ویرگول
ورودثبت نام
Erodito
Erodito«چرا مجبورم میکنی حقیقتی را بگویم که ندانستن‌ش برایت موجب بهترین لذت‌هاست؟بهترین تقدیر آن‌ست که در دسترس شما نیست،یعنی نزادن و نبودن.پس از آن بهترین تقدیر زود مردن است.» ×سیلنوس‌به شاه میداس×
Erodito
Erodito
خواندن ۷۸ دقیقه·۱ سال پیش

نگاهی کوتاه به تاریخ بشر(1)-هانس هرمان هوپه

متن پیش رو ترجمه‌ای از فصل اول کتاب A Short History of Man: Progress and Decline از هانس هرمان هوپه‌ست. هوپه یک متفکر آلمانی معاصرست که شاگرد ممتاز یورگن هابرماس بوده با این‌حال همانطور که در توضیحات می‌خوانید توضیحات هابرماس برای او قانع‌کننده نبود و او برای همین متوجه مکتب اتریشی اقتصاد مخصوصا لودویگ میزس شد که او بسیار از تفکرات اجتماعی او متاثر شد و برای همین هم راه‌ش را از هابرماس جدا کرد و طریقه برعکس او را پیشه کرد

هانس هرمان هوپه کیست؟

این متن معرفی هوپه در اصل توسط لوی راکوِل که از موسسه میزس هست نوشته شده که در مقدمه کتاب هوپه آمده.

هانس-هرمان هوپه یکی از برجسته‌ترین محققان لیبرتارین‌ست. او کار خود را به عنوان دانشجوی ممتاز یورگن هابرماس، فیلسوف و نظریه‌پرداز اجتماعی مشهور آلمانی، آغاز کرد. هابرماس یک مارکسیست متعهد بود و تا به امروز نیز هست. او رهبر مکتب فرانکفورت است. هابرماس بسیار تحت تأثیر هانس قرار گرفت و تحت حمایت این مارکسیست برجسته، هانس کاملاً حق داشت که انتظار یک حرفه دانشگاهی درخشان در زادگاهش آلمان را داشته باشد. با این حال، به زودی مشکلی پیش آمد، مشکلی که نتایج خوشایندی برای همه کسانی که عاشق آزادی هستند، داشته است. هانس به زودی متوجه شد که چپ‌گرایی و سوسیالیسمی که با آن بزرگ شده بود، از نظر فکری بی‌ثمر و از نظر اخلاقی ورشکسته است. او به تنهایی آثار بزرگ لودویگ فون میزس و موری ن. روتبارد را کشف کرد. اقتصاد اتریشی و آنارشیسم موری چیزی نبود که هابرماس در ذهن داشت. هانس با تبدیل شدن به یک لیبرتارین، عملاً شانس خود را برای تصدی کرسی در یک دانشگاه بزرگ آلمانی از دست داد، هرچند دستاوردهای فکری‌اش به راحتی او را برای این سمت واجد شرایط می‌کرد. با این حال، هانس نیز مانند موری، محققی با صداقت فکری کامل است. او حاضر نبود از آنچه که به عنوان حقیقت دریافته بود، صرف نظر از هزینه‌ای که برای حرفه‌اش داشت، دست بکشد. هانس تصمیم گرفت برای تحصیل نزد موری، که در آن زمان در نیویورک تدریس می‌کرد، به ایالات متحده بیاید. وقتی او را ملاقات کردم، از تعهد راسخ هانس به اصول روتباردی و توانایی فکری برجسته‌اش شگفت‌زده شدم. البته موری بلافاصله پتانسیل هانس را درک کرد. وقتی موری به عنوان یک کرسی وقفی در اقتصاد در دانشگاه نوادا، لاس وگاس منصوب شد، تلاش کرد تا برای هانس نیز در بخش اقتصاد موقعیتی فراهم کند. این دو نفر با هم دانشگاه نیو لوئیزیانا را به مرکزی مهم برای مطالعه اقتصاد اتریشی تبدیل کردند؛ و این کار را با وجود مخالفت‌های فراوان برخی از همکارانشان در دانشکده انجام دادند.

موری به ویژه مجذوب یکی از استدلال‌های اصلی هانس شد. هابرماس، معلم هانس، پیشگام رویکردی به اخلاق مبتنی بر شرایط مشارکت در استدلال منطقی بود. هانس به شیوه‌ای که هابرماس به سختی آن را تأیید می‌کرد، اخلاق هابرماس را کاملاً دگرگون کرد. به جای حمایت از سوسیالیسم، اخلاق استدلالی، همانطور که هانس توضیح داد، حمایت قدرتمندی از مالکیت شخصی و دارایی خصوصی ارائه داد. موری از صمیم قلب استدلال هانس را تأیید و بسیار ستود: "هانس هوپه ... اخلاق حقوق آنارکو-لاک را از اصول بدیهی استنتاج کرده است. نه تنها این، بلکه او نشان داده است که درست مانند خود اصل عمل، انکار یا مخالفت با اخلاق حقوق آنارکو-لاک غیرممکن است بدون اینکه فوراً در تناقض و خود-انکار قرار گیرد. (لیبرتی، نوامبر ۱۹۸۸)"

هانس نظر هابرماس را برعکس کرده بود؛ اما به این هم راضی نبود، او دوباره نظر مرسوم را زیر پا گذاشت. هانس مانند موری، یک آنارکو-کاپیتالیست است. بهترین حکومت، اصلاً بی‌حکومتی است. با این وجود، این سوال مطرح می‌شود: در جهانی از دولت‌ها، چه نوع حکومتی کمترین بدی را دارد؟ تقریباً همه می‌گویند «دموکراسی». متأسفانه، بسیاری از آزادی‌خواهان موافقند. هانس در کتاب کلاسیک خود، دموکراسی: خدای شکست‌خورده، نشان داد که دموکراسی منجر به ولخرجی و سیاست‌های بی‌ملاحظه می‌شود. کسانی که در قدرت هستند می‌دانند که فقط برای مدت محدودی در قدرت خواهند ماند. نگرش آنها این خواهد بود که «هر چه می‌توانید بردارید و همین حالا آن را به دست آورید». در مقابل، یک پادشاه تمایل کمتری به استثمار خواهد داشت. او سعی خواهد کرد جان و مال رعایای خود را حفظ کند، زیرا او حاکم موقت نیست و می‌خواهد پادشاهی مرفه را به وارثان خود منتقل کند. البته هانس نگفت که سلطنت «چیز خوبی» است، فقط گفت که معمولاً از دموکراسی بهتر است. اریک فون کوئنلت-لدین، لیبرال کلاسیک کاتولیک بزرگ، که بر هانس تأثیر گذاشته بود، گفت که این بینش درخشانی است.

«از اشرافیت تا سلطنت تا دموکراسی»، یکی از مقالات موجود در کتاب «تاریخ مختصر بشر»، خلاصه‌ای از موضع هانس است. خوانندگان این اثر درخشان متوجه خواهند شد که اگر سلطنت بهتر از دموکراسی است، اشرافیت از آن هم بهتر است. اگر قبلاً آثار هانس را نخوانده‌اید، یک سورپرایز برای شما در نظر گرفته شده است. او تنها در چند صفحه، شما را وادار می‌کند تا هر آنچه را که تا به حال در مورد حکومت خوانده‌اید، زیر سوال ببرید.

هانس در سراسر کتاب «تاریخ مختصر بشر»، نشان می‌دهد که چگونه می‌توان از درس‌های اقتصاد اتریشی برای کمک به درک تاریخ استفاده کرد. با انجام این کار، هانس مسیری را که مربی بزرگش، موری روتبارد، تعیین کرده است، دنبال می‌کند. هانس، مانند موری، محققی با علایق تقریباً جهانی است. او در انسان‌شناسی و جامعه‌شناسی، و همچنین تاریخ جهانی، اقتصاد و فلسفه کاملاً مسلط است.

هانس با تکیه بر دانش گسترده و بینش‌های اتریشی خود، به دو پرسش می‌پردازد. خانواده و «مالکیت خصوصی» چگونه پدید آمدند؟ انقلاب صنعتی چگونه آغاز شد؟ خوانندگان خواهند دید که چگونه توسعه حقوق مالکیت امن و بازار آزاد برای پیشرفت بشر ضروری بوده است. بنابراین، پرسش زمان ما این است: آیا این تحولات به نفع بشریت ادامه خواهد یافت، یا دولت قادر خواهد بود آنها را خنثی کند؟ کتاب «تاریخ مختصر بشر» با استفاده از اقتصاد و فلسفه برای روشن کردن تاریخ، آثار کلاسیک آزادی‌خواهانه‌ای مانند «دولت» اثر اوپنهایمر، «دشمن ما، دولت» اثر ناک و «ظهور و سقوط جامعه» اثر چودوروف را به ذهن متبادر می‌کند. «تاریخ مختصر بشر» مقدمه‌ای ایده‌آل برای اندیشه یک متفکر اجتماعی بزرگ و آزادی‌خواه برجسته است.

فصل اول

دربارهٔ «منشأ مالکیت خصوصی» و خانواده

۱. زمینه: تاریخ

منطقی است که تاریخ بشر را از پنج میلیون سال پیش، زمانی که خط تکاملی انسان از نزدیکترین خویشاوند غیرانسانی ما، شامپانزه، جدا شد، آغاز کنیم. همچنین منطقی است که آن را از ۲.۵ میلیون سال پیش، با اولین ظهور هومو هابیلیس آغاز کنیم؛ یا ۲۰۰۰۰۰ سال پیش، زمانی که اولین نمایندهٔ «انسان مدرن از نظر آناتومیک» ظاهر شد؛ یا ۱۰۰۰۰۰ سال پیش، زمانی که انسان مدرن از نظر آناتومیک به شکل استاندارد انسان تبدیل شد. در عوض، من می‌خواهم فقط از ۵۰۰۰۰ سال پیش شروع کنم، زمانی که «انسان مدرن از نظر آناتومیک» به «انسان مدرن از نظر رفتاری» تکامل یافت. این نیز یک نقطهٔ شروع کاملاً منطقی است.

«انسان مدرن از نظر رفتاری» به وجود انسان‌های شکارچی-گردآورنده اشاره دارد که حتی امروزه نیز برخی از گروه‌های کوچک از آنها باقی مانده‌اند. بر اساس شواهد باستان‌شناسی، انسان‌هایی که ۱۰۰۰۰۰ سال پیش زندگی می‌کردند، ظاهراً هنوز در شکار تا حد زیادی بی‌کفایت بودند. آنها قطعاً قادر به شکار حیوانات بزرگ و خطرناک نبودند و به نظر می‌رسد که ماهیگیری بلد نبودند. ابزارهای آنها تقریباً منحصراً از سنگ و چوب و از موادی با منشأ محلی ساخته شده بود که نشان دهنده عدم وجود هرگونه سفر یا تجارت در مسافت‌های طولانی است. در تضاد آشکار، حدود ۵۰۰۰۰ سال بعد، جعبه ابزار انسان ظاهری جدید و بسیار پیشرفته به خود گرفت. علاوه بر سنگ و چوب، از مواد دیگری نیز استفاده می‌شد: استخوان، شاخ گوزن، عاج، دندان، صدف و این مواد اغلب از مکان‌های دوردست می‌آمدند. ابزارها، از جمله چاقو، سوزن، نوک خاردار، سنجاق، مته و تیغه، پیچیده‌تر و با مهارت ساخته می‌شدند. سلاح پرتابی(نیزه) بسیار بهبود یافته بود و نشان دهنده مهارت‌های شکار بسیار پیشرفته بود (اگرچه کمان تنها حدود ۲۰،۰۰۰ سال پیش اختراع شد). همچنین، انسان می‌دانست چگونه ماهیگیری کند و ظاهراً قادر به ساخت قایق بود. علاوه بر این، در کنار ابزارهای ساده و کاربردی، ابزارهای به ظاهر صرفاً هنری: زیورآلات، مجسمه‌ها و آلات موسیقی، مانند فلوت‌های ساخته شده از استخوان پرنده، در این زمان در صحنه ظاهر شدند.

فرضیه‌ای مطرح شده است که آنچه این پیشرفت مهم را ممکن ساخت، یک تغییر ژنتیکی بود که منجر به ظهور زبان شد، که شامل بهبود اساسی در توانایی انسان در یادگیری و نوآوری بود. انسان‌های باستانی - هومو ارگاستر، هومو نئاندرتال، هومو ارکتوس - تسلطی بر زبان نداشتند. مطمئناً، می‌توان با اطمینان فرض کرد که آنها، مانند بسیاری از حیوانات بالاتر، از دو کارکرد به اصطلاح پایین‌تر زبان استفاده می‌کردند: کارکرد بیانی یا علامتی و کارکرد محرک یا سیگنال. با این حال، آنها ظاهراً قادر به انجام دو کارکرد شناختی بالاتر زبان نبودند: کارکرد توصیفی و به ویژه کارکرد استدلالی. این توانایی‌های منحصر به فرد انسانی - که در واقع آنقدر منحصر به فرد انسانی هستند که نمی‌توان آنها را بدون دچار شدن به تناقضات درونی، از وجود ما جدا دانست - در تشکیل گزاره‌های توصیفی ساده (گزاره‌ها) مانند «این (موضوع) «الف» (محمول) است» که ادعا می‌شود درست هستند، و به ویژه در ارائه استدلال‌ها (زنجیره‌هایی از گزاره‌ها) مانند «این «الف» است؛ هر «الف» «ب» است؛ بنابراین، این «ب» است» که ادعا می‌شود معتبر هستند، ظاهراً تنها حدود ۵۰۰۰۰ سال پیش پدیدار شده‌اند. (تاریخ پیدایش زبان حدود ۱۰۰۰۰۰ سال پیش است، اما با توجه به شواهد باستان‌شناسی ذکر شده در بالا، تاریخ جدیدتر و جدیدتر تنها ۵۰۰۰۰ سال پیش محتمل‌تر به نظر می‌رسد.) بدون زبان، هماهنگی انسان باید از طریق غرایز، که انسان‌ها تعداد بسیار کمی از آنها را دارند، یا از طریق جهت‌دهی یا دستکاری فیزیکی رخ می‌داد؛ و یادگیری باید یا از طریق تقلید یا از طریق استنتاج‌های درونی (ضمنی) صورت می‌گرفت. در تضاد آشکار، با زبان - یعنی با کلمات: صداهایی که با اشیاء و مفاهیم (ویژگی‌ها) خاص مرتبط و از نظر منطقی به آنها گره خورده‌اند - هماهنگی می‌توانست صرفاً از طریق نمادها حاصل شود؛ و بنابراین یادگیری مستقل از برداشت‌های حسی (مشاهدات) شد و استنتاج‌ها می‌توانستند به صورت بیرونی (صریح) انجام شوند و از این رو به صورت بین‌الاذهانی قابل تکرار و کنترل شدند. به عبارت دیگر، از طریق زبان، دانش می‌توانست به مکان‌ها و زمان‌های دور منتقل شود (دیگر به ادراک وابسته نبود)؛ فرد می‌توانست در مورد موضوعات (دانش کسب شده و انباشته شده) در زمان و مکان بسیار دور ارتباط برقرار کند. و از آنجا که فرآیند استدلال ما، رشته افکار ما که ما را به استنتاج‌ها و نتیجه‌گیری‌های خاصی می‌رساند، در استدلال‌های بیرونی و بین‌الاذهانیِ قابل اثبات، «عینیت» می‌یافت، نه تنها می‌توانست به راحتی در زمان و مکان منتقل شود، بلکه در عین حال می‌توانست به طور عمومی مورد انتقاد، بهبود و اصلاح قرار گیرد. پس جای تعجب نیست که همگام با ظهور زبان، تغییرات انقلابی در فناوری نیز رخ دهد.

حدود ۱۰۰۰۰۰ سال پیش، تخمین زده می‌شود که جمعیت «انسان‌های مدرن»، اجداد نزدیک ما، حدود ۵۰۰۰۰ نفر بوده است که در سراسر قاره آفریقا و به سمت شمال به خاورمیانه، منطقه اسرائیل امروزی، پراکنده بوده‌اند. از حدود ۸۰۰۰۰ تا ۷۰۰۰۰ سال پیش، زمین یک دوره خنک‌سازی قابل توجه را تجربه کرد. در نتیجه، نئاندرتال‌ها که در اروپا زندگی می‌کردند و در طول هزاره‌های متمادی با آب و هوای سرد سازگار شده بودند، به سمت جنوب حرکت کردند، جایی که با اقوام آفریقایی خود درگیر شدند و ظاهراً تعداد زیادی از آنها را نابود کردند. علاوه بر این، یک دوره خشکسالی طولانی که حدود ۶۰،۰۰۰ سال پیش آغاز شد، بخش زیادی از منابع معیشتی «انسان مدرن» را از او گرفت، به طوری که ۵۰،۰۰۰ سال پیش تعداد «انسان‌های مدرن» ممکن است از ۵،۰۰۰ نفر تجاوز نکرده باشد که محدود به شمال شرقی آفریقا بودند. (تخمین کاوالی-اسفورتزا به طور قابل توجهی بالاتر است: ۵۰،۰۰۰ نفر (ژن‌ها، جمعیت‌ها و زبان، صفحه ۵۰).)

با این حال، از آن زمان به بعد، ظهور انسان‌های مدرن بدون وقفه ادامه داشته و در سراسر جهان گسترش یافته و در نهایت تمام اقوام باستانی خود را آواره کرده است. اعتقاد بر این است که آخرین نئاندرتال‌ها که در غارهایی در نزدیکی جبل الطارق پناه گرفته بودند، حدود ۲۵۰۰۰ سال پیش منقرض شده‌اند. آخرین بقایای هومو ارکتوس که در جزیره فلورس اندونزی یافت شده است، به حدود ۱۳۰۰۰ سال پیش برمی‌گردد.

"انسان‌های مدرن" سبک زندگی کوچ‌نشینی شکارچی-گردآورنده داشتند. جوامع از گروه‌های کوچکی از افراد (۱۰ تا ۳۰ نفر) تشکیل می‌شدند که گهگاه با هم ملاقات می‌کردند و یک مجموعه ژنتیکی مشترک حدود ۱۵۰ نفر را تشکیل می‌دادند و ممکن است تا ۵۰۰ نفر باشند (اندازه‌ای که متخصصان ژنتیک برای جلوگیری از اثرات ضد نژادی ضروری دانسته‌اند).۶ تقسیم کار محدود بود و تقسیم اصلی بین زنان - که بیشتر به عنوان گردآورنده عمل می‌کردند - و مردان - که بیشتر به عنوان شکارچی عمل می‌کردند - بود. در حالی که مالکیت خصوصی ابزار و ادوات شناخته شده و به رسمیت شناخته شده بود، سبک زندگی کوچ‌نشینی فقط دارایی‌های کمی را مجاز می‌دانست و از این رو جوامع شکارچی-گردآورنده را نسبتاً برابر می‌ساخت.

با این حال، نباید بر برابری‌طلبی جوامع شکارچی-گردآورنده بیش از حد تأکید یا ایده‌آل‌سازی شود. این جوامع همچنین با ویژگی‌های سلسله مراتبی مشخصی مشخص می‌شدند. برخلاف آنچه از قلمرو حیوانات می‌دانیم، مردان در رتبه بالاتر و تحت سلطه زنان بودند. اغلب زنان "گرفته" می‌شدند و توسط مردان مانند کالاهای دنیای "بیرون" که گرفته و با آنها رفتار می‌شود، رفتار می‌شد: تصاحب، دزدیده، استفاده، سوءاستفاده و معامله می‌شدند. کودکان در رتبه پایین‌تری از بزرگسالان قرار داشتند. علاوه بر این، سلسله مراتب در بین مردان و زنان وجود داشت. اعضای جامعه، از مرد و زن آلفای حاکم گرفته تا پایین‌ترین عضو جامعه. دعواهای بر سر مقام و منزلت اجتماعی رخ می‌داد و هر کسی که نظم و ترتیب تثبیت‌شده را نمی‌پذیرفت، با مجازات شدید روبرو می‌شد. بازندگان در دعواها برای کسب مقام و منزلت بالاتر، به جراحت، حتی مرگ و در بهترین حالت، اخراج از قبیله تهدید می‌شدند. در یک کلام: حتی اگر زندگی قبیله‌ای استاندارد زندگی راحتی را از نظر غذای فراوان و اوقات فراغت فراهم می‌کرد، از نظر «استقلال فردی» که امروزه بسیار گرامی داشته می‌شود، به هیچ وجه راحت نبود. برعکس، زندگی در خانواده قبیله‌ای به معنای نظم، ترتیب و تسلیم بود.

با این وجود، به نظر می‌رسد که زندگی در ابتدا برای اجداد ما خوب بوده است. تنها چند ساعت کار منظم، زندگی راحتی را با تغذیه خوب (پروتئین بالا) و اوقات فراغت فراوان فراهم می‌کرد. در واقع، یافته‌های فسیلی (اسکلت‌ها و دندان‌ها) نشان می‌دهد که اجداد شکارچی-گردآورنده ما از امید به زندگی بسیار بالاتر از 30 سال برخوردار بودند که تنها در طول قرن نوزدهم دوباره به آن دست یافتند. برخلاف نظر هابز، زندگی آنها به هیچ وجه زننده، وحشیانه و کوتاه نبود. (با این حال، این گفته فقط به زندگی شکارچی-گردآورنده در دوره‌های صلح اشاره دارد.)

با این حال، زندگی شکارچیان و گردآورندگان با یک چالش اساسی و در نهایت بی‌پاسخ مواجه بود. جوامع شکارچی-گردآورنده اساساً زندگی انگلی داشتند. یعنی چیزی به ذخایر کالاهای طبیعی اضافه نمی‌کردند. آنها فقط ذخایر کالاها را کاهش می‌دادند. آنها تولید نمی‌کردند (به جز چند ابزار) بلکه فقط مصرف می‌کردند. آنها رشد و تولید مثل نمی‌کردند، بلکه باید منتظر می‌ماندند تا طبیعت آنها را احیا و دوباره پر کند. در بهترین حالت، کاری که آنها انجام می‌دادند این بود که بیش از حد شکار یا جمع‌آوری نمی‌کردند تا روند احیای طبیعی مختل نشود یا حتی به طور کامل متوقف نشود. در هر صورت، آنچه که این شکل از انگلی بودن آشکارا در پی داشت، مشکل اجتناب‌ناپذیر رشد جمعیت بود. برای فراهم کردن زندگی راحتی که شرح آن رفت، تراکم جمعیت باید بسیار پایین می‌ماند. تخمین زده شده است که برای تأمین آسایش یک تا دو نفر، به یک مایل مربع قلمرو نیاز بود و در مناطق کم‌حاصل‌تر، قلمروهای حتی بزرگتری نیز لازم بود. (به عنوان مثال، هریس در کتاب «آدمخواران و پادشاهان»، صفحه ۱۸ می‌نویسد: «در تمام فرانسه در اواخر عصر حجر احتمالاً بیش از ۲۰۰۰۰ نفر و احتمالاً به تعداد ۱۶۰۰ نفر انسان وجود نداشت.»)

پس وقتی اندازه جمعیت از این محدودیت‌های کم و بیش محدود فراتر می‌رفت، چه باید می‌کرد؟

البته مردم می‌توانستند سعی کنند از ظهور چنین فشار جمعیتی جلوگیری کنند، و در واقع جوامع شکارچی-گردآورنده تمام تلاش خود را در این زمینه کردند. آنها سقط جنین را القا می‌کردند، به نوزادکشی، به ویژه نوزادکشی دختران، دست می‌زدند و با انجام دوره‌های طولانی شیردهی (که در ترکیب با ویژگی کم چربی بدن زنان دائماً در حال حرکت و جابجایی، باروری زنان را کاهش می‌دهد) تعداد بارداری‌ها را کاهش می‌دادند. با این حال، اگرچه این مشکل را کاهش می‌داد، اما آن را حل نمی‌کرد. جمعیت همچنان در حال افزایش بود.

با توجه به اینکه اندازه جمعیت نمی‌توانست در سطح ثابتی حفظ شود، تنها سه جایگزین برای جمعیت «اضافی» که به طور پیوسته در حال ظهور بود، وجود داشت. می‌توان بر سر منابع غذایی محدود جنگید، می‌توان مهاجرت کرد، یا می‌توان یک شیوه سازماندهی اجتماعی جدید و از نظر فناوری پیشرفته ابداع و اتخاذ کرد که امکان بقا برای جمعیت بیشتری را در همان قلمرو فراهم کند.

در مورد گزینه اول، یعنی جنگیدن، ذکر چند نکته کافی است. در ادبیات، انسان اولیه اغلب به عنوان فردی صلح‌جو و در هماهنگی با طبیعت توصیف شده است. محبوب‌ترین تصویر در این زمینه، تصویر روسو از «وحشی نجیب» است. اغلب گفته شده است که تجاوز و جنگ نتیجه تمدنی بوده که بر پایه نهاد مالکیت خصوصی بنا شده است. در واقع، اوضاع تقریباً برعکس است. درست است که وحشیگری جنگ‌های مدرن، قتل عام بی‌نظیری را به بار آورده است. به عنوان مثال، هم جنگ جهانی اول و هم جنگ جهانی دوم منجر به ده‌ها میلیون کشته و ویرانی کل کشورها شد. با این حال، همانطور که شواهد انسان‌شناسی در این میان به وضوح نشان داده است، انسان اولیه به طور قابل توجهی جنگ‌طلب‌تر از انسان معاصر بوده است. تخمین زده شده است که به طور متوسط ​​حدود 30 درصد از کل مردان در جوامع شکارچی-گردآورنده اولیه به دلایل غیرطبیعی - خشونت‌آمیز - جان خود را از دست داده‌اند، که بسیار فراتر از هر چیزی است که در این زمینه در جوامع مدرن تجربه شده است. طبق تخمین‌های لارنس کیلی، یک جامعه قبیله‌ای به طور متوسط ​​سالانه حدود ۰.۵ درصد از جمعیت خود را در جنگ از دست می‌داد. اگر این رقم را به جمعیت قرن بیستم تعمیم دهیم، به جای تعداد واقعی «صرفاً» چند صد میلیون نفر، به میزان تلفات حدود ۲ میلیارد نفر خواهیم رسید. البته، جنگ‌های اولیه با جنگ‌های مدرن بسیار متفاوت بودند. این جنگ‌ها توسط نیروهای منظم در میدان‌های نبرد انجام نمی‌شد، بلکه با یورش‌ها، کمین‌ها و حملات غافلگیرانه انجام می‌شد. با این حال، هر حمله با نهایت وحشیگری، بدون رحم و شفقت و همیشه با نتایج مرگبار مشخص می‌شد؛ و در حالی که تعداد کشته‌شدگان در هر حمله ممکن است کم بوده باشد، ماهیت بی‌وقفه این برخوردهای تهاجمی، مرگ خشونت‌آمیز را به خطری همیشگی برای هر مرد (و آدم‌ربایی و تجاوز برای هر زن) تبدیل کرده بود. علاوه بر این، شواهد فزاینده‌ای برای رواج گسترده آدم‌خواری در دوران اخیر جمع‌آوری شده است. در واقع، به نظر می‌رسد که آدم‌خواری زمانی تقریباً یک رویه جهانی بوده است.

مهم‌تر از آن، این یافته‌ها در مورد جنگ‌جویی انسان‌های اولیه، صرفاً کنجکاوی‌های انسان‌شناسی، یعنی ویژگی‌هایی که می‌توان آن‌ها را جزئی از ماهیت واقعی جوامع شکارچی-گردآورنده دانست، نیستند. برعکس، دلایل نظری بنیادی وجود دارد که چرا چنین جوامعی با جنگ بی‌وقفه مشخص می‌شدند و دستیابی به روابط صلح‌آمیز تقریباً غیرممکن بود، به‌ویژه اگر امکان فرار از یکدیگر به دلیل اشغال تمام زمین‌های اطراف سلب می‌شد. زیرا در آن زمان اجتناب‌ناپذیر می‌شد که اعضای قبایل مختلف شکارچی-گردآورنده کم و بیش به‌طور منظم در سفرهای مختلف خود در جستجوی گیاهان و حیوانات با یکدیگر روبرو می‌شدند. در واقع، با افزایش جمعیت، چنین برخوردهایی بیشتر و بیشتر می‌شد. و از آنجا که شکارچیان و گردآورندگان چیزی به عرضه کالاهای طبیعی اضافه نمی‌کردند، بلکه فقط آنچه را که طبیعت فراهم می‌کرد مصرف می‌کردند، رقابت آن‌ها برای غذا لزوماً ماهیتی خصمانه داشت: یا من توت‌ها را می‌چینم یا یک حیوان خاص را شکار می‌کنم یا تو این کار را می‌کنی. تجارت و مبادله بین اعضای قبایل مختلف وجود نداشت یا بسیار کم بود، زیرا اعضای یک قبیله اساساً همان فعالیت‌های هر قبیله دیگری را انجام می‌دادند و هیچ‌کدام مازاد کالایی که می‌توانست با مازاد کالای دیگران مبادله شود، جمع‌آوری نمی‌کردند. تنها تضاد ریشه‌کن‌نشدنی وجود داشت و هر چه تضاد بیشتر می‌شد، تعداد جمعیت در هر قبیله از اندازه بهینه آن بیشتر می‌شد. در این وضعیت، که هر آنچه توسط یک فرد (یا قبیله) تصاحب می‌شد، بلافاصله مصرف می‌شد و کل عرضه کالاها توسط نیروهای طبیعی به شدت محدود می‌شد، تنها خصومت مرگبار می‌توانست بین انسان‌ها وجود داشته باشد. به گفته لودویگ فون میزس، انسان‌ها «دشمنان مرگبار یکدیگر، رقبای آشتی‌ناپذیر در تلاش‌هایشان برای به دست آوردن بخشی از منابع کمیاب معیشتی که طبیعت فراهم کرده بود، شدند. هر انسانی مجبور می‌شد همه انسان‌های دیگر را دشمن خود بداند؛ اشتیاق او برای ارضای اشتهای خود، او را به درگیری آشتی‌ناپذیری با همه همسایگانش سوق می‌داد. در چنین شرایطی هیچ همدلی‌ای نمی‌توانست شکل بگیرد.» (لودویگ فون میزس، کنش انسانی: رساله‌ای در باب اقتصاد (شیکاگو: رگنری، ۱۹۶۶)، صفحه ۱۴۴.)

تنها مرگ رقبای یک فرد، راه حلی برای میل خود به بقا ارائه می‌داد. در واقع، نجات جان انسان دیگر، او را برای تولید فرزندان بیشتر مجهز می‌کرد و از این رو شانس بقای آینده خود را بیش از پیش کاهش می‌داد. به طور غیرمستقیم، این بینش در مورد خصومت آشتی‌ناپذیر بین اعضای قبایل مختلف در چارچوب جوامع شکارچی-گردآورنده، اولین سرنخ را در مورد الزامات همکاری مسالمت‌آمیز بین انسان‌ها نیز ارائه می‌دهد. برای اینکه اعضای قبایل مختلف یکدیگر را نه به عنوان دشمن، بلکه به عنوان همکاران بالقوه ببینند، باید تولید واقعی کالاهای مصرفی (فراتر از صرفاً تصاحب کالاهای مصرفی طبیعت) وجود داشته باشد. حداقل، به عنوان یک حداقل نیاز، باید تولید کالاهای مصرفی به معنای ذخیره‌سازی کالاهای مازاد (پس‌انداز برای مصرف آینده) وجود داشته باشد. زیرا تنها در صورتی که انسان چیزی را به طبیعت اضافه کند که در غیر این صورت، بدون تلاش آگاهانه او، اصلاً وجود نمی‌داشت، می‌تواند دلیلی برای یک انسان وجود داشته باشد که جان انسان دیگری را به خاطر خیر خود (به خاطر انگیزه‌های خودخواهانه و به نفع خود) ببخشد. مطمئناً، همانطور که طرفداران این تز که تمدن مولد جنگ است، مایل‌ند خاطرنشان کنند، همین واقعیت که یک انسان چیزی به عرضه کالاهای طبیعی اضافه کرده است، می‌تواند دلیلی برای انسان دیگری باشد تا به پرخاشگری بپردازد: یعنی او را از محصولش محروم کند. اما مطمئناً دلیل کمتری برای کشتن چنین انسانی وجود دارد تا کشتن انسانی که چیزی اضافه نکرده است، بلکه صرفاً آنچه را که داده شده است، می‌گیرد و مصرف می‌کند (و از این رو ناگزیر آنچه را که برای دیگری در دسترس است کاهش می‌دهد). علاوه بر این، تا جایی که انسانی چیزی به کل عرضه کالاهای موجود اضافه می‌کند، دلیلی نیز وجود دارد که انسان دیگری در فعالیت او دخالت نکند، بلکه اجازه دهد او ادامه دهد و با مشارکت در تجارت سودمند متقابل با او، از او و فعالیتش سود ببرد و از این رو، در نهایت، احساسات دلسوزانه‌ای نسبت به همنوع خود ایجاد کند. بنابراین، در حالی که تمدن انگیزه‌های پرخاشگری انسان را از بین نمی‌برد، می‌تواند و آنها را کاهش داده و تضعیف کرده است.

دومین گزینه موجود برای مقابله با مشکل رو به رشد جمعیت بیش از حد، مهاجرت بود. اگرچه مهاجرت به هیچ وجه بدون هزینه نبود - به هر حال باید سرزمین‌های آشنا را به مقصد سرزمین‌های ناآشنا ترک می‌کردیم - اما مهاجرت (در مقایسه با جنگ) باید به عنوان گزینه کم‌هزینه‌تر، به ویژه تا زمانی که مرزهای باز وجود داشت، مکرراً ظاهر می‌شد. از این رو، با عزیمت از سرزمین مادری خود در شرق آفریقا، به طور متوالی کل کره زمین توسط گروه‌هایی از مردم فتح شد که از اقوام خود جدا شدند تا جوامع جدیدی را در مناطقی که تاکنون توسط انسان‌ها اشغال نشده بود، تشکیل دهند.

به نظر می‌رسد که این فرآیند نیز حدود ۵۰۰۰۰ سال پیش، اندکی پس از ظهور انسان مدرن از نظر رفتاری و کسب توانایی ساخت قایق، آغاز شد. از حدود این زمان تا حدود ۱۲۰۰۰ تا ۱۱۰۰۰ سال پیش، دمای جهانی به تدریج کاهش یافت (از آن زمان ما در یک دوره گرمایش بین یخچالی هستیم) و سطح دریاها نیز به همین ترتیب کاهش یافت.

در واقع، آخرین دوره گرمایش بزرگ، که دوره بین یخچالی نیز نامیده می‌شود، حدود ۱۲۰۰۰۰ سال پیش به پایان رسیده بود. در طول این دوره، یعنی بیش از ۱۲۰۰۰۰ سال پیش، اسب‌های آبی در راین و تیمز زندگی می‌کردند و شمال اروپا چیزی شبیه به «ظاهری آفریقایی» داشت. از آن به بعد، یخچال‌های طبیعی به طور پیوسته به سمت جنوب حرکت کردند و در نهایت سطح دریا بیش از ۱۰۰ متر کاهش یافت. تیمز و البه به شاخه‌های راین تبدیل شدند، قبل از اینکه ابتدا به دریای شمال و از آنجا به اقیانوس اطلس سرازیر شوند.

هنگامی که این دوره به طور ناگهانی، حدود ۱۲۰۰۰ سال پیش به پایان رسید، یخچال‌های طبیعی به سرعت عقب‌نشینی کردند و سطح دریا نه به اندازه میلی‌متر در سال، بلکه بسیار سریع و تقریباً به شکلی سیل‌مانند بالا آمد. در مدت بسیار کوتاهی، انگلستان و ایرلند، که قبلاً به قاره اروپا متصل بودند، به جزیره تبدیل شدند. دریای بالتیک و بخش بزرگی از دریای شمال امروزی بدین ترتیب به وجود آمدند. به همین ترتیب، بیشتر خلیج فارس امروزی تقریباً از همین زمان به وجود آمده است.

مردم از طریق باب‌المندب، که در آن زمان صرفاً شکاف باریکی از آب بود و جزایری در آن پراکنده بود، از دریای سرخ عبور کردند تا در نوک جنوبی شبه جزیره عربستان (که در آن زمان دوره‌ای نسبتاً مرطوب داشت) پیاده شوند. از آنجا به بعد، با ترجیح اقامت در مناطق آب و هوایی گرمسیری که با آن سازگار شده بودند، مهاجرت - احتمالاً نه بیش از ۱۵۰ نفر - به سمت شرق ادامه یافت. سفرها عمدتاً با قایق انجام می‌شد، زیرا تا حدود ۶۰۰۰ سال پیش که انسان یاد گرفت چگونه اسب‌ها را رام کند، این نوع حمل و نقل بسیار سریع‌تر و راحت‌تر از سفر پیاده بود. از این رو، مهاجرت در امتداد خط ساحلی صورت گرفت - و از آنجا از طریق دره‌های رودخانه‌ای به داخل کشور ادامه یافت - ابتدا تا هند. از آنجا، همانطور که شواهد ژنتیکی نشان می‌دهد، حرکت جمعیت به دو جهت تقسیم شد. از یک سو، این جریان شبه‌جزیره هند را به سمت جنوب شرقی آسیا و اندونزی (که در آن زمان به سرزمین اصلی آسیا متصل بود) و در نهایت به قاره سابق و اکنون تأسیس‌شده‌ی ساحل (شامل استرالیا، گینه نو و تاسمانی که تا حدود ۸۰۰۰ سال پیش به هم پیوسته بودند) طی کرد، که در آن زمان تنها توسط یک کانال آبی به عرض شصت مایل که مملو از جزایر بود و امکان جابجایی بین جزایر در فواصل کوتاه را فراهم می‌کرد، از سرزمین اصلی آسیا جدا می‌شد و همچنین به سمت شمال به سمت ساحل چین و در نهایت ژاپن می‌رفت. از سوی دیگر، روند مهاجرت از هند در جهت شمال غربی، از طریق افغانستان، ایران و ترکیه و در نهایت اروپا انجام شد. همچنین، با جدا شدن از این جریان مهاجرت، مردم در جهت شمال شرقی به سمت جنوب سیبری هجوم آوردند. مهاجرت‌های بعدی، به احتمال زیاد در سه موج، که اولین آنها حدود ۱۴۰۰۰ تا ۱۲۰۰۰ سال پیش بود، از سیبری از طریق تنگه برینگ - که در آن زمان (تا حدود ۱۱۰۰۰ سال پیش) یک پل خشکی بود - به قاره آمریکا رفتند و ظاهراً تنها حدود ۱۰۰۰ سال بعد به پاتاگونیا رسیدند (یافته‌های باستان‌شناسی بقایای انسانی در جنوب شیلی قدمتی ۱۲۵۰۰ ساله دارند). آخرین مسیر مهاجرت از تایوان، که حدود ۵۰۰۰ سال پیش مسکونی بود، آغاز شد و با عبور از اقیانوس آرام به جزایر پلی‌نزی و در نهایت، تنها حدود ۸۰۰ سال پیش، به نیوزیلند رسید.

این روند اساساً همیشه یکسان بود: گروهی به سرزمینی حمله می‌کردند، فشار جمعیت افزایش می‌یافت، برخی از مردم در جای خود باقی می‌ماندند، یک زیرگروه نسل به نسل در امتداد خط ساحلی، در امتداد رودخانه‌ها و شکار و اجتناب از بیابان‌ها و کوه‌های بلند، به جلو حرکت می‌کرد. مهاجرت از آفریقا تا استرالیا ممکن است حدود ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ سال طول کشیده باشد، و مهاجرت به اروپا ۷۰۰۰ سال (قدیمی‌ترین آثار باستانی که به انسان‌های مدرن نسبت داده می‌شود و در بلغارستان یافت می‌شود، مربوط به حدود ۴۳۰۰۰ سال پیش است) و ۷۰۰۰ سال دیگر تا رسیدن به غرب اسپانیا. پس از تجزیه، عملاً هیچ ارتباطی بین جوامع مختلف شکارچی-گردآورنده وجود نداشت. در نتیجه، اگرچه در ابتدا از طریق روابط خویشاوندی مستقیم با یکدیگر ارتباط نزدیکی داشتند، این جوامع مخازن ژنتیکی جداگانه‌ای را تشکیل دادند و در مواجهه با محیط‌های طبیعی مختلف و در نتیجه جهش‌ها و رانش ژنتیکی که با انتخاب طبیعی در تعامل بودند، در طول زمان ظاهر کاملاً متفاوتی به خود گرفتند. به طور کلی، تفاوت ژنتیکی بین جوامع مختلف در همبستگی با فاصله مکانی بین جوامع و مدت زمان جدایی آنها افزایش یافت. قومیت‌های مختلف و بعدها نژادهای انسانی کاملاً متفاوتی نیز پدیدار شدند. این تفاوت‌های نوظهور و مبتنی بر ژنتیک، به مسائلی مانند رنگ پوست، ساختار بدنی و قدرت، مقاومت در برابر سرما و بیماری‌های مختلف و تحمل در برابر مواد خاص مربوط می‌شدند. با این حال، آنها همچنین به مسائل شناختی نیز مربوط می‌شدند. بنابراین، شواهد ژنتیکی برای دو پیشرفت مهم دیگر در مورد اندازه و قدرت شناختی مغز انسان وجود دارد. یکی از این پیشرفت‌ها حدود ۳۷۰۰۰ سال پیش رخ داد و بیشتر جمعیت اروپا و همچنین شرق آسیا را تحت تأثیر قرار داد (اما آثار بسیار کمی در آفریقا بر جای گذاشت) و دیگری حدود ۶۰۰۰ سال پیش رخ داد و بیشتر مردم خاورمیانه و اروپا را تحت تأثیر قرار داد (اما تأثیر کمتری در شرق آسیا داشت و تقریباً هیچ تأثیری در جنوب صحرای آفریقا نداشت). علاوه بر این، همگام با تمایز ژنتیکی جغرافیایی و مرتبط انسان‌ها، تمایز زبانی نیز رخ داد. برخی از زبان‌شناسان، به‌ویژه مریت رولن،24 که کاملاً با شواهد ژنتیکی (بیولوژیکی) موافق و از آن پشتیبانی می‌کنند، با پیروی از کار پیشگامانه‌ی جوزف گرینبرگ، این فرضیه‌ی محتمل را مطرح کرده‌اند که یک زبان اولیه‌ی انسانی واحد وجود دارد که می‌توان از آن، همه‌ی زبان‌های انسانی را به عنوان خویشاوندان کم و بیش دور، مشتق کرد. بدیهی است که مهاجران اولیه از سرزمین مادری آفریقا، حدود 50000 سال پیش، به یک زبان صحبت می‌کردند، و بنابراین جای تعجب نیست که حرکت جمعیتی فوق‌الذکر و تقسیم گروه‌هایی از مردم به مخازن ژنتیکی مختلف، که کم و بیش از نظر زمانی و مکانی از یکدیگر جدا هستند، باید به طور دقیق با تمایز زبان‌ها، گروه‌بندی زبان‌های مختلف در خانواده‌های زبانی و گروه‌بندی این زبان‌ها در ابرخانواده‌های بزرگ‌تر، منعکس شود.

به همین ترتیب، به نظر می‌رسد فرآیند تکثیر زبان‌ها از یک الگوی قابل پیش‌بینی پیروی کرده است. ابتدا، با گسترش انسان‌ها در سراسر جهان به عنوان شکارچی و گردآورنده و همزمان با آن، تکثیر ذخایر ژنتیکی مجزا و جدا از هم، تعداد فزاینده‌ای از زبان‌های مختلف پدیدار شد. بنابراین، به عنوان مثال، از 6000 زبان مختلفی که هنوز امروزه صحبت می‌شوند، حدود 1200 زبان در گینه نو، یکی از "ابتدایی‌ترین" مناطق باقی مانده جهان، صحبت می‌شود که نیمی از آنها بیش از تعداد "جادویی" 500 گوینده ندارند و هیچ کدام بیش از 100000 نفر نیستند. با این حال، با آغاز سکونت بشر در حدود 11000 سال پیش و گذار بعدی به کشاورزی و گسترش و تشدید تقسیم کار (که بعداً بیشتر در مورد آن صحبت خواهیم کرد)، به نظر می‌رسد یک گرایش متضاد و حتی متضاد به وجود آمده است: همانطور که به نظر می‌رسد ذخایر ژنتیکی گسترش یافته‌اند، تعداد زبان‌های مختلف مورد استفاده نیز به طور متوالی کاهش یافته است.

II.بحث در مورد نظریه تاریخی

حدود ۳۵۰۰۰ سال پیش، یعنی ۱۵۰۰۰ سال پس از خروج اولیه از آفریقا، عملاً تمام اروپا، آسیا، استرالیا و البته خود آفریقا توسط اجداد ما، انسان‌های مدرن، و انسان‌های باستانی: هومو نئاندرتال‌ها و هومو ارکتوس‌ها، اشغال شده بود که در آستانه انقراض بودند. حدود ۱۲۰۰۰ سال پیش، انسان‌ها نیز در سراسر قاره آمریکا پراکنده شده بودند. بنابراین، به غیر از جزایر پولینزی، تمام زمین‌ها و تمام ذخایر طبیعی کالاهای زمینی (اقتصادی): گیاهان و حیوانات، به تصرف انسان درآمد؛ و با توجه به سبک زندگی انگلی شکارچیان-گردآورندگان، انسان‌ها چیزی به این زمین و ذخایر طبیعی کالاها اضافه نکردند، بلکه صرفاً به تغییرات طبیعی واکنش نشان دادند.

این تغییرات گاهی اوقات بسیار شدید بودند. به عنوان مثال، تغییرات در آب و هوای جهانی می‌توانست و به طور قابل توجهی بر میزان زمین قابل سکونت موجود و پوشش گیاهی طبیعی و جمعیت حیوانات تأثیر گذاشت. در دوره زمانی مورد بررسی، در بیش از ۲۰۰۰۰ سال بین ۳۵۰۰۰ تا ۱۱۰۰۰ سال پیش، تغییرات شدیدی در چنین شرایط طبیعی رخ داد. به عنوان مثال، ۲۰۰۰۰ سال پیش، در دوره‌ای که به عنوان آخرین حداکثر یخبندان شناخته می‌شود، دما به شدت کاهش یافت و بیشتر اروپای شمالی و سیبری غیرقابل سکونت شدند. بریتانیا و تمام اسکاندیناوی پوشیده از یخچال‌های طبیعی بود، بیشتر سیبری به بیابان قطبی تبدیل شد و استپ-توندرا تا جنوب مدیترانه، دریای سیاه و دریای خزر امتداد یافت. پس از ۵۰۰۰ سال، حدود ۱۵۰۰۰ سال پیش، یخچال‌های طبیعی شروع به عقب‌نشینی کردند و به مردم، حیوانات و گیاهان اجازه دادند تا مناطق قبلاً متروکه را دوباره اشغال کنند. با این حال، ۲۵۰۰ سال بعد، تنها در عرض یک دهه، دما دوباره تقریباً به شرایط بسیار سرد قبلی کاهش یافت. و تنها ۱۰۰۰ سال بعد، حدود ۱۱۵۰۰ سال پیش، و دوباره کاملاً ناگهانی، دما افزایش طولانی‌مدتی را تجربه کرد و زمین وارد دوره‌ای شد که هولوسن نامیده می‌شود، آخرین و همچنان پایدارترین دوره گرمایش بین یخچالی.

با این حال، در طول دوره هولوسن فعلی، دما همچنان نوسانات قابل توجهی را نشان می‌داد. حدود ۱۰۰۰۰ سال پیش، پس از یک دوره گرمایش هزاران ساله، دما به سطح فعلی رسید. پس از آن، چندین بار دما به طور قابل توجهی بالاتر از این سطح (تا ۲ درجه سانتیگراد) افزایش یافت: ۸۰۰۰ تا ۶۸۰۰ سال پیش، ۶۰۰۰ تا ۵۵۰۰ سال پیش، ۵۰۰۰ تا ۴۰۰۰ سال پیش، ۲۵۰۰ تا ۲۰۰۰ سال پیش، و دوباره از قرن دهم تا چهاردهم، در طول دوره گرمایش به اصطلاح قرون وسطایی. همچنین، چندین دوره با دمای بسیار پایین‌تر از دمای فعلی وجود داشته است: ۹۰۰۰ تا ۸۰۰۰ سال پیش، ۶۸۰۰ تا ۶۰۰۰ سال پیش، ۴۰۰۰ تا ۲۵۰۰ سال پیش، از قرن دوم تا هشتم و دوباره از قرن چهاردهم تا اواسط قرن نوزدهم، که عصر یخبندان کوچک نامیده می‌شود.

صحرا تنها کمتر از ۳۰۰۰ سال پیش شروع به تبدیل شدن به بیابان بسیار گرم فعلی کرد. در دوران پیش از روم، صحرا - و به طور مشابه بیابان‌های آسیای مرکزی - هنوز یک دشت سرسبز با حیات وحش فراوان بود. به عنوان مثال، قدرت و جذابیت کارتاژ عمدتاً بر حاصلخیزی مناطق داخلی آن به عنوان مرکز تولید گندم استوار بود. این واقعیت دلیل مهمی برای تمایل روم برای نابودی کارتاژ و به دست گرفتن کنترل سرزمین‌های شمال آفریقا بود. در هر صورت و صرف نظر از تمام جزئیات پیچیده و تمام تغییراتی که تحقیقات تجربی آینده بدون شک در مورد روایت تاریخی فوق به وجود خواهند آورد، در برهه‌ای از زمان، زمین‌های موجود برای کمک به برآوردن نیازهای انسان دیگر قابل افزایش نبودند. به زبان اقتصادی، عرضه عامل تولید «زمین» ثابت شد و هر افزایشی در اندازه جمعیت انسانی باید با همان مقدار زمین بدون تغییر حفظ می‌شد. از سه گزینه قبلی موجود در پاسخ به فشار فزاینده جمعیت: حرکت، جنگ یا اختراع، تنها دو مورد آخر باقی ماندند. در مواجهه با این چالش چه باید کرد؟ برای برجسته‌تر کردن مشکل پیش رو، مفید است که ابتدا نگاهی دقیق‌تر و دیگر به میزان نسبتاً محدود تقسیم کار در یک جامعه شکارچی-گردآورنده بیندازیم.

تاکنون خصومت بین اعضای گروه‌ها یا طایفه‌های مختلف توضیح داده شده است، در حالی که بدیهی فرض شده است که در یک گروه یا طایفه خاص، همکاری - همکاری مسالمت‌آمیز - وجود دارد. اما چرا باید چنین باشد؟ همکاری درون گروهی تقریباً به طور جهانی به عنوان یک امر بدیهی فرض می‌شود. با این وجود، این نیز نیاز به توضیح دارد، زیرا جهانی بدون حتی این درجه محدود از همکاری قطعاً قابل تصور است. مطمئناً، مبنای بیولوژیکی برای برخی از اشکال همکاری انسانی وجود دارد. میزس می‌نویسد: «جذب جنسی متقابل زن و مرد، ذاتی طبیعت حیوانی انسان است و مستقل از هرگونه تفکر و نظریه‌پردازی است. می‌توان آن را اصیل، گیاهی، غریزی یا اسرارآمیز نامید.» همین را می‌توان در مورد رابطه مادر و فرزند نیز گفت. اگر مادران برای مدت طولانی از فرزندان خود مراقبت نکنند، فرزندانشان فوراً می‌میرند و بشر محکوم به فنا خواهد بود. با این حال، این درجه همکاری ضروری و بیولوژیکی تعیین‌شده، با آنچه که در جوامع شکارچی-گردآورنده مشاهده می‌شود، بسیار متفاوت است. بنابراین، میزس ادامه می‌دهد، نه زندگی مشترک، و نه آنچه قبل یا بعد از آن می‌آید، همکاری اجتماعی و شیوه‌های زندگی اجتماعی را ایجاد نمی‌کند. حیوانات نیز در جفت‌گیری به هم می‌پیوندند، اما روابط اجتماعی را توسعه نداده‌اند. زندگی خانوادگی صرفاً محصول مقاربت جنسی نیست. به هیچ وجه طبیعی و ضروری نیست که والدین و فرزندان به روشی که در خانواده زندگی می‌کنند، با هم زندگی کنند. رابطه جفت‌گیری لزوماً منجر به تشکیل یک سازمان خانوادگی نمی‌شود. خانواده انسانی نتیجه تفکر، برنامه‌ریزی و عمل است. همین واقعیت است که آن را به طور اساسی از آن دسته از گروه‌های حیوانی که ما به قیاس خانواده‌های حیوانی می‌نامیم، متمایز می‌کند.

برای مثال، چرا هر مرد و هر زن، پس از پایان دوران نوزادی، به تنهایی به شکار یا جمع‌آوری نمی‌پرداختند و فقط برای رابطه جنسی گاه به گاه با هم ملاقات نمی‌کردند؟ چرا آنچه که به عنوان اتفاقی که برای گروه‌های انسانی در سطح افراد توصیف شده است، رخ نداد: یک نفر، در مواجهه با عرضه بسیار محدود کالاهای طبیعی، از دیگری جدا می‌شود تا از درگیری تا زمان تصرف تمام زمین و سپس شروع جنگ همه علیه همه (و نه صرفاً جنگ اعضای یک گروه علیه اعضای همه گروه‌های دیگر) جلوگیری کند؟ پاسخ این است: به دلیل این شناخت که همکاری مولدتر از اقدام انفرادی و خودکفا است. تقسیم کار و همکاری مبتنی بر چنین تقسیم کاری، بهره‌وری کار انسانی را افزایش داد.

سه دلیل برای این امر وجود دارد: اول، وظایفی وجود دارد که از قدرت هر مرد به تنهایی فراتر می‌رود و در عوض برای اجرای موفقیت‌آمیز به تلاش‌های مشترک چندین مرد نیاز دارد. به عنوان مثال، برخی از حیوانات ممکن است برای شکار توسط افراد به تنهایی بسیار بزرگ یا بسیار خطرناک باشند، اما نیاز به مشارکت مشارکتی بسیاری دارند. یا وظایفی وجود دارند که در اصل می‌توانند توسط یک فرد انجام شوند، اما برای یک فرد منزوی آنقدر زمان زیادی می‌برد که نتیجه نهایی ارزش تلاش را ندارد. فقط اقدام هماهنگ می‌تواند این وظایف را در مدت زمانی به اندازه کافی کوتاه انجام دهد تا آن کار ارزشمند تلقی شود. به عنوان مثال، جستجوی گیاهان یا حیوانات خوراکی مملو از عدم قطعیت است. یک روز ممکن است به سرعت به گیاهان یا حیوانات مناسب برخورد کنید، اما در زمان دیگری ممکن است بیهوده و ظاهراً بی‌پایان به دنبال آنها بگردید. اما اگر این ریسک را به اشتراک بگذارید، یعنی اگر تعداد زیادی از گردآورندگان یا شکارچیان جستجوی خود را جداگانه آغاز کنند و فقط زمانی که یکی از آنها در جستجوی خود خوش شانس بود، از یکدیگر کمک بگیرند، آنگاه جمع‌آوری و شکار می‌تواند به تلاش‌هایی تبدیل شود که به طور معمول برای هر شرکت کننده موفقیت‌آمیز هستند.

دوم: اگرچه محیط طبیعی که هر فرد با آن مواجه می‌شود ممکن است کم و بیش یکسان باشد، اما هر فرد (حتی دوقلوهای یکسان) با دیگران متفاوت است. به عنوان مثال، مردان از نظر توانایی‌های خود تفاوت قابل توجهی با زنان دارند. مردان ذاتاً شکارچیان بهتری هستند و زنان گردآورندگان بهتری. بزرگسالان از نظر توانایی‌هایشان تفاوت قابل توجهی با کودکان دارند. برخی از افراد از نظر جسمی قوی هستند و برخی دیگر مهارت زیادی نشان می‌دهند. برخی قد بلند و برخی دیگر چابک هستند. برخی بینایی عالی و برخی دیگر حس بویایی خوبی دارند. با توجه به چنین تفاوت‌هایی، بدیهی است که تقسیم وظایف مختلف لازم برای انجام به منظور تأمین یک زندگی راحت، به گونه‌ای مفید است که هر فرد در فعالیت‌هایی که در آن نسبت به دیگران برتری دارد، تخصص یابد. زنان جمع می‌شوند و مردان شکار می‌کنند. افراد قد بلند میوه‌ها را از درختان می‌چینند و افراد کوتاه در شکار قارچ تخصص دارند. دوندگان سریع پیام‌ها را منتقل می‌کنند. افرادی که بینایی خوبی دارند، رویدادهای دور را تشخیص می‌دهند. از کودکان برای کاوش در سوراخ‌های کوچک و باریک استفاده می‌شود. افرادی که مهارت زیادی در تولید ابزار دارند. افراد قوی در شکار تخصص دارند و غیره.

سوم: علاوه بر این، حتی اگر اعضای یک قبیله آنقدر از یکدیگر متمایز باشند که یک نفر در هر کار قابل تصوری کارآمدتر از دیگری باشد، تقسیم کار همچنان از کار انفرادی پربارتر است. به عنوان مثال، یک بزرگسال ممکن است در هر کاری بهتر از یک کودک باشد. با توجه به واقعیت اجتناب‌ناپذیر کمبود زمان، حتی در این سناریوی احتمالاً بدترین حالت، از نظر اقتصادی منطقی است - یعنی منجر به تولید فیزیکی بیشتر کالاها به ازای هر واحد نیروی کار می‌شود - اگر فرد بالغ در کارهایی تخصص یابد که در آنها کارایی بیشتر او (در مقایسه با کودک) به طور خاص مشهود است و کارهایی را به کودک واگذار کند که در آنها کارایی کلی پایین‌تر کودک نسبتاً کمتر است. به عنوان مثال، اگرچه ممکن است فرد بالغ در جمع‌آوری هیزم کوچک از کودک کارآمدتر باشد، اما برتری بسیار بیشتر بزرگسال در شکار حیوانات بزرگ، جمع‌آوری چوب را اتلاف وقت او می‌کند. در عوض، او می‌خواهد کودک هیزم جمع‌آوری کند و از تمام وقت گرانبهای خود برای انجام کاری استفاده کند که در آن کارایی بیشتر او به طور خاص مشخص است، یعنی شکار حیوانات بزرگ.

با این وجود: اگرچه این مزایای حاصل از تقسیم کار می‌تواند همکاری درون قبیله‌ای (به جای جنگ) را توضیح دهد و بر اساس چنین همکاری که در ابتدا شاید صرفاً «خودخواهانه» باشد، توسعه تدریجی احساسات همدردی (حسن نیت) نسبت به همنوعان، که فراتر از هر مبنای بیولوژیکی ممکن برای رابطه ویژه و بیش از حد معمول دوستانه بین خویشاوندان نزدیک باشد، این توضیح هنوز تا همین حد کافی است. با توجه به ماهیت عجیب و غریب و انگلی جوامع شکارچی-گردآورنده و با فرض ثابت بودن زمین، همواره لحظه‌ای باید فرا برسد که تعداد افراد از اندازه بهینه گروه فراتر رود و میانگین استانداردهای زندگی کاهش یابد و هر درجه از همبستگی درون گروهی که قبلاً ممکن بود وجود داشته باشد را تهدید کند.

از نظر تجربی، به نظر می‌رسد که «عدد جادویی»، یعنی اندازه بهینه جمعیت برای یک جامعه شکارچی-گردآورنده، چیزی بین ۵۰ تا ۱۰۰ نفر برای قلمرویی حدود ۵۰ تا ۱۰۰ مایل مربع (یک نفر در هر مایل مربع) بوده است. در حوالی این نقطه ترکیب، تمام مزایای حاصل از تقسیم کار به پایان می‌رسید. اگر اندازه جمعیت از این عدد «جادویی» فراتر می‌رفت، میانگین استانداردهای زندگی به طور فزاینده‌ای در معرض خطر قرار می‌گرفت و اگر قبایل همسایه، به دلیل رشد جمعیت داخلی خود، تجاوزات ارضی خود را افزایش می‌دادند و در نتیجه عرضه کالاهای طبیعی موجود برای اعضای قبیله اول را بیشتر کاهش می‌دادند، این تهدید بیشتر هم می‌شد. فشار جمعیتی داخلی و خارجی، راه حلی را برای یک مشکل فزاینده فوری می‌طلبید: یعنی بقای محض. این وضعیت با قانون اقتصادی بازده توصیف و توضیح داده می‌شود.

قانون بازده، که به طور رایج اما تا حدودی گمراه‌کننده قانون بازده نزولی نیز نامیده می‌شود، بیان می‌کند که برای هر ترکیبی از دو یا چند عامل تولید، یک ترکیب بهینه وجود دارد (به گونه‌ای که هرگونه انحراف از آن شامل اتلاف مواد یا "ضرر کارایی" می‌شود). این قانون که در مورد دو عامل اصلی تولید، نیروی کار و زمین (کالاهای طبیعی) اعمال می‌شود، حاکی از آن است که اگر کسی مقدار نیروی کار (جمعیت) را افزایش دهد در حالی که مقدار زمین و فناوری موجود (شکار و جمع‌آوری) ثابت بماند، در نهایت به نقطه‌ای خواهد رسید که خروجی فیزیکی به ازای هر واحد نیروی کار به حداکثر می‌رسد. این نقطه نشان‌دهنده اندازه بهینه جمعیت است. اگر زمین اضافی در دسترس نباشد و فناوری در سطح "معینی" ثابت بماند، هرگونه افزایش جمعیت فراتر از اندازه بهینه منجر به کاهش فزاینده درآمد سرانه خواهد شد. استانداردهای زندگی، به طور متوسط، کاهش می‌یابد. به نقطه‌ای از اضافه جمعیت (مطلق) رسیده‌ایم. این، همانطور که میزس آن را نامیده است، قانون مالتوسی جمعیت است. به دلیل اهمیت اساسی این قانون جمعیت مالتوسی و برای جلوگیری از هرگونه سوءتفاهم احتمالی، توصیه می‌شود آنچه را که قانون بیان نمی‌کند، نیز صریحاً بیان کنید. این قانون دقیقاً بیان نمی‌کند که این نقطه ترکیبی بهینه در کجا قرار دارد - مثلاً در فلان تعداد نفر در هر مایل مربع - بلکه فقط می‌گوید که چنین نقطه‌ای وجود دارد. در غیر این صورت، اگر هر مقدار تولید را بتوان با افزایش تنها یک عامل (نیروی کار) تولید کرد در حالی که عامل دیگر (زمین) بدون تغییر باقی بماند، دومی (زمین) دیگر کمیاب نخواهد بود - و بنابراین یک کالای اقتصادی - به هیچ وجه؛ می‌توان بازده هر قطعه زمین را صرفاً با افزایش ورودی نیروی کار اعمال شده به این قطعه زمین، بدون نیاز به در نظر گرفتن گسترش اندازه زمین، بدون محدودیت افزایش داد. این قانون همچنین بیان نمی‌کند که هر افزایش یک عامل (نیروی کار) اعمال شده به مقدار ثابتی از عامل دیگر (زمین) باید منجر به افزایش کمتر از متناسب خروجی تولید شده شود. در واقع، با نزدیک شدن به نقطه ترکیبی بهینه، افزایش نیروی کار اعمال شده به یک قطعه زمین معین ممکن است منجر به افزایش بیش از متناسب خروجی (افزایش بازده) شود. برای مثال، یک مرد اضافی می‌تواند این امکان را فراهم کند که گونه‌ای از حیوانات شکار شود که بدون این یک شکارچی اضافی اصلاً قابل شکار نیست. قانون بازده صرفاً بیان می‌کند که این امر نمی‌تواند بدون محدودیت‌های مشخص اتفاق بیفتد. همچنین این قانون ادعا نمی‌کند که نقطه ترکیب بهینه نمی‌تواند به سمت بالا و خارج جابجا شود. در واقع، همانطور که در ادامه توضیح داده خواهد شد، به دلیل پیشرفت‌های تکنولوژیکی، نقطه ترکیب بهینه می‌تواند به این شکل جابجا شود و به جمعیت بیشتری اجازه دهد از میانگین استاندارد زندگی بالاتری در همان مقدار زمین برخوردار شوند. آنچه قانون بازده می‌گوید فقط این است که با توجه به وضعیت توسعه تکنولوژیکی (شیوه تولید) و درجه تخصص مربوطه، یک نقطه ترکیب بهینه وجود دارد که فراتر از آن، افزایش عرضه نیروی کار لزوماً باید منجر به افزایش کمتر از متناسب تولید یا عدم افزایش شود.

در واقع، برای جوامع شکارچی-گردآورنده، دشواری‌های فرار از تله مالتوسیِ ازدیاد مطلق جمعیت حتی شدیدتر از آن چیزی است که این قید و بندها در مورد قانون بازده ممکن است نشان دهند. زیرا اگرچه این قید و بندها ممکن است این تصور را ایجاد کنند که برای فرار از این تله «فقط» یک نوآوری تکنولوژیکی لازم است، اما این حقیقت کامل نیست. هر نوآوری تکنولوژیکی کافی نیست. از آنجا که جوامع شکارچی-گردآورنده، همانطور که توضیح داده شد، جوامعی «انگلی» هستند که چیزی به عرضه کالاها اضافه نمی‌کنند، بلکه صرفاً آنچه طبیعت فراهم می‌کند را تصاحب و مصرف می‌کنند، هرگونه افزایش بهره‌وری در چارچوب این شیوه تولید منجر به افزایش تولید کالاهای تولید شده (از گیاهان جمع‌آوری شده یا حیوانات شکار شده) نمی‌شود (یا فقط به میزان ناچیزی) بلکه صرفاً (یا عمدتاً) منجر به کاهش زمان لازم برای تولید مقدار اساساً بدون تغییر از تولید می‌شود. برای مثال، اختراع تیر و کمان که ظاهراً حدود ۲۰۰۰۰ سال پیش ساخته شده است، منجر به افزایش مقدار گوشت حیوانات موجود برای مصرف نمی‌شود، و در نتیجه به تعداد بیشتری از مردم اجازه می‌دهد به سطح مصرف مشخصی برسند یا از آن فراتر روند، بلکه فقط به همان تعداد از مردم که از اوقات فراغت بیشتری با استاندارد زندگی بدون تغییر در مصرف گوشت برخوردارند، منجر می‌شود (یا در غیر این صورت، اگر جمعیت افزایش یابد، افزایش اوقات فراغت باید با کاهش مصرف سرانه گوشت جبران شود). در واقع، برای شکارچیان-گردآورندگان، افزایش بهره‌وری حاصل از پیشرفت‌های تکنولوژیکی مانند اختراع تیر و کمان ممکن است اصلاً نعمتی نباشد یا فقط یک نعمت بسیار کوتاه مدت باشد. زیرا سهولت بیشتر شکار که به این ترتیب ایجاد می‌شود، به عنوان مثال، ممکن است منجر به شکار بیش از حد شود و در کوتاه مدت عرضه سرانه گوشت را افزایش دهد، اما در درازمدت با کاهش نرخ طبیعی تولید مثل حیوانات یا شکار حیوانات تا حد انقراض و در نتیجه تشدید مشکل مالتوسی، حتی بدون هیچ گونه افزایشی در اندازه جمعیت، عرضه گوشت را کاهش یا احتمالاً از بین ببرد.

در واقع، شکار بی‌رویه و انقراض حیوانات، به ویژه در قاره آمریکا، که تنها پس از اختراع تیر و کمان مورد استفاده قرار گرفت، نقش سرنوشت‌سازی ایفا کرد. در حالی که قاره آمریکا در ابتدا تقریباً همان جانوران قاره اوراسیا را داشت - به هر حال، برای هزاران سال حیوانات می‌توانستند از یک قاره به قاره دیگر از طریق پل زمینی برینگ نقل مکان کنند - تا زمان کشف مجدد آمریکا توسط اروپایی‌ها، حدود ۵۰۰ سال پیش، همه پستانداران بزرگ اهلی (به جز لاما در آمریکای جنوبی) تا سر حد انقراض شکار شده بودند. به همین ترتیب، اکنون به نظر می‌رسد که کل جانوران عظیم‌الجثه‌ای که زمانی در استرالیا ساکن بودند تا سر حد انقراض شکار شدند (به جز کانگوروی قرمز). به نظر می‌رسد که این رویداد حدود ۴۰۰۰۰ سال پیش، تنها چند هزار سال پس از ورود انسان به استرالیا، و حتی بدون کمک تیر و کمان، تنها با سلاح‌های بسیار ابتدایی و کمک آتش‌هایی که برای به دام انداختن حیوانات استفاده می‌شد، رخ داده است.

III. راه حل: نظریه و تاریخ

بنابراین، اختراع تکنولوژیکی که مشکل «مازاد» جمعیت که به طور پیوسته در حال ظهور و ظهور مجدد بود و به تبع آن، کاهش میانگین استانداردهای زندگی را حل کرد (حداقل به طور موقت)، یک تغییر انقلابی در کل شیوه تولید بود. این تغییر شامل تغییر از یک سبک زندگی انگلی به یک زندگی واقعاً مولد بود. به جای صرفاً تصاحب و مصرف آنچه طبیعت فراهم کرده بود، کالاهای مصرفی اکنون به طور فعال تولید می‌شدند و طبیعت تقویت و بهبود می‌یافت.

این تغییر انقلابی در شیوه تولید بشر عموماً به عنوان «انقلاب نوسنگی» شناخته می‌شود: گذار از تولید غذا از طریق شکار و جمع‌آوری به تولید غذا از طریق پرورش گیاهان و حیوانات.34 این انقلاب حدود 11000 سال پیش در خاورمیانه، در منطقه‌ای که معمولاً به عنوان «هلال حاصلخیز» شناخته می‌شود، آغاز شد. همین اختراع دوباره، ظاهراً مستقل، کمتر از 2000 سال بعد در چین مرکزی و دوباره چند هزار سال بعد (حدود 5000 سال پیش) در نیمکره غربی نیز انجام شد: در آمریکای میانه، آمریکای جنوبی و در بخش شرقی ایالات متحده امروزی. سپس از این مراکز نوآوری، فناوری جدید گسترش یافت و عملاً کل زمین را فتح کرد. در حالی که تغییرات ناشی از «انقلاب نوسنگی» امکان افزایش قابل توجه جمعیت پایدار را فراهم می‌کرد، مسئله مالتوسی سرانجام دوباره مطرح می‌شد و راه حل به ظاهر نهایی این مشکل تنها با به اصطلاح «انقلاب صنعتی» که در پایان قرن هفدهم در اروپا آغاز شد، حاصل شد.

این فناوری جدید نمایانگر یک دستاورد شناختی اساسی بود و در دو نوآوری نهادی مرتبط با هم منعکس و بیان شد که از آن زمان تا به امروز به ویژگی غالب زندگی بشر تبدیل شده‌اند: تصاحب و استفاده از زمین‌های کشاورزی به عنوان دارایی خصوصی و تأسیس خانواده و خانوار خانوادگی. برای درک این نوآوری‌های نهادی و دستاوردهای شناختی زیربنایی آنها، ابتدا باید نگاهی به نحوه برخورد جوامع شکارچی-گردآورنده با عامل تولید «زمین» بیندازیم.

می‌توان با اطمینان فرض کرد که مالکیت خصوصی در چارچوب یک خانواده قبیله‌ای وجود داشته است. مالکیت خصوصی قطعاً در مورد چیزهایی مانند لباس‌های شخصی، ابزار، ادوات و زیورآلات وجود داشته است. تا جایی که چنین اقلامی توسط افراد خاص و قابل شناسایی تولید می‌شدند یا توسط دیگران از سازندگان اصلی خود از طریق هدیه یا مبادله به دست می‌آمدند، دارایی فردی محسوب می‌شدند. از سوی دیگر، تا جایی که کالاها نتیجه نوعی تلاش هماهنگ یا مشترک بودند، کالاهای خانگی جمعی محسوب می‌شدند. این امر به طور قطع در مورد وسایل معاش صدق می‌کرد: در مورد توت‌های جمع‌آوری شده و حیوانات شکار شده در نتیجه نوعی تقسیم کار درون قبیله‌ای. بنابراین، بدون شک، مالکیت جمعی نقش بسیار برجسته‌ای در جوامع شکارچی-گردآورنده ایفا می‌کرد و به همین دلیل است که اصطلاح «کمونیسم اولیه» اغلب برای توصیف اقتصادهای قبیله‌ای و بدوی به کار رفته است: هر فرد «مطابق با توانایی‌هایش» به درآمد خانوار کمک می‌کرد و هر کس «مطابق با نیازهایش» (که توسط سلسله مراتب موجود در گروه تعیین می‌شد) از درآمد جمعی دریافت می‌کرد - نه کاملاً بی‌شباهت به «کمونیسم» در خانوارهای «مدرن».

با این حال، در مورد زمین‌های کشاورزی که تمام فعالیت‌های گروهی در آنها انجام می‌شد، چه می‌توان گفت؟ می‌توان با اطمینان این موضوع را رد کرد که زمین‌های کشاورزی در جوامع شکارچی-گردآورنده، ملک خصوصی محسوب می‌شدند. اما آیا این ملک، ملک جمعی بوده است؟ معمولاً فرض بر این بوده که این موضوع، تقریباً به عنوان یک امر بدیهی، صحیح است. با این حال، در واقع این سوال پیچیده‌تر است، زیرا یک گزینه سوم وجود دارد: اینکه زمین‌های کشاورزی نه ملک خصوصی بودند و نه ملک جمعی، بلکه بخشی از محیط یا به طور خاص‌تر، شرایط عمومی عمل یا چیزی که «مالکیت مشترک» یا به طور خلاصه «عوام» نیز نامیده می‌شود، را تشکیل می‌دادند.

برای تصمیم‌گیری در مورد این سوال، تحقیقات استاندارد انسان‌شناسی کمکی نمی‌کند یا اصلاً کمکی نمی‌کند. در عوض، به برخی نظریه‌های اقتصادی ابتدایی و همچنین بنیادی، از جمله چند تعریف دقیق، نیاز است. دنیای بیرونی که اعمال انسان در آن انجام می‌شود را می‌توان به دو بخش کاملاً متمایز تقسیم کرد. از یک سو، چیزهایی وجود دارند که وسیله یا کالای اقتصادی در نظر گرفته می‌شوند؛ و از سوی دیگر، چیزهایی وجود دارند که محیط در نظر گرفته می‌شوند - یا گاهی اوقات، هرچند تا حدودی گمراه‌کننده، به عنوان کالاهای رایگان نیز از آنها یاد می‌شود. الزامات لازم برای طبقه‌بندی یک عنصر از دنیای بیرونی به عنوان وسیله یا کالای اقتصادی، اولین بار توسط کارل منگر با دقت کامل مشخص شده است. این الزامات سه‌گانه هستند. اول، برای اینکه چیزی به یک کالای اقتصادی تبدیل شود (از این پس به سادگی: یک کالا)، باید یک نیاز انسانی (یک هدف محقق نشده یا یک خواسته یا میل برآورده نشده انسانی) وجود داشته باشد. دوم، باید درک انسانی از چیزی وجود داشته باشد که گمان می‌رود مجهز به یا دارای خواص یا ویژگی‌هایی است که به طور علّی به آن مرتبط هستند (در یک ارتباط علّی قرار دارند) و از این رو قادر به برآورده کردن این نیاز هستند. سوم، و مهمترین نکته در متن حاضر، عنصری از جهان بیرونی که چنین ادراک می‌شود، باید تحت کنترل انسان باشد، به طوری که بتوان آن را (به طور فعال و عمدی) برای برآوردن نیاز مورد نظر (رسیدن به هدف مورد نظر) به کار گرفت (به کار برد). میزس می‌نویسد: «یک چیز زمانی به وسیله تبدیل می‌شود که عقل انسان قصد داشته باشد آن را برای دستیابی به هدفی به کار گیرد و عمل انسان واقعاً آن را برای این منظور به کار گیرد.» تنها اگر چیزی به این ترتیب در یک ارتباط علی با یک نیاز انسانی قرار گیرد و این چیز تحت کنترل انسان باشد، می‌توان گفت که این موجودیت تصاحب شده است - به یک کالا تبدیل شده است - و از این رو، دارایی (خصوصی یا جمعی) کسی است. از سوی دیگر، اگر عنصری از جهان بیرونی در یک ارتباط علی با یک نیاز انسانی قرار گیرد، اما هیچ کس نتواند (یا باور نداشته باشد که می‌تواند) این عنصر را کنترل و در آن دخالت کند (بلکه باید آن را بدون تغییر، به حال خود رها کند و به حال خود رها کند)، آنگاه چنین عنصری باید بخشی از محیط تصاحب نشده در نظر گرفته شود و از این رو دارایی هیچ کس نیست. بنابراین، برای مثال، نور خورشید یا بارندگی، فشار اتمسفر یا نیروهای گرانشی ممکن است تأثیر علّی بر برخی اهداف خواسته یا ناخواسته داشته باشند، اما تا جایی که انسان خود را ناتوان از دخالت در چنین عناصری بداند، آنها صرفاً شرایط عمل هستند، نه بخشی از هیچ عملی. به عنوان مثال، آب باران ممکن است به طور علّی با جوانه زدن برخی قارچ‌های خوراکی مرتبط باشد و این ارتباط علّی ممکن است به خوبی شناخته شده باشد. با این حال، اگر هیچ کاری در مورد آب باران انجام نشود، این آب نیز متعلق به کسی نیست. ممکن است عاملی باشد که در تولید نقش دارد، اما به طور دقیق یک عامل تولید نیست. تنها در صورتی که واقعاً در بارندگی طبیعی اختلال ایجاد شود، مثلاً اگر آب باران در یک سطل یا در یک مخزن جمع‌آوری شود، می‌توان آن را دارایی کسی دانست و آیا به یک عامل تولید تبدیل می‌شود؟

پیش از پرداختن به این ملاحظات، اکنون می‌توان به پرسش مربوط به جایگاه زمین‌های کشاورزی در یک جامعه شکارچی-گردآورنده پرداخت. مسلماً توت‌های چیده شده از بوته، دارایی محسوب می‌شدند؛ اما در مورد بوته که به صورت علّی با توت‌های چیده شده مرتبط بود، چه می‌توان گفت؟ بوته تنها زمانی از جایگاه اولیه خود به عنوان یک شرط محیطی عمل و صرفاً یک عامل مؤثر در ارضای نیازهای انسانی به جایگاه دارایی و یک عامل تولید واقعی ارتقا یافت که تصاحب شده بود: یعنی زمانی که انسان به طور هدفمند در فرآیند علّی طبیعی که بوته و توت را به هم متصل می‌کرد، دخالت کرد، مثلاً با آبیاری بوته یا هرس شاخه‌های آن به منظور ایجاد نتیجه‌ای خاص (افزایش برداشت توت بالاتر از سطحی که در غیر این صورت به طور طبیعی حاصل می‌شد). علاوه بر این، هنگامی که بوته با مراقبت یا رسیدگی به آن به دارایی تبدیل شد، برداشت‌های توت آینده نیز به دارایی تبدیل شدند، در حالی که قبلاً فقط توت‌هایی که واقعاً برداشت می‌شدند، دارایی کسی بودند. علاوه بر این، هنگامی که بوته با آبیاری آن از حالت طبیعی و بی‌صاحب خود خارج می‌شد تا مثلاً برداشت توت در آینده افزایش یابد، زمین زمینی که بوته را در خود جای داده بود نیز به دارایی تبدیل می‌شد.

به همین ترتیب، شکی نیست که یک حیوان شکار شده دارایی محسوب می‌شد؛ اما در مورد گله، دسته یا گله‌ای که این حیوان بخشی از آن بود چطور؟ بر اساس ملاحظات قبلی ما، گله باید به عنوان طبیعت بی‌صاحب در نظر گرفته شود، مادامی که انسان هیچ کاری نکرده باشد که بتوان آن را تفسیر کرد (و این در ذهن خودش بود) که به طور علّی با ارضای یک نیاز درک شده مرتبط باشد. گله تنها زمانی به دارایی تبدیل می‌شد که الزام دخالت در زنجیره طبیعی رویدادها به منظور دستیابی به نتیجه مطلوب برآورده شده باشد. به عنوان مثال، به محض اینکه انسان به گله‌داری حیوانات مشغول می‌شد، یعنی به محض اینکه او به طور فعال سعی در کنترل حرکات گله می‌کرد، این اتفاق می‌افتاد. در آن زمان، گله‌دار نه تنها مالک گله بود، بلکه مالک تمام فرزندان آینده‌ای نیز می‌شد که به طور طبیعی توسط گله تولید می‌شدند.

اما در مورد زمین‌های زمینی که حرکت کنترل‌شده گله در آن انجام می‌شد، چه؟ طبق تعاریف ما، بدون برآورده شدن یک الزام دیگر، نمی‌توان دامداران را مالک زمین زمینی دانست، حداقل نه به طور خودکار. زیرا دامداران، طبق تعریف مرسوم، صرفاً حرکات طبیعی گله را دنبال می‌کردند و دخالت آنها در طبیعت محدود به نگه داشتن گله در کنار هم بود تا در صورت نیاز به تأمین گوشت حیوانات، دسترسی آسان‌تری به هر یک از اعضای آن داشته باشند. با این حال، دامداران در خود زمین دخالت نمی‌کردند. آنها برای کنترل حرکات گله در زمین دخالت نمی‌کردند؛ آنها فقط در حرکات اعضای گله دخالت می‌کردند. زمین تنها زمانی به مالکیت تبدیل می‌شد که دامداران از دامداری دست کشیده و به جای آن به دامداری روی می‌آوردند، یعنی زمانی که آنها با زمین به عنوان وسیله‌ای (کمیاب) برای کنترل حرکت حیوانات با کنترل زمین رفتار می‌کردند. این تنها زمانی اتفاق می‌افتاد که زمین به نحوی با حصارکشی یا ساخت موانع دیگری (مانند خندق) که جریان آزاد و طبیعی حیوانات را محدود می‌کرد، مرزبندی می‌شد. بنابراین، زمین به جای اینکه صرفاً یک عامل مؤثر در تولید گله‌های حیوانات باشد، به یک عامل تولید واقعی تبدیل شد.

آنچه این ملاحظات نشان می‌دهد این است که تصور زمین به عنوان دارایی مشترک جوامع شکارچی-گردآورنده اشتباه است. شکارچیان گله‌دار نبودند و به دامداری نیز مشغول نبودند؛ و گردآورندگان نیز باغبان یا کشاورز نبودند. آنها با مراقبت یا تیمار جانوران و گیاهان طبیعی، کنترلی بر آنها اعمال نمی‌کردند. آنها صرفاً قطعاتی از طبیعت را برای تصاحب انتخاب می‌کردند. زمین برای آنها چیزی بیش از یک شرط برای فعالیت‌هایشان نبود، نه دارایی آنها.

در بهترین حالت، بخش‌های بسیار کوچکی از زمین توسط شکارچیان و گردآورندگان تصاحب شده بود (و بنابراین به دارایی مشترک تبدیل شده بود) تا به عنوان مکان‌های ذخیره‌سازی دائمی برای کالاهای مازاد برای استفاده در مقاطع زمانی آینده و به عنوان پناهگاه مورد استفاده قرار گیرد، در حالی که سرزمین‌های اطراف همچنان به عنوان شرایط بی‌صاحب وجود آنها تلقی و مورد استفاده قرار می‌گرفتند.

بنابراین، می‌توان گفت که گام تعیین‌کننده به سوی راه‌حل (موقتی) تله مالتوسی که جوامع شکارچی-گردآورنده در حال رشد با آن مواجه بودند، ایجاد مالکیت زمین فراتر از ایجاد انبارهای صرف و امکانات سرپناه بود. اعضای قبیله (به صورت جداگانه یا جمعی) که تحت فشار کاهش استانداردهای زندگی در نتیجه ازدیاد جمعیت مطلق بودند، به طور متوالی طبیعت (زمین) اطراف را که قبلاً مالکی نداشت، بیشتر و بیشتر تصاحب کردند. و زمینه‌ساز و انگیزه‌بخش این تصاحب زمین‌های اطراف - و تبدیل انبارها و سرپناه‌های سابق به مراکز مسکونی کشاورزی و دامداری - یک دستاورد فکری برجسته بود. همانطور که مایکل هارت اشاره کرده است، «ایده کاشت محصولات کشاورزی، محافظت از آنها و در نهایت برداشت آنها بدیهی یا پیش پا افتاده نیست و برای درک آن به میزان قابل توجهی هوش نیاز است. هیچ میمونی هرگز به این ایده فکر نکرده است، نه استرالوپیتکوس، نه هومو هابیلیس، نه هومو ارکتوس و نه حتی هومو ساپینس‌های باستانی.» و هیچ یک از آنها حتی به ایده دشوارتر مراقبت، رام کردن و پرورش حیوانات نیز فکر نکرده بودند.

پیش از این، تمام کالاهای مصرفی به مستقیم‌ترین و سریع‌ترین روش ممکن تصاحب می‌شدند: از طریق جمع‌آوری غذا، یعنی با «چیدن» چنین کالاهایی در هر کجا که بودند یا می‌رفتند. در مقابل، در کشاورزی و دامداری، کالاهای مصرفی به روشی غیرمستقیم و غیرمستقیم به دست می‌آمدند: با تولید آنها از طریق کنترل عمدی زمین‌های کشاورزی. این امر مبتنی بر کشف این بود که کالاهای مصرفی (گیاهان و حیوانات) صرفاً برای چیده شدن «داده» نشده‌اند، بلکه علل طبیعی مؤثر بر عرضه آنها وجود دارد و این علل طبیعی را می‌توان با کنترل زمین‌های کشاورزی دستکاری کرد. شیوه جدید تولید برای رسیدن به هدف نهایی مصرف غذا به زمان بیشتری نیاز داشت (و تا حدی شامل از دست دادن اوقات فراغت می‌شد)، اما با قرار دادن زمین‌های کشاورزی به عنوان یک عامل واقعی تولید، پربارتر بود و منجر به تولید کل بیشتر کالاهای مصرفی (غذا) شد، بنابراین امکان حفظ جمعیت بیشتری را در همان مقدار زمین فراهم کرد.

تخمین زده شده است که با تصاحب زمین و تغییر متناظر از زندگی شکارچی-گردآورنده به زندگی کشاورز-باغبان و دامپرور، جمعیتی ده تا صد برابر بیشتر از قبل می‌توانست در همان مقدار زمین حفظ شود.

به طور خاص‌تر در مورد گیاهان: دانه‌ها و میوه‌های مناسب برای اهداف تغذیه‌ای دیگر فقط چیده (و احتمالاً ذخیره) نمی‌شد، بلکه گیاهان وحشی حامل آنها به طور فعال کشت می‌شدند. علاوه بر طعم، دانه‌ها و میوه‌ها به دلیل اندازه، دوام (قابلیت نگهداری)، سهولت برداشت و جوانه‌زنی بذر انتخاب می‌شدند و مصرف نمی‌شدند، بلکه به عنوان نهاده برای تولید آینده کالاهای مصرفی مورد استفاده قرار می‌گرفتند و در مدت زمان نسبتاً کوتاهی، شاید بیست تا سی سال، به گونه‌های گیاهی جدید و اهلی شده با عملکرد قابل توجه در واحد سطح منجر شدند. از جمله اولین گیاهانی که به این ترتیب در خاورمیانه و خاور نزدیک اهلی شدند، گندم اینکورن، گندم امر، جو، چاودار، نخود فرنگی و زیتون بودند. در چین برنج و ارزن؛ مدت‌ها بعد، در آمریکای میانه ذرت، لوبیا و کدو؛ در آمریکای جنوبی سیب‌زمینی و مانیوک؛ در آمریکای شمال شرقی آفتابگردان و غاز پا؛ و در آفریقا سورگوم، برنج، سیب‌زمینی هندی و نخل روغنی.

روند اهلی‌سازی حیوانات نیز به همین ترتیب پیش رفت و در این زمینه، می‌توان از تجربه حاصل از اولین اهلی‌سازی و پرورش سگ‌ها که حدود ۱۶۰۰۰ سال پیش، یعنی هنوز در شرایط شکارچی-گردآورنده، در جایی در سیبری رخ داده بود، بهره برد.

سگ‌ها از نوادگان گرگ‌ها هستند. گرگ‌ها شکارچیان بسیار خوبی هستند. با این حال، آنها لاشخور نیز هستند و به طور قابل قبولی استدلال شده است که به همین ترتیب گرگ‌ها مرتباً برای یافتن غذا در اطراف اردوگاه‌های انسان‌ها پرسه می‌زدند. به عنوان لاشخور، گرگ‌هایی که کمترین ترس را از انسان‌ها داشتند و دوستانه‌ترین رفتار را نسبت به آنها نشان می‌دادند، آشکارا از یک مزیت تکاملی برخوردار بودند. احتمالاً از همین گرگ‌های نیمه‌اهلی و اردوگاه‌گرد بود که توله‌ها به عنوان حیوانات خانگی در خانواده‌های قبیله‌ای پذیرفته شدند و سپس کشف شد که می‌توان آنها را برای اهداف مختلف آموزش داد. آنها می‌توانستند در شکار حیوانات دیگر استفاده شوند، می‌توانستند برای کشیدن استفاده شوند، در شب‌های سرد به عنوان گرم‌کننده‌های خوب تخت عمل می‌کردند و حتی در موارد اضطراری منبع گوشت بودند. با این حال، مهمتر از همه، کشف شد که برخی از سگ‌ها می‌توانند پارس کنند (گرگ‌ها به ندرت پارس می‌کنند) و به دلیل توانایی پارس کردنشان انتخاب و پرورش داده می‌شوند و به این ترتیب وظیفه ارزشمند هشدار دادن و محافظت از صاحبان خود در برابر غریبه‌ها و مزاحمان را انجام می‌دهند. به نظر می‌رسد که بیش از هر چیز، همین خدمت بود که باعث شد، پس از «اختراع» سگ، این اختراع مانند آتش‌سوزی از سیبری به سراسر جهان گسترش یابد. همه در همه جا می‌خواستند فرزندانی از این نوع حیوان جدید و قابل توجه داشته باشند، زیرا در دوران جنگ‌های مداوم بین قبیله‌ای، مالکیت سگ‌ها مزیت بزرگی بود.

هنگامی که سگ به منطقه خاور نزدیک، که قرار بود به اولین مرکز تمدن بشری تبدیل شود، رسید، باید به «آزمایش» انسان در زندگی پربار و موفقیت آن شتاب قابل توجهی بخشیده باشد. زیرا در حالی که سگی که برای وظیفه نگهبانی استفاده می‌شد، برای شکارچیان سیار یک دارایی بود، برای مهاجران ساکن، دارایی حتی بزرگتری بود. دلیل این امر ساده است: زیرا در جوامع ساکن، چیزهای بیشتری برای محافظت وجود داشت. در جوامع شکارچی-گردآورنده، فرد باید از جان خود می‌ترسید، چه از تجاوز خارجی و چه از تجاوز داخلی. با این حال، از آنجا که هیچ عضوی از جامعه مالک چیز زیادی نبود، دلیل کمی یا هیچ دلیلی برای دزدی وجود نداشت. با این حال، در جامعه مهاجران، اوضاع متفاوت بود. از همان آغاز، زندگی یکجانشینی با ظهور تفاوت‌های چشمگیر در دارایی و ثروت متعلق به اعضای مختلف جامعه مشخص می‌شد؛ از این رو، تا جایی که حسادت به هر شکلی، به هر شکلی وجود داشت (همانطور که می‌توان با اطمینان فرض کرد) هر عضو (هر خانواده جداگانه) نیز با تهدید سرقت یا تخریب دارایی خود توسط دیگران، از جمله به ویژه اعضای قبیله خود، مواجه بود. سگ‌ها در مقابله با این مشکل کمک شایانی ارائه می‌دادند، به ویژه به این دلیل که سگ‌ها، به عنوان یک واقعیت بیولوژیکی، خود را به "اربابان" فردی می‌چسبانند تا به مردم به طور کلی یا، مانند گربه‌ها، به عنوان مثال، به مکان‌های خاص. به این ترتیب، آنها خود نمونه بارز چیزی بودند که به صورت خصوصی مالکیت می‌شد، نه به صورت جمعی. یعنی، آنها "رد طبیعی" هر تابویی را که ممکن بود در یک جامعه بدوی علیه مالکیت خصوصی دارایی وجود داشته باشد، ارائه می‌دادند. علاوه بر این و مهم‌تر از آن، از آنجا که سگ‌ها بدون شک دارایی افراد خاص بودند، در محافظت از دارایی خصوصی صاحبان طبیعی خود در برابر هر نوع مهاجم "خارجی" نیز به طور منحصر به فردی مفید بودند.

نکته قابل توجه این است که حتی امروزه، با وجود سیستم‌های هشدار الکترونیکی بسیار پیشرفته، هنوز هم سگ‌های پارس کننده موثرترین محافظت در برابر سرقت را ارائه می‌دهند.

حیوانات، حتی بیشتر از گیاهان، به دلایل مختلفی برای انسان‌ها ارزشمند بودند: به عنوان منابع گوشت، شیر، پوست، خز و پشم و همچنین به عنوان وسیله بالقوه حمل و نقل و کِشَ‌نده. با این حال، به عنوان یک واقعیت بیولوژیکی، اکثر حیوانات غیرقابل اهلی شدن هستند. بنابراین، اولین و مهمترین معیار انتخاب، در "تولید" حیوانات به عنوان دام یا حیوانات خانگی، میزان درک گونه‌های حیوانی از اهلی بودن یا کنترل‌پذیری آنها بود. برای آزمایش فرضیه، در مرحله اول بررسی می‌شد که آیا یک حیوان برای گله‌داری مناسب است یا خیر. در این صورت، سپس بررسی می‌شد که آیا می‌توان گله ای از حیوانات وحشی را نیز در قفس نگه داشت یا خیر. در این صورت، متعاقباً حیوانات رام شده را به عنوان والدین نسل بعدی انتخاب می‌کرد - اما همه حیوانات در اسارت تولید مثل نمی‌کنند! - و به همین ترتیب ادامه می‌یافت. در نهایت، از بین گونه‌های حیوانی رام شده، سایر خواص مطلوب مانند اندازه، قدرت و غیره را انتخاب می‌کرد و در نهایت یک گونه حیوانی جدید و اهلی شده را پرورش می‌داد. از جمله اولین حیوانات پستاندار بزرگی که بدین ترتیب در خاورمیانه و خاور نزدیک (حدود ۱۰۰۰۰ سال پیش) اهلی شدند، گوسفند، بز و خوک (از گراز وحشی) و سپس گاو (از گاومیش وحشی) بودند. گاو نیز، ظاهراً به طور مستقل، تقریباً در همان زمان (حدود ۸۰۰۰ سال پیش) در هند اهلی شد. تقریباً همزمان با خاورمیانه و خاور نزدیک، گوسفند، بز و خوک نیز به طور مستقل در چین اهلی شدند و چین نیز گاومیش آبی اهلی شده را (حدود ۶۰۰۰ سال پیش) به ارمغان آورد. آسیای مرکزی و عربستان به ترتیب شتر اهلی شده باختری و عربی را (حدود ۴۵۰۰ سال پیش) به ارمغان آوردند. و قاره آمریکا، یا به طور دقیق‌تر منطقه آند در آمریکای جنوبی، خوکچه هندی (حدود ۷۰۰۰ سال پیش)، لاما و آلپاکا (حدود ۵۵۰۰ سال پیش) را به ارمغان آورد. در نهایت، «اختراعی» با پیامدهای بسیار مهم، اهلی کردن اسب بود که حدود ۶۰۰۰ سال پیش در منطقه روسیه و اوکراین امروزی رخ داد. این دستاورد، انقلابی واقعی در حمل و نقل زمینی ایجاد کرد. تا آن زمان، انسان در خشکی مجبور بود از جایی به جای دیگر پیاده برود و سریع‌ترین راه برای طی کردن مسافت‌ها قایق بود. این وضعیت با ورود اسب اهلی به طرز چشمگیری تغییر کرد، که از آن زمان تا قرن نوزدهم با اختراع لوکوموتیو و اتومبیل، سریع‌ترین وسیله حمل و نقل زمینی را فراهم می‌کرد. بر این اساس، نه کاملاً برخلاف «اختراع» سگ در حدود ۱۶۰۰۰ سال پیش، «اختراع» اسب مانند آتش‌سوزی گسترده شد. با این حال، حدود ۱۰۰۰۰ سال بعد، اختراع دوم دیگر نمی‌توانست به اندازه اختراع اول گسترش یابد. در حالی که سگ عملاً به تمام گوشه و کنار جهان رسیده بود، تغییرات آب و هوایی - گرمایش جهانی - که در این میان رخ داده بود، تکرار همان موفقیت در مورد اسب را غیرممکن ساخت. در این میان، سرزمین اوراسیا توسط پهنه‌های آبی بسیار عریضی که نمی‌توانستند از طریق پل به هم متصل شوند، از قاره آمریکا و از اندونزی، گینه نو و استرالیا جدا شده بود. بنابراین، تنها هزاران سال بعد، به عنوان مثال، پس از کشف مجدد قاره آمریکا توسط اروپایی‌ها، اسب سرانجام به آنجا معرفی شد. (ظاهراً اسب‌های وحشی در قاره آمریکا وجود داشتند، اما در آنجا تا حد انقراض شکار شده بودند تا هرگونه اهلی‌سازی مستقل غیرممکن شود.)

با این حال، تصاحب زمین به عنوان دارایی و اساس کشاورزی و دامداری تنها نیمی از راه حل مشکل ناشی از فشار فزاینده جمعیت بود. از طریق تصاحب زمین، استفاده مؤثرتری از زمین صورت گرفت و امکان حفظ جمعیت بیشتر فراهم شد. اما نهاد مالکیت زمین به خودی خود بر جنبه دیگر مشکل تأثیری نداشت: تکثیر مداوم فرزندان جدید و بیشتر. این جنبه از مشکل نیز به راه حلی نیاز داشت. باید یک نهاد اجتماعی اختراع می‌شد که این تکثیر را تحت کنترل درآورد. نهادی که برای انجام این کار طراحی شده بود، نهاد خانواده است که به طور تصادفی با نهاد مالکیت زمین توسعه نیافت. در واقع، همانطور که مالتوس اشاره کرد، برای حل مشکل ازدیاد جمعیت، همراه با نهاد مالکیت خصوصی، «تجارت بین دو جنس» نیز باید دستخوش تغییرات اساسی می‌شد.

تجارت بین دو جنس پیش از این چه بود و نوآوری نهادی که خانواده در این زمینه ایجاد کرد چه بود؟ پاسخ دقیق به سوال اول بسیار دشوار است، اما می‌توان تغییر ساختاری اصلی را شناسایی کرد. از نظر نظریه اقتصادی، این تغییر را می‌توان به عنوان تغییر از وضعیتی توصیف کرد که در آن هم مزایای تولید مثل - با ایجاد یک تولیدکننده بالقوه اضافی - و هم هزینه‌های تولید مثل - با ایجاد یک مصرف‌کننده (خورنده) اضافی - اجتماعی شده بودند. یعنی، توسط کل جامعه برداشت و پرداخت می‌شد، نه توسط «تولیدکنندگان» این فرزند، به وضعیتی که در آن هم مزایا و هم هزینه‌های مربوط به تولید مثل توسط افرادی که به طور علی مسئول تولید آنها بودند، درونی شده و از نظر اقتصادی به آنها نسبت داده می‌شد.

جزئیات هر چه که بوده باشد، به نظر می‌رسد که نهاد یک رابطه تک همسری پایدار و همچنین چند همسری بین زن و مرد که امروزه با اصطلاح خانواده مرتبط است، در تاریخ بشر نسبتاً جدید است و مدت‌ها قبل از آن نهادی وجود داشته است که می‌توان آن را به طور کلی به عنوان رابطه جنسی «نامحدود» یا «بی‌قاعده» یا «ازدواج گروهی» تعریف کرد. تجارت بین دو جنس در این مرحله از تاریخ بشر، وجود روابط موقت بین یک مرد و یک زن را رد نکرد. با این حال، در اصل هر زن شریک جنسی بالقوه هر مرد در نظر گرفته می‌شد و برعکس.

«مردان در چندهمسری و زنانشان همزمان در چندشوهری زندگی می‌کردند و فرزندانشان متعلق به همه آنها در نظر گرفته می‌شدند... هر زن متعلق به هر مرد و هر مرد متعلق به هر زن بود.» اتفاقاً، نویسندگان سوسیالیستی مانند فریدریش انگلس نه تنها این نهاد را توصیف نکردند، بلکه آن را ستایش کردند، بسیار شبیه به ستایش نهاد «کمونیسم اولیه» که قبلاً ذکر شد. در واقع، سوسیالیست‌ها معمولاً به درستی ظهور مشترک مالکیت خصوصی و نهاد خانواده را تشخیص دادند و فکر می‌کردند (و امیدوار بودند) که هر دو نهاد - مالکیت خصوصی در ابزار تولید، از جمله زمین، و خانواده (تک همسری) - در نهایت با تأسیس یک جامعه سوسیالیستی آینده که با فراوانی (فراوانی) ثروت و عشق آزاد مشخص می‌شود، دوباره ناپدید شوند. بنابراین، پس از یک انحراف تاریخی دشوار و در صورت لزوم که با بدبختی، استثمار و سلطه جنسی مردان مشخص می‌شود، بشر سرانجام - در سطحی بالاتر - به همان نهادهایی که مشخصه «عصر طلایی» ماقبل تاریخ خود هستند، باز خواهد گشت. در سوسیالیسم، ازدواج تک‌همسری به همراه مالکیت خصوصی از بین می‌رفت. انتخاب در عشق دوباره آزاد می‌شد. مردان و زنان هر طور که می‌خواستند با هم رابطه جنسی داشتند و هم‌باشی می‌کردند و یا از هم جدا می‌شدند. و در تمام این‌ها، همانطور که آگوست ببل سوسیالیست در کتاب بسیار محبوب خود (در دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰) با عنوان «زن و سوسیالیسم» نوشت، سوسیالیسم چیز واقعاً جدیدی خلق نمی‌کرد، بلکه فقط «آنچه را که در سطح فرهنگی ابتدایی‌تر و قبل از تسلط مالکیت خصوصی بر جامعه، به طور جهانی معتبر بود، در سطح بالاتری از فرهنگ و تحت اشکال اجتماعی جدید بازآفرینی می‌کرد.» «و بنابراین فرزندان مشترک آنها متعلق به همه آنها در نظر گرفته می‌شدند... هر زنی به طور مساوی به هر مردی و هر مردی به هر زنی تعلق داشت.»«مردان در چندهمسری (زندگی می‌کردند) و همسرانشان همزمان در چندهمسری بودند.». اینها جملاتی از انگلس در کتاب منشا خانواده‌ست.

با این حال، آنچه انگلس و سوسیالیست‌های بی‌شماری پس از او در توصیف ستایش‌آمیز خود از نهاد «عشق آزاد» در گذشته - و ظاهراً در آینده - نادیده گرفتند، این واقعیت آشکار است که این نهاد تأثیر مستقیم و روشنی بر تولید فرزندان دارد. همانطور که لودویگ فون میزس اظهار داشته است: «مسلم است که حتی اگر یک جامعه سوسیالیستی بتواند «عشق آزاد» را به ارمغان بیاورد، به هیچ وجه نمی‌تواند تولد آزاد را به ارمغان بیاورد.» آنچه میزس با این اظهار نظر تلویحاً بیان کرد، و آنچه سوسیالیست‌هایی مانند انگلس و ببل ظاهراً نادیده گرفتند، این است که، مطمئناً در عصر قبل از در دسترس بودن وسایل مؤثر پیشگیری از بارداری، عشق آزاد پیامدهایی دارد، یعنی بارداری‌ها و تولدها، و اینکه تولدها شامل مزایا و همچنین هزینه‌ها هستند. این مهم نیست تا زمانی که مزایا از هزینه‌ها بیشتر باشد، یعنی تا زمانی که یک عضو اضافی جامعه به عنوان تولیدکننده کالا بیشتر از آنچه از آن به عنوان مصرف‌کننده می‌گیرد، به آن اضافه کند - و این ممکن است برای مدتی صادق باشد. اما از قانون بازده نتیجه می‌شود که این وضعیت نمی‌تواند برای همیشه و بدون محدودیت ادامه یابد. ناگزیر، به نقطه‌ای می‌رسیم که هزینه‌های فرزندان اضافی از مزایای آن بیشتر شود. سپس، هرگونه تولید مثل بیشتر باید متوقف شود - باید محدودیت اخلاقی اعمال شود - مگر اینکه کسی بخواهد کاهش تدریجی در میانگین استانداردهای زندگی را تجربه کند. با این حال، اگر فرزندان به عنوان فرزندان همه یا هیچ کس در نظر گرفته شوند، زیرا همه با یکدیگر روابط جنسی برقرار می‌کنند، انگیزه خودداری از تولید مثل از بین می‌رود یا حداقل به طور قابل توجهی کاهش می‌یابد. به طور غریزی، به موجب طبیعت بیولوژیکی انسان، هر زن و هر مرد به سمت گسترش و تکثیر ژن‌های خود به نسل بعدی گونه سوق داده می‌شود. هر چه فرزند بیشتری ایجاد شود، بهتر است، زیرا ژن‌های بیشتری از او زنده می‌مانند. بدون شک، این غریزه طبیعی انسان را می‌توان با تأمل منطقی کنترل کرد. اما اگر به دلیل پیروی صرف از غرایز حیوانی، نیازی به فداکاری اقتصادی نباشد یا فداکاری کمی انجام شود، زیرا همه فرزندان توسط جامعه به طور کلی نگهداری می‌شوند، انگیزه کمی برای به کارگیری عقل در امور جنسی، یعنی اعمال هرگونه محدودیت اخلاقی، وجود دارد.

بنابراین، از دیدگاه صرفاً اقتصادی، راه حل مشکل ازدیاد جمعیت باید فوراً آشکار شود. مالکیت کودکان یا به عبارت صحیح‌تر، قیمومیت بر کودکان باید خصوصی شود. به جای اینکه کودکان را به عنوان دارایی جمعی یا امانتی برای «جامعه» در نظر بگیریم یا زایمان‌ها را به عنوان یک رویداد طبیعی کنترل نشده و غیرقابل کنترل ببینیم و بر این اساس کودکان را متعلق به یا امانتی برای هیچ کس (به عنوان صرفاً «تغییرات محیطی» مطلوب یا نامطلوب) در نظر بگیریم، باید کودکان را به عنوان موجوداتی در نظر بگیریم که به صورت خصوصی تولید و به مراقبت خصوصی سپرده می‌شوند(یعنی خانواده دارن نه که همه جامعه خانواده او باشند.). همانطور که توماس مالتوس برای اولین بار با هوشمندی خاطرنشان کرد، این اساساً همان چیزی است که با تأسیس خانواده محقق می‌شود:

«به نظر می‌رسد طبیعی‌ترین و بدیهی‌ترین مانع (بر جمعیت) این است که هر کس مجبور شود فرزندان خود را تأمین کند؛ اینکه این امر از برخی جهات به عنوان معیار و راهنمایی در افزایش جمعیت عمل می‌کند، زیرا می‌توان انتظار داشت که هیچ انسانی موجوداتی را به دنیا نیاورد که نتواند برای آنها وسیله‌ای برای تأمین معاش پیدا کند؛ اینکه در صورت وجود چنین امری، به نظر می‌رسد برای عبرت دیگران، ننگ و ناراحتی ناشی از چنین رفتاری بر دوش فرد بیفتد، کسی که بدین ترتیب با بی‌ملاحظگی خود و فرزندان بی‌گناه را در بدبختی و نیاز فرو برده است. - به نظر می‌رسد نهاد ازدواج، یا حداقل، نوعی تعهد صریح یا ضمنی بر هر مرد برای حمایت از فرزندان خود، نتیجه طبیعی این استدلال‌ها در جامعه‌ای تحت مشکلاتی است که ما فرض کرده‌ایم.»(Essay on the Principle of Population, chap. 10.)

علاوه بر این و در نهایت: با تشکیل خانواده‌های تک‌همسری یا چندهمسری، نوآوری تعیین‌کننده‌ی دیگری نیز به وجود آمد. پیش از این، اعضای یک قبیله یک خانوار واحد و یکپارچه تشکیل می‌دادند و تقسیم کار درون‌قبیله‌ای اساساً یک تقسیم کار درون‌خانواری بود. با تشکیل خانواده‌ها، یک خانوار واحد به چندین خانوار مستقل تجزیه شد و با آن مالکیت «چندگانه» - یا خصوصی - زمین نیز شکل گرفت. یعنی، تصاحب زمین که قبلاً شرح داده شد، صرفاً گذار از وضعیتی نبود که چیزی که قبلاً بی‌صاحب بود، اکنون به مالکیت درآید، بلکه به طور دقیق‌تر، چیزی که قبلاً بی‌صاحب بود، به چیزی تبدیل شد که متعلق به خانوارهای جداگانه بود (و بدین ترتیب ظهور تقسیم کار بین‌خانواری را نیز ممکن ساخت).

در نتیجه، درآمد اجتماعی بالاتری که از طریق مالکیت زمین امکان‌پذیر می‌شد، دیگر مانند گذشته توزیع نمی‌شد: به هر عضو جامعه «بر اساس نیازش». بلکه، سهم هر خانوار جداگانه در کل درآمد اجتماعی به محصولی که از نظر اقتصادی به آن نسبت داده می‌شد، یعنی به کار و دارایی آن که در تولید سرمایه‌گذاری شده بود، بستگی داشت. به عبارت دیگر: «کمونیسم» فراگیر سابق ممکن بود هنوز در هر خانواده‌ای ادامه یابد، اما کمونیسم از روابط بین اعضای خانواده‌های مختلف ناپدید شد. درآمد خانواده‌های مختلف بسته به کمیت و کیفیت کار و دارایی سرمایه‌گذاری شده متفاوت بود و هیچ کس جز خانواده خود، ادعایی بر درآمد تولید شده توسط اعضای یک خانواده نداشت. بنابراین، «سوءاستفاده» از تلاش‌های دیگران تا حد زیادی، اگر نگوییم کاملاً، غیرممکن شد. کسی که کار نمی‌کرد، دیگر نمی‌توانست انتظار داشته باشد که همچنان غذا بخورد.

«مالکیت خصوصی بر ابزار تولید، اصل تنظیم‌کننده‌ای است که در جامعه، بین ابزار محدود معیشت در اختیار جامعه و توانایی کمتر محدود مصرف‌کنندگان برای افزایش، تعادل برقرار می‌کند. با وابسته کردن سهم هر عضو جامعه در محصول اجتماعی به محصولی که از نظر اقتصادی به او نسبت داده می‌شود، یعنی به کار و دارایی او، حذف انسان‌های مازاد از طریق تنازع بقا، آنطور که در قلمرو گیاهان و حیوانات جریان دارد، با کاهش نرخ زاد و ولد در نتیجه نیروهای اجتماعی جایگزین می‌شود. «محدودیت اخلاقی»، یعنی محدودیت‌های فرزندان که توسط موقعیت‌های اجتماعی اعمال می‌شود، جایگزین تنازع بقا می‌شود.»(Mises, Socialism, p. 282.)

با وجود انگیزه‌های عقلانی برای نهاد خانواده، گذار از رژیم «عشق آزاد» به رژیم زندگی خانوادگی بدون هزینه نبود و مزایا و هزینه‌های مرتبط با آن برای مردان و زنان متفاوت بود. مطمئناً از دیدگاه مرد، دسترسی به هر زنی برای ارضای جنسی سودمند بود. علاوه بر این، این امر شانس موفقیت تولید مثلی او را تا حد زیادی بهبود بخشید. با داشتن فرزند با بیشترین تعداد ممکن از زنان، احتمال انتقال ژن‌های او به نسل‌های آینده افزایش یافت. و اگر مسئولیت بزرگ کردن فرزندان تا بلوغ به جامعه واگذار می‌شد، ظاهراً این امر بدون هیچ هزینه‌ای برای او محقق می‌شد. در مقابل، اگر دسترسی جنسی فقط به یک زن (در مورد تک همسری) یا چند زن (در مورد چند همسری) محدود می‌شد، شانس او ​​برای ارضای جنسی و موفقیت تولید مثلی کاهش می‌یافت. علاوه بر این، مردان اکنون مجبور بودند مزایا (فواید) و معایب (هزینه‌های) رابطه جنسی و تولید مثل را بسنجند و مقایسه کنند - کاری که قبلاً مجبور به انجام آن نبودند. از سوی دیگر، مردان بدوی نیز نمی‌توانستند از این نکته غافل شوند، حداقل در نهایت، که حتی تحت رژیم عشق آزاد، شانس ارضای جنسی و موفقیت تولید مثلی به هیچ وجه برابر نبود. برخی از نرها - نرهای آلفای قوی‌تر و جذاب‌تر - شانس بسیار بهتری نسبت به دیگران داشتند. در واقع، همانطور که هر پرورش‌دهنده حیوانات می‌داند، فقط یک نر برای باردار نگه داشتن مداوم همه ماده‌ها کافی است. بنابراین، عشق آزاد عملاً به این معنی بود که تعداد بسیار کمی از نرها بیشتر زنان و به ویژه بیشتر زنان جذاب و از نظر تولید مثلی را "داشتند" و بیشتر فرزندان را پدری می‌کردند، در حالی که اکثر نرها وظیفه مشکوک کمک به بزرگ کردن فرزندان مردان دیگر را داشتند. مطمئناً، حتی کم‌اهمیت‌ترین شناخت این واقعیت باید تهدیدی دائمی برای هرگونه همبستگی درون قبیله‌ای و به ویژه هرگونه همبستگی بین نرها که مثلاً در دفاع در برابر قبایل رقیب ضروری بود، ایجاد می‌کرد. و این تهدید باید هر چه جمعیت از اندازه بهینه خود فراتر می‌رفت، شدیدتر می‌شد. در مقابل، نهاد خانواده تک‌همسری و تا حدودی کمتر خانواده چندهمسری، به هر مرد شانس تقریباً برابری برای موفقیت تولید مثلی می‌داد و بنابراین انگیزه بسیار بیشتری برای هر مرد ایجاد می‌کرد تا در رفتار مشارکتی مشارکت کند و سرمایه‌گذاری کند. از دیدگاه زنان، مسائل به طور قابل توجهی متفاوت است. از این گذشته، این زنان هستند که باید خطر بارداری مرتبط با رابطه جنسی را تحمل کنند. آنها هستند که به ویژه در دوران بارداری و پس از زایمان آسیب‌پذیر هستند. علاوه بر این، این زنان هستند که پیوند طبیعی منحصر به فردی با فرزندان دارند؛ زیرا اگرچه همیشه می‌توان در مورد پدر بودن شک و تردید داشت، اما تا جایی که به مادری مربوط می‌شود، شکی وجود ندارد. هر زنی می‌داند فرزندانش چه کسانی هستند و فرزندان زنان دیگر چه کسانی هستند. با توجه به این حقایق طبیعی، مزیت اصلی رژیم عشق آزاد از دیدگاه زنانه آشکار می‌شود. به دلیل ریسک و سرمایه‌گذاری بیشتر مرتبط با رابطه جنسی برای زنان، زنان تمایل دارند در مورد شریک جفت‌گیری خود گزینشی‌تر عمل کنند. بنابراین، برای افزایش احتمال موفقیت تولید مثلی خود، آنها ترجیح قوی برای جفت‌گیری با افرادی دارند که سالم، سرزنده، جذاب، باهوش و غیره به نظر برسند، یعنی در یک کلام: برای نرهای آلفا.

و از آنجا که مردان در انتخاب اشیاء جنسی خود کمتر گزینشی عمل می‌کنند، تحت یک سیستم عشق آزاد، حتی کم‌جذاب‌ترین زنان نیز می‌توانند واقع‌بینانه انتظار داشته باشند که بتوانند گهگاه با برخی از جذاب‌ترین مردان جفت‌گیری کنند و از این رو احتمالاً ژن‌های «برتر» خود را به فرزندان خود منتقل کنند. بدیهی است که به محض اینکه نهاد خانواده جایگزین رژیم عشق آزاد شود، این مزیت از بین می‌رود. اکنون قرار است هر زن شانس تولید مثل خود را تنها با یک یا شاید چند مجموعه از ژن‌های مردانه امتحان کند و در اکثر موارد، این ژن‌ها در بین بهترین‌ها قرار نمی‌گیرند. پس زنان از ازدواج چه چیزی به دست می‌آوردند؟ به نظر می‌رسد تا زمانی که جمعیت در اندازه بهینه یا تقریباً به اندازه مطلوب خود بود و زندگی قبیله شکارچی-گردآورنده با آسایش و فراوانی مشخص می‌شد، این امر بسیار کم بود. با این حال، به محض اینکه جمعیت از این نقطه فراتر رفت، این وضعیت باید تغییر می‌کرد. هر چه جمعیت از اندازه بهینه خود فراتر می‌رفت، رقابت برای منابع غذایی محدود شدیدتر می‌شد. هر چه همبستگی بین زنان قبلاً وجود داشت، اکنون به طور فزاینده‌ای تضعیف شده است. طبیعتاً، هر زن علاقه‌مند به تضمین موفقیت تولید مثلی خود و کمک به فرزندانش برای رسیدن به بلوغ بود و بنابراین با هر زن دیگر و فرزندانش درگیر می‌شد. حتی کشتن فرزند زن دیگر به منظور افزایش احتمال بقا برای فرزندان خود، به طور فزاینده‌ای به عنوان یک گزینه در این شرایط در نظر گرفته می‌شد. (اتفاقاً، همین نوع رقابت بین زنان برای موفقیت تولید مثلی هنوز تا حدودی در چارچوب روابط چندهمسری رواج دارد و برخی از بی‌ثباتی‌ها و تنش‌های خاص ذاتی در چنین روابطی را توضیح می‌دهد.) در این شرایط، هر زن (و فرزندانش) به طور فزاینده‌ای به محافظت شخصی نیاز دارند. اما چه کسی حاضر است چنین محافظتی را ارائه دهد؟ اکثر کودکان یک پدر دارند - از میان معدود مردان آلفا که از شانس تولید مثل بیش از برابر برخوردارند - اما مادران متفاوتی دارند. بر این اساس، نمی‌توان انتظار داشت که محافظت از یک زن و فرزندانش در برابر دیگری از سوی پدر فرزندان باشد، زیرا پدر اغلب همان پدر است. و همچنین نمی‌توان انتظار داشت که از سوی مرد دیگری باشد. چرا یک مرد باید از زنی که با مردان دیگر روابط جنسی دارد و فرزندانش از مردان دیگر هستند، حمایت و حفاظت شخصی ارائه دهد، به خصوص اگر این فرزندان، سطح زندگی او را تهدید کنند؟ یک زن تنها در صورتی می‌تواند از یک مرد محافظت شخصی داشته باشد که از تمام مزایای عشق آزاد چشم‌پوشی کند و در عوض قول دهد که لطف جنسی خود را منحصراً به او اعطا کند و بنابراین بتواند به او اطمینان دهد که فرزندانش همیشه متعلق به او نیز هستند. دیدگاه‌های متمایز مردانه و زنانه نه تنها در مورد تأسیس نهاد خانواده، بلکه در مورد اهمیت وفاداری زناشویی در حفظ ثبات آن نیز وجود دارد. تفاوت بین محاسبات مردانه و زنانه در این زمینه، دلیل خود را در این واقعیت طبیعی دارد که، حداقل تا زمان توسعه اخیر آزمایش‌های قابل اعتماد تعیین نسب ژنتیکی، مادر یک کودک همیشه به روشی - با درجه‌ای از قطعیت - شناخته می‌شد که برای پدر کودک در دسترس و غیرقابل دستیابی بود. همانطور که حکمت عامیانه می‌گوید: فرزند مادر، شاید پدر. این واقعیت، باز هم کاملاً «طبیعی»، باید به انتظارات کاملاً متفاوت - نامتقارن - در مورد رفتار زناشویی مناسب (و نامناسب) زن و مرد منجر می‌شد. البته، برای تضمین ثبات نهاد ... بنابراین، در پاسخ به فشار فزاینده جمعیت، شیوه جدیدی از سازماندهی اجتماعی به وجود آمده بود که جایگزین سبک زندگی شکارچی-گردآورنده که مشخصه بیشتر تاریخ بشر بود، می‌شد. همانطور که لودویگ فون میزس موضوع را خلاصه کرد: خانواده هر نوع خیانت زناشویی را باید از نظر اجتماعی محکوم می‌کرد؛ اما عدم تأیید باید بسیار بارزتر و مجازات‌های احتمالی در مورد خیانت زن بسیار شدیدتر از خیانت مرد باشد. اگرچه این ممکن است «ناعادلانه» به نظر برسد، اما در واقع کاملاً منطقی و مطابق با «طبیعت امور» بود، زیرا خیانت زن برای شوهر خیانت‌دیده خطر بسیار بیشتری نسبت به خیانت مرد برای زنان خیانت‌دیده داشت. خیانت زن می‌تواند اولین قدمی باشد که منجر به طلاق از شوهرش می‌شود، همانطور که خیانت مرد می‌تواند اولین قدمی باشد که منجر به طلاق از همسرش می‌شود. از این نظر، وضعیت در هر دو مورد یکسان (متقارن) است و «گناه» مرتکب شده به یک اندازه سنگین است. با این حال، اگر و تا جایی که خیانت زناشویی منجر به طلاق نشود، «گناه» مرتکب شده توسط یک زن باید بسیار سنگین‌تر از گناه مرتکب شده توسط یک مرد در نظر گرفته شود. از آنجا که روابط جنسی خارج از ازدواج ممکن است منجر به بارداری شود، و اگر زنی که باردار شده است با شوهرش بماند، خطر واقعی این است که او وسوسه شود فرزند نامشروع خود را به عنوان فرزند شوهرش به او معرفی کند و در نتیجه او را فریب دهد تا از فرزند مرد دیگری حمایت کند. در حالت عکس چنین خطری وجود ندارد: هیچ مردی نمی‌تواند فرزند نامشروع خود را بدون اینکه همسرش از حقیقت ماجرا مطلع شود، به او تحویل دهد. از این رو، انگ اجتماعی بسیار بیشتری به خیانت زن در مقایسه با خیانت مرد نسبت داده می‌شود. (اتفاقاً - و همچنین کاملاً منطقی - در مورد خیانت مردان نیز تمایز مشابهی قائل می‌شوند: اگر مردی با زنی متأهل رابطه داشته باشد، این جرم شدیدتر از رابطه با زنی مجرد تلقی می‌شود؛ زیرا در حالت اول، او به طور بالقوه همدست یک عمل فریبکارانه دیگر زنانه می‌شود، در حالی که در حالت دوم این اتفاق نمی‌افتد. بر این اساس، با به رسمیت شناختن این تمایز و برای تطبیق با میل جنسی نسبتاً بی‌قید و شرط مردان، فحشا به یک نهاد اجتماعی تقریباً جهانی تبدیل شده است.)

پس از ایجاد انبارها و پناهگاه‌های دائمی، و سپس گام به گام، با تصاحب زمین‌های اطراف بیشتر و بیشتر به عنوان پایه‌ای برای تولید کشاورزی و پرورش دام و تبدیل مراکز انبار و پناهگاه سابق به سکونتگاه‌های گسترده متشکل از خانه‌ها و روستاهایی که توسط خانوارهای جداگانه اشغال شده بودند، سبک زندگی جدید مردم خاورمیانه و خاورمیانه و همچنین سایر مناطق سکونتگاه‌های اولیه انسانی، به آرامی اما اجتناب‌ناپذیر شروع به گسترش به سمت خارج کرد. بر اساس سوابق باستان‌شناسی، سرعت این فرآیند انتشار حدود یک کیلومتر در سال در خشکی (و تا حدودی بیشتر در امتداد خطوط ساحلی و دره‌های رودخانه) تخمین زده شده است.(Cavalli-Sforza, Genes, Peoples, and Languages, p. 102.)

در اصل، دو حالت برای وقوع این انتشار قابل تصور است. یا مهاجران اولیه به تدریج قبایل عشایری همسایه را در جستجوی زمین‌های جدید برای کشت آواره کردند (انتشار جمعیتی)، یا سبک زندگی جدید را به ابتکار خود تقلید و پذیرفتند (انتشار فرهنگی). تا همین اواخر، عموماً اعتقاد بر این بود که اولین شیوه انتشار، شیوه غالب است. با این حال، بر اساس شواهد ژنتیکی تازه کشف شده، این دیدگاه اکنون حداقل تا آنجا که به گسترش سبک زندگی جدید و یکجانشینی از خاور نزدیک به اروپا مربوط می‌شود، جای سوال دارد. اگر اروپایی‌های فعلی نوادگان مردم خاور نزدیک در زمان انقلاب نوسنگی بودند، باید آثار ژنتیکی برای این امر وجود داشته باشد. با این حال، در واقع، چنین آثاری در میان اروپایی‌های امروزی بسیار کم یافت می‌شود. بنابراین، به احتمال زیاد گسترش سبک زندگی جدید یکجانشینی تا حد زیادی، اگر نه منحصراً، از طریق مسیر دوم ذکر شده دوم رخ داده است، در حالی که نقش مهاجران اولیه خاور نزدیک در این فرآیند تنها نقشی جزئی بوده است. شاید تعداد کمی از این مهاجران به سمت شمال و غرب حرکت کردند، جایی که سپس توسط مردم همسایه که سبک زندگی جدید و موفق آنها را اتخاذ می‌کردند، جذب شدند، با این نتیجه که اثر ژنتیکی خودشان با افزایش فاصله از نقطه مبدا خاور نزدیکشان، بیشتر و بیشتر رقیق شد.

در هر صورت، با انقلاب نوسنگی، سبک زندگی شکارچی-گردآورنده که قبلاً جهانی بود، اساساً از بین رفت یا به حاشیه‌های بیرونی سکونتگاه‌های انسانی رانده شد. بدون شک، جوامع کشاورزی تازه در حال توسعه، اهداف جذابی برای مهاجمان کوچ‌نشین بودند و به دلیل تحرک بیشترشان، قبایل کوچ‌نشین همسایه برای مدت طولانی تهدیدی جدی برای مهاجران کشاورزی محسوب می‌شدند. اما در نهایت، عشایر به دلیل تعداد بیشترشان، رقیبی برای آنها نبودند. به طور خاص‌تر، سازماندهی تعداد بیشتری از مردم در جوامع خانواری - محل قرارگیری خانوارهای جداگانه در مجاورت فیزیکی نزدیک به یکدیگر - بود که برتری نظامی را ایجاد می‌کرد. زندگی اجتماعی نه تنها هزینه‌های معاملات را تا آنجا که به تبادل درون قبیله‌ای مربوط می‌شد، کاهش می‌داد. زندگی اجتماعی همچنین مزیت دفاع مشترک هماهنگ و آسان در صورت تجاوز خارجی را ارائه می‌داد. علاوه بر این، جوامع کشاورزی اسکان‌یافته علاوه بر قدرت تعداد بیشتر، امکان تقسیم کار تشدید شده و گسترده‌تر و صرفه‌جویی بیشتر را نیز فراهم می‌کردند و بنابراین توسعه سلاحی برتر از هر چیزی را که در دسترس گروه‌های عشایری بود، تسهیل می‌کردند. بیش از ۱۰۰۰۰ سال پیش، برخی از سکونتگاه‌های اوایل نوسنگی، مانند کاتال هویوک در ترکیه امروزی، به طور تخمینی به ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ نفر جمعیت رسیده بودند. یافته‌های به‌دست‌آمده در چنین مکان‌هایی شامل پناهگاه‌هایی به سبک استون‌هنج (افسوس که بیش از ۶۰۰۰ سال قدیمی‌تر هستند!)، خانه‌های بزرگ ساخته‌شده از سنگ و با نقاشی‌های دیواری استادانه، ستون‌های مگالیتی با نقش برجسته‌های حیوانی، مجسمه‌ها، حکاکی‌هایی با نمادهای نوشتاری، زیورآلات، ظروف سنگی با تزئینات استادانه، خنجرهای سنگی، آینه‌های ساخته‌شده از ابسیدین (یک سنگ آتشفشانی)، سوزن‌های استخوانی، سر پیکان‌ها، سنگ‌های آسیاب، کوزه‌ها و گلدان‌های ساخته‌شده از سنگ و خاک رس، حلقه‌ها و زنجیرهایی ساخته‌شده از سنگ‌های رنگارنگ و حتی آغاز کارهای فلزی است.

پنجاه هزار سال پیش، تخمین زده می‌شود که جمعیت انسان به ۵۰۰۰ یا احتمالاً ۵۰۰۰۰ نفر بوده است. در آغاز انقلاب نوسنگی، حدود ۱۱۰۰۰ سال پیش، زمانی که اساساً تمام کره زمین توسط قبایل شکارچی و گردآورنده که در طول هزاران سال از سرزمین اصلی خود در جایی در شرق آفریقا پراکنده شده بودند، فتح شده بود، تخمین زده می‌شود که جمعیت جهان به حدود چهار میلیون نفر رسیده باشد. از آن زمان، به آرامی اما پیوسته، شیوه جدید تولید: کشاورزی و دامداری مبتنی بر مالکیت خصوصی (یا جمعی) زمین و سازماندهی شده حول خانوارهای خانوادگی جداگانه، به طور متوالی جایگزین نظم اولیه شکارچی-گردآورنده شد. در نتیجه، در آغاز دوران مسیحیت، جمعیت جهان به ۱۷۰ میلیون نفر افزایش یافت و در سال ۱۸۰۰، که آغاز به اصطلاح انقلاب صنعتی (موضوع فصل بعد) و پایان عصر کشاورزی یا همانطور که "نظم بیولوژیکی قدیمی" نیز نامیده می‌شود، است، به ۷۲۰ میلیون نفر رسید. (جمعیت جهان امروز از هفت میلیارد نفر فراتر رفته است!) در طول این عصر کشاورزی، جمعیت شهرها گاهی به یک میلیون نفر می‌رسید یا حتی از آن فراتر می‌رفت، اما تا پایان آن کمتر از ۲ درصد از جمعیت در شهرهای بزرگ زندگی می‌کردند و حتی در پیشرفته‌ترین کشورهای اقتصادی، ۸۰ تا ۹۰ درصد از جمعیت در تولید کشاورزی مشغول بودند (در حالی که این عدد امروزه به کمتر از ۵ درصد کاهش یافته است.

تاریخ بشر
۲
۰
Erodito
Erodito
«چرا مجبورم میکنی حقیقتی را بگویم که ندانستن‌ش برایت موجب بهترین لذت‌هاست؟بهترین تقدیر آن‌ست که در دسترس شما نیست،یعنی نزادن و نبودن.پس از آن بهترین تقدیر زود مردن است.» ×سیلنوس‌به شاه میداس×
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید