، حکومت سالمی است، همانطور که در حمله‌اش به ضرب‌المثل باستانی خاطرنشان می‌کند: «کسی که بر مردم بنا می‌کند، بر شن بنا می‌کند.» حکومت ایده‌آل او حکومت روم باستان بود که بارها در کتابش، «گفتارها»، به آن اشاره کرده است.

پس چرا با توجه به اینکه ماکیاولی حکومت جمهوری را به همه اشکال دیگر حکومت برای مردمی آزاد ترجیح می‌داد، کتاب «شهریار» را نوشت؟ ماکیاولی این کتاب را برای دوره‌ای خاص و برای مجموعه‌ای از شرایط خاص نوشت. او بدون شک متوجه بود که یک جمهوری موفق در ایتالیای قرن شانزدهم غیرممکن است. او کتاب «شهریار» را به طور خاص برای جلب کمک افراد قدرتمند برای رهایی مردم ایتالیا از استبداد و دولت از فساد سیاسی نوشت. اگر ایتالیا با بحران شدیدی روبرو می‌شد، برای نجات خود به اسلحه متوسل نمی‌شد.

علیرغم تلاش‌ها برای بازگرداندن اعتبار ماکیاولی، دیدگاه‌های مخالف گسترده‌ای در مورد او وجود دارد و موضعی که جوزپه پرتزولینی  چند سال پیش توصیف کرد، هنوز هم پابرجاست:

اکنون ماکیاولیِ یسوعیان، دشمن کلیسا؛ ماکیاولیِ میهن‌پرستان، ناجی ایتالیای متحد و خاندان ساووی  ؛ ماکیاولیِ نظامی، طلایه‌دار ارتش‌های ملی؛ ماکیاولیِ فیلسوفان، که شیوه‌ی جدیدی از تفکر - یعنی روحیه‌ی عملی - را ابداع کرد؛ و ماکیاولیِ نویسندگان، که سبک پخته و اظهارات جسورانه‌شان مورد تحسین است، را داریم. همه‌ی این ماکیاولی‌ها مشروع هستند.

این یک واقعیت انکارناپذیر است که هیچ مردی پیش از کارل مارکس چنین تأثیر انقلابی بر اندیشه سیاسی به اندازه ماکیاولی نداشته است. او ادعای مشروعی برای عنوان «بنیانگذار علوم سیاسی» دارد.

تاریخ
۰
۰
Erodito
Erodito
«چرا مجبورم میکنی حقیقتی را بگویم که ندانستن‌ش برایت موجب بهترین لذت‌هاست؟بهترین تقدیر آن‌ست که در دسترس شما نیست،یعنی نزادن و نبودن.پس از آن بهترین تقدیر زود مردن است.» ×سیلنوس‌به شاه میداس×
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید