ویرگول
ورودثبت نام
Erodito
Erodito«چرا مجبورم میکنی حقیقتی را بگویم که ندانستن‌ش برایت موجب بهترین لذت‌هاست؟بهترین تقدیر آن‌ست که در دسترس شما نیست،یعنی نزادن و نبودن.پس از آن بهترین تقدیر زود مردن است.» ×سیلنوس‌به شاه میداس×
Erodito
Erodito
خواندن ۱۱ دقیقه·۱ سال پیش

نگاهی به شازده کوچولو

شازده کوچولو اثر آنتوان اگزوپری یک داستان سورئالیستی دارای مضامین اگزیستنسیالیستی‌ست. در این داستان اگزوپری در خلال روایت آن، به شرح تفکر خودش و دیدگاه اگزیستنسیالیستی که او به جهان و عشق و روابط انسانی دارد می‌پردازد. کتاب «شازده کوچولو» (Le Petit Prince) یک رمان کوتاه و داستان فلسفی است که آنتوان دو سنت‌اگزوپری (نویسنده و خلبان فرانسوی) آن را در سال ۱۹۴۳ نوشت. این کتاب به ظاهر یک قصه‌ی کودکانه است، اما در واقع لایه‌های عمیق فلسفی و اجتماعی دارد و دربارهٔ عشق، دوستی، مرگ، و معنای زندگی حرف می‌زند.

خلاصه داستان

که در آن شخصیت قهرمان داستان، خلبانی بی‌نام، پس از فرود در کویر با پسر کوچکی آشنا می‌شود. پسرک به خلبان می‌گوید که از سیارکی دوردست می‌آید و آنقدر آنجا زندگی کرده که روزی تصمیم می‌گیرد برای اکتشاف سیاره‌های دیگر، دیار خود را ترک کند. او همچنین برای خلبان از گل رز محبوبش می‌گوید که دل در گرو عشق او دارد، از دیگر اخترک‌ها تعریف می‌کند و از روباهی که او را این‌جا، روی زمین ملاقات کرده است، می‌گوید. خلبان و شازده چاهی را می‌یابند که آن‌ها را از تشنگی نجات می‌دهد. او در طی داستان با ماری برخورد می‌کند که زبان رازآلودی دارد. در نهایت شازده کوچولو تصمیم می‌گیرد به سیارک خود بازگردد. در طول داستان، شازده کوچولو با شخصیت‌های عجیب و غریبی مانند پادشاه، مغرور، مست، تاجر، روشنایی‌بان و جغرافی‌دان روبرو می‌شود. هر کدام از این شخصیت‌ها نمادی از جنبه‌های مختلف دنیای بزرگسالان هستند و رفتارها و طرز تفکر آن‌ها به طعنه و کنایه مورد نقد قرار می‌گیرد. شازده کوچولو در سیاره زمین با گل سرخ مغروری آشنا می‌شود و دلباخته او می‌شود. اما غرور گل سرخ، شازده کوچولو را ناامید می‌کنند و او را به سفری پرفراز و نشیب در سیارات دیگر سوق می‌دهند. در نهایت، شازده کوچولو با روباهی دانا و پیر آشنا می‌شود که او را به راز مهمی در زندگی رهنمون می‌شود: «تنها با قلب می‌توان دید. آنچه به چشم دیده می‌شود، پوچ و ناچیز است.» شازده کوچولو با درک این راز، تصمیم می‌گیرد با ماری در صحرا ملاقات کند تا از طریق نیش مار به سیاره‌اش برگردد. پایان داستان شازده کوچولو مرگ نیست بلکه بازگشتی به خویشتن و به روح کودکانه‌اش است.

راوی داستان یک خلبان است که در بیابان صحرای آفریقا هواپیمایش سقوط کرده و هنگام تعمیر آن، پسربچه‌ای کوچک و عجیب را می‌بیند که خودش را «شازده کوچولو» می‌نامد. شازده کوچولو از سیاره‌ای کوچک به نام B-612 آمده و برای فرار از تنهایی و پرسش‌هایش به سیارات مختلف سفر کرده است. او با شخصیت‌های گوناگونی روبه‌رو می‌شود، مثل: پادشاهی که فقط فرمان‌های بی‌اثر می‌دهد یا مرد خودپسندی که تشنه‌ی تحسین است یا تاجر حریصی که ستاره‌ها را می‌شمارد و ادعای مالکیتشان را دارد یا فانوس‌بانی که بی‌وقفه کار می‌کند بدون هیچ غایت و مقصودی. و جغرافی‌دانی که هرگز دنیای واقعی را ندیده. در نهایت به زمین می‌رسد با یک افعی مواجه می‌شود که به او می‌گوید که نیش من قوی‌تر از قدرت هر پادشاهی‌ست و می‌تواند تو را به جایی ببرد که هیچ شاهی نمی‌تواند تو را به آنجا ببرد(مرگ) و بعد از آن با روباهی آشنا می‌شود که به او مفهوم دوستی و اهلی کردن را می‌آموزد:

«تو مسئول چیزی هستی که اهلی‌اش کرده‌ای.»

شازده کوچولو با خلبان دوست می‌شود، اما دلش برای گل محبوبش (روی سیاره خودش) تنگ شده و سرانجام تصمیم می‌گیرد برگردد… که این بازگشت، با استعاره‌ای از مرگ و رهایی همراه است. در آنجا شازده کوچولو با نیش یک افعی به سیاره خودش برمی‌گردد.(می‌میرد.)

مضامین داستان

اگر بخواهم بی‌پرده بگویم، اگزوپری در شازده کوچولو دارد حرفی را می‌زند که در ظاهر یک قصه‌ی کودکانه است ولی در عمق، نوعی نقد تند به جهان مدرن و یادآوری یک حقیقت قدیمی است:

ما آدم‌ها در بزرگسالی، جوهر انسانی خودمان را گم می‌کنیم.

اگزوپری می‌خواهد بگوید:

  1. بزرگسالان اسیر پوچی‌های ظاهری‌اند — ما به‌جای دیدن حقیقت و زیبایی‌های ساده، مشغول مقام، پول، مالکیت و آمار شده‌ایم (مثل تاجر، پادشاه، مرد خودپسند).

  2. معنای زندگی در روابط انسانی است، نه در دارایی یا قدرت — رابطه‌ی شازده کوچولو و گلش، و دوستی با روباه، نماد عشق و مسئولیت است.

  3. دیدگاه کودکانه، نزدیک‌تر به حقیقت است — کودک با سادگی می‌پرسد «چرا؟» و «چگونه؟»، ولی بزرگسال به‌جای پرسیدن، فقط می‌خواهد حساب‌وکتاب کند.

  4. مرگ، بازگشت به اصل است — شازده کوچولو با آرامش به سیاره‌اش برمی‌گردد؛ اگزوپری می‌خواهد بگوید زندگی روی زمین یک سفر موقت است و مقصد، جایی است که به آن تعلق داریم(اگزوپری یک مسیحی کاتولیک بود).

اگزوپری در طول داستان خود از استعاره‌های زیادی در داستان استفاده می‌کند. استعاره‌هایی مثل:

  • سیاره‌ی B-612 = جهان کوچک و معصومیت اولیه‌ی انسان

  • گل = عشق خاص و یکتا که به مسئولیت گره خورده

  • روباه = خرد زندگی؛ آموزه‌ی «اهلی کردن» یعنی ایجاد پیوندی که معنای خاصی به وجود می‌دهد

  • سیارات دیگر = انواع بی‌هودگی‌های بشر (قدرت‌طلبی، غرور، حرص، وظیفه‌ی بی‌معنا، دانش بدون تجربه)

  • مرگ شازده کوچولو = گذر از پوسته‌ی جسم برای بازگشت به جایی که روح به آن تعلق دارد

به بیان خیلی ساده، اگزوپری دارد می‌گوید:

«زندگی، جمع کردن ستاره‌ها یا فرمانروایی بر هیچ‌چیز نیست؛ زندگی یعنی پیدا کردن آن گل، آن روباه، و مسئولیتی که تو را به معنای واقعی زنده نگه می‌دارد.»

اصل حرف اگزوپری

«شازده کوچولو» را اگر لایه‌ی ظاهری کودکانه‌اش را کنار بگذاریم، به‌شدت اگزیستنسیالیستی است؛ حتی اگر خود اگزوپری رسماً خود را اگزیستنسیالیست نمی‌دانست.

  1. محوریت تجربه‌ی فردی — شازده کوچولو از نگاه خودش جهان را می‌بیند، نه بر اساس قوانین یا کلیشه‌ها.

  2. جست‌وجوی معنا در جهانی پوچ و بی‌تفاوت — سیاراتی که می‌بیند پر از آدم‌های اسیر پوچی‌اند، و او دنبال یک پیوند واقعی می‌گردد.

  3. آزادی و مسئولیت — وقتی روباه می‌گوید «تو مسئول گل خودت هستی»، این همان ایده‌ی اگزیستنسیالیستی است که آزادی بدون مسئولیت بی‌معناست.

  4. پذیرش مرگ به‌عنوان بخشی از مسیر — شازده کوچولو از مار نمی‌ترسد، چون می‌داند مرگ یک عبور است، نه پایان مطلق.

در آن دوره (دههٔ ۴۰ میلادی)، فرانسه در اوج این فضا بود: ژان پل سارتر، آلبر کامو، سیمون دوبووار، و نویسندگان دیگر همه با همین دغدغه‌های آزادی، پوچی، و معنای زندگی کار می‌کردند. حتی آثاری که به ظاهر رمانتیسیسم یا فابل بودند، اغلب با این فلسفه آمیخته می‌شدند. به همین خاطر، عجیب نیست که «شازده کوچولو» در عین ظاهر لطیف، از نظر مفهومی کنار «بیگانه»‌ی کامو یا «تهوع»‌ی سارتر بایستد—فقط با بیانی شاعرانه‌تر و انسانی‌تر.

مضامین اگزیستنسیالیستی شازده کوچولو در مقایسه با ادبیات فرانسه معاصرش

۱. جست‌وجوی معنا در جهانی پوچ

شازده کوچولو درگیر سفر از سیاره‌ای به سیارهٔ دیگر و مواجهه با آدم‌هایی که زندگی‌شان درگیر بیهودگی است (پادشاه خیالی، مرد مغرور، تاجر ستاره‌ها، مست، چراغ‌افروز...). این سفرها نشان می‌دهد که بیشتر آدم‌ها در دنیای خودساخته‌شان گرفتارند و از پیوند واقعی با دیگران محروم‌اند. کامو در «افسانهٔ سیزیف» می‌گوید، انسان پوچ‌باور هم در جهانی بی‌معناست، اما به جای فرار، باید پوچی را بپذیرد و زندگی را همان‌طور که هست، زیبا کند. هر دو می‌گویند زندگی پر از بیهودگی است، ولی واکنش متفاوت دارند—شازده کوچولو دنبال «معنا از طریق عشق» می‌گردد، کامو دنبال «معنا از طریق زیستن آگاهانه».

۲. آزادی و مسئولیت

روباه به شازده کوچولو می‌آموزد که «تو تا ابد مسئول گلی هستی که اهلی کرده‌ای.» یعنی آزادی واقعی زمانی معنا دارد که مسئولیت هم‌پای آن باشد. سارتر در جمله معروف‌ش که شعار اگزیستنسیالیسم بود گفت «ما محکوم به آزادی هستیم.» یعنی هیچ‌چیز از پیش نوشته نشده و ما باید با انتخاب‌هایمان معنا بسازیم—ولی همین آزادی مسئولیت مطلق به همراه دارد. اگزوپری و سارتر هر دو پیوند میان آزادی و مسئولیت را اصل می‌دانند.

۳. تنهایی و پیوند انسانی

در داستان شازده کوچولو قهرمان داستان هرجا می‌رود، احساس تنهایی دارد، تا زمانی که روباه را ملاقات می‌کند و «پیوند» را می‌فهمد. کامو و سارتر هر دو می‌گویند تنهایی سرنوشت اجتناب‌ناپذیر انسان است، ولی با ارتباط اصیل با دیگری (authentic relationship) می‌توان آن را کاهش داد. البته اگزوپری بیشتر بر عشق و دوستی به عنوان راه رهایی تأکید دارد، کامو بیشتر بر آگاهی فردی و پذیرش واقعیت.

۴. مرگ به‌عنوان عبور

در این جا وجه تمایز اگزوپری با کامو و سارتر مشخص‌ترست. شازده کوچولو از مار استقبال می‌کند چون می‌خواهد به سیارهٔ خودش برگردد. مرگ برای او «راه بازگشت» است. از دید کامو مرگ پایان قطعی است و باید پیش از آمدنش زندگی را پرمعنا کرد. و از دید سارتر مرگ نفی آزادی است چون پس از آن دیگر انتخابی وجود ندارد. اگزوپری نگاهی شاعرانه و حتی امیدبخش به مرگ دارد، درحالی‌که اگزیستنسیالیست‌های خالص فرانسوی آن را پایان مطلق می‌بینند.

۵. کودکی به‌عنوان سرچشمه اصالت

در شازده کوچولو بزرگ‌ترها گرفتار «چیزهای مهم» اما بی‌معنا هستند؛ فقط نگاه کودکانه می‌تواند حقیقت را ببیند. در نگاه سارتر/کامو نگاه «اصیل» به جهان یعنی بدون پیش‌فرض و قید و بندهای جامعه دیدن—این در کودکان طبیعی‌تر است. هر دو می‌گویند برای دیدن حقیقت، باید از اسارت ارزش‌های تحمیل‌شدهٔ جامعه رها شد.

شازده کوچولو نماد پاکی، اندیشه‌ورزی و نقد رفتارهای سطحی بزرگسالان. او با زبانی ساده و کودکانه، حقایق عمیق فلسفی را بیان می‌کند. راوی داستان (خلبان/اگزوپری) فردی با روحیه حساس که درگیر مسائل انسانی و معنوی است.

مضامین اصلی داستان شدیدا اگزیستنسیالیستی‌ست.

یکی از آن‌ها انتقاد از جامعه مدرن است که در آن بزرگسالان اسیر مادیات، ظواهر پوچ و رفتارهای خودخواهانه هستند و از "گوهردرونی زندگی" غافل شده‌اند.

مضمون مهم دیگر آن جستجوی معناست. شازده کوچولو نماد جستجو برای یافتن "چاه آب" (نماد حقیقت و عاطفه) در بیابان (نماد جامعه سرد و ماشینی) است.

مضمون دیگر نقد انسانیت‌ست. اگزوپری با طنز تلخ، رفتارهای منحط انسانی مانند حرص، بی‌هدفی و ظاهربینی را نقد می‌کند.

زمینه تاریخی اثر هم اهمیت دارد چون این اثر در سال ۱۹۴۳ نوشته شد. (یک سال قبل از مرگ اگزوپری در جنگ جهانی دوم). و تحت تأثیر فضای جنگ، تسلیم فرانسه به آلمان و ایدئولوژی‌های نژادپرستانه آن دوران بود. ادبیات این دوره بازتابی از اضطراب‌های اجتماعی و فروپاشی ارزش‌های انسانی است.

سبک نوشتار اگزوپری، استفاده از زبان ساده و کودکانه برای انتقال مفاهیم پیچیده فلسفی. ترکیب خیال و واقعیت برای نمایش تضاد بین دنیای کودکان و بزرگسالان.

کتابی فراتر از یک داستان کودکانه؛ روایتی نمادین از بحران هویت انسان مدرن، دعوت به بازگشت به "اصالت انسانی" و ارزش‌هایی مانند عشق، دوستی و معنویت.

شازده کوچولو آینه‌ای از جامعه بشری است که خواننده را به بازاندیشی درباره رفتارهای خود دعوت می‌کند. اگزوپری از طریق این داستان، فقدان عاطفه و سطحی‌نگری در روابط انسانی را محکوم می‌کند. فضای داستان (بیابان خشک و چاه آب) نماد تنهایی انسان و امید به یافتن معنای زندگی است.

متن زیر نقل‌قولی از ناهید صفارزاده که نقد ادبی جالبی در مورد شازده کوچولو نوشته‌ست هم خالی از لطف نیست:

داستان شازده کوچولو یک روایت زیبا و حیرت‌انگیزی‌ست که هم برای کودکان و هم بزرگسالان نوشته شده‌. این داستان اثری خیالی و مثالی گویا از انسان‌های عصر جدید‌ست که با داشتن خصیصه‌هایی مثل خودخواهی، مال‌پرستی و در حالی که تظاهر به انسانیت و مشغولیت به امور مهم و روزمره خود دارند یا بیهوده‌ترین وجه ممکن اوقات خود را صرف مقادیر و کمیات زندگی به اصطلاح مهم خود کرده و از معنویات و کیفیات کارهای خود به دور مانده‌ند. نویسنده این شخصیت‌ها را آدم بزرگ خطاب کرده و با لحنی تمسخر‌آمیزو و یا کنایه در داستان با آنها برخور نموده‌ست.

اگزوپری داستان را یک سال قبل از مرگ‌ش نوشت(1943) اگزوپری خودش یک خلبان بود. یکی از خلبان‌های زبده ارتش فرانسه بود و سال بعد نیز در نبرد با نیروی هوایی ارتش نازی‌ها هواپیمایش سقوط کرد و مفقود شد.

این داستان از زبان خود نویسنده نقل شده‌ست که او بعنوان خلبان در یک فرود اجباری در بیابانی خشک با شازده کوچولو ملاقات می‌کند. او در داستان خودش از فقدان عاطفه و سردی روابط بین جوامع انسانی و دور شدن انسان از اصل و ذات خود و زندانی در قفس فکری منحط‌ش می‌نالد. جوشش این درد از درون وی ریشه می‌گیرد و آن را لمس کرد‌ه‌ست که این‌چنین صادقانه و با لحن ساده و کودکانه نکات بزرگ اخلاقی و فلسفی را به خواننده ارائه می‌کند.

در جایی از کتاب نویسنده معیار غلط انسانیت و شخصیت را که با سر و وضع ظاهر سنجیده می‌شود به باد انتقاد گرفته و همچنین تکرار مکرر اعداد و باز دور تسلسل‌وار انسان پیرامون خود و بی‌هدفی و عدم شناخت خود و حرص و طمع انسان‌ها را با سخنان نیش‌دار و با کنایه بیان می‌کند.

داستان به سطحی‌نگری و ظاهربینی انسان اشاره می‌کند وقتی که در بیابان خلبان و شازده کوچولو برای پیدا کردن چاه آبی به جست‌جو می‌پردازند خلبان مایوسانه و با ناباوری جست‌جو را شروع می‌کند. اما شازده کوچولو بااطمینان از پیدا کردن چاه آب و اینکه بیابان زیباست و زیبایی بیابان به خاطر چاه آبی‌ست که در گوشه‌‎ای از آن پنهان‌ست با این مسئله برخورد می‌کند یعنی اصل و جوهر هرچیزی پنهان‌ست و باید آن را یافت. پس با یافتن گوهرهای درونی حیات و یا حتی انسان که یکی از خلقت‌های پیچیده هستی‌ست به زیبایی خلقت پی می‌بریم. که این ارزش‌ها با دیدی سطحی پنهان هستند و از طریق درک عمیق و پی‌بردن به ضمیر هرکس باید آنان را بدست آورد.

شازده کوچولو که جنبه‌ای رویایی و خیالی دارد اما الگوی انسانی متفکر و عمیق‌ست که با ذکر نقصان‌ها و خطاهای رفتاری آدم بزرگ‌ها نکات پسندیده و صحیح رفتاری را به‌صورت ساده و بسیار صریح به آنان متذکر می‌شود. اگزوپری در این داستان عقاید اگزیستنسیالیستی خودش را از زبان شازده کوچولو بیان می‌کند.

اگزوپری زمینه و محیط وقوع حوادث داستان را بیابانی خشک برمی‌گزیند که خود بیانگر جَو و فضای سرد روحی حاکم بر جامعه آن زمان[فرانسه] است که شخصیت‌های داستان تشنه‌لب به‌سوی چاه محبتی در آن‌جا سرگردان می‌شوند. این داستان مثالی زنده از جامعه بشری عصر امروز‌ست و شاید حتی در مورد خود ما.

منبع نقد ادبی.
منبع نقد ادبی.

نتیجه

کتاب شازده کوچولو اثر اگزوپری یک داستان به فُرم سورئال‌ست که در آن مضامین شدیدا اگزیستنسیالیستی وجود دارد و نویسنده داستان دقیقا دارد یک روایت خاص از اگزیستنسیالیسم ارائه می‌دهد که در زمان اگزوپری فُرم رایج ادبیات فرانسه بود.

«شازده کوچولو» تنها یک کتاب کودکانه نیست، بلکه اثری فلسفی-اجتماعی است که با نگاهی انتقادی به مدرنیته و جنگ‌زده‌گی اروپای قرن بیستم می‌پردازد. اگر علاقه‌مند به بررسی جزئیات بیشتری هستید (مثلاً تحلیل نمادهای داستان یا تأثیر جنگ بر اگزوپری)، بپرسید! کوچولو» تنها یک کتاب کودکانه نیست، بلکه اثری فلسفی-اجتماعی است که با نگاهی انتقادی به مدرنیته و جنگ‌زده‌گی اروپای قرن بیستم می‌پردازد.

۱
۰
Erodito
Erodito
«چرا مجبورم میکنی حقیقتی را بگویم که ندانستن‌ش برایت موجب بهترین لذت‌هاست؟بهترین تقدیر آن‌ست که در دسترس شما نیست،یعنی نزادن و نبودن.پس از آن بهترین تقدیر زود مردن است.» ×سیلنوس‌به شاه میداس×
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید