
از آثار اپیکوروس چیزی بر جای نمونده به جز چند نامه که دیوژن لائرتی در کتاب خودش در مورد زندگی فلاسفه آن رو نقل کرده و البته کتاب شعر لوکرتیوس که مهمترین کتاب در این زمینه هست.
منبع من ترجمه رابرت د. هیکس در سال 1925 از روی متن یونانی کتاب دیوژن لائرتیست.
Epicurus's "Letter to Menoeceus" is preserved in Diogenes Laertius's Lives of Eminent Philosophers. The following is from Robert Drew Hicks's 1925 translation.
از اپیکوروس به منوئسیوس
درود بر تو باد.
مبادا کسی در جوانی در جستجوی حکمت کند و در پیری در جستجوی آن خسته شود. زیرا هیچ سنی برای سلامتی روح زود یا دیر نیست. و اینکه بگوییم هنوز فصل فلسفه نرسیده یا گذشته و رفته است، مثل این است که بگوییم فصل خوشبختی فرا نرسیده یا دیگر نیست. بنابراین، پیر و جوان باید در جست وجوی حکمت باشند، اولی تا با فرارسیدن سن، به خاطر فیض آنچه بوده، در چیزهای خوب جوان باشد، و دومی برای اینکه در جوانی. او ممکن است در عین حال مسن باشد، زیرا از چیزهایی که قرار است بیاید ترسی ندارد. پس باید خود را در چیزهایی که خوشبختی میآورند، تمرین کنیم، زیرا اگر وجود داشته باشد، همه چیز داریم، و اگر نبود، تمام اعمال ما برای رسیدن به آن است.
آن چیزهایی که بی وقفه به شما اعلام کرده ام، آن ها انجام می دهند و خود را در آن اعمال می کنند و آنها را عناصر زندگی درست می دانند. اول باور کنید که خداوند یک موجود زنده جاودانه و سعادتمند است، بر اساس تصور خدایی که عقل سلیم نوع بشر نشان می دهد. و از او هر چیزی که با او موافق نیست، چیزی که هم سعادت و هم جاودانگی او را حفظ کند. زیرا به راستی خدایان وجود دارند و معرفت آنها آشکار است. اما آنگونه که بسیاری معتقدند، نیستند، زیرا مردم تصوراتی را که برای احترام به آنها ایجاد میکنند، استوارانه حفظ نمیکنند. نه کسی که خدایان مورد پرستش بسیاری را انکار می کند، بلکه کسی که آنچه را که انبوه در مورد خدایان باور دارند را تأیید می کند، واقعاً بی تقوا است. زیرا اظهارات کثرت در مورد خدایان پیش فرض درست نیست، بلکه فرضیات نادرست است. از این روست که بزرگ ترین بدی ها برای بدکاران رخ می دهد و بزرگ ترین نعمت ها برای خوبی ها از دست خدایان اتفاق می افتد، زیرا آنها همیشه به خوبی های خود مساعد هستند و از افرادی مانند خودشان لذت می برند، اما آنها را بیگانه نمی دانند. هر چه از نوع آنها نیست
خودت را عادت بده که باور داشته باشی که مرگ برای ما چیزی نیست، زیرا خیر و شر دلالت بر آگاهی دارد و مرگ محرومیت از هر آگاهی است. بنابراین درک درست این که مرگ برای ما چیزی نیست، فناپذیری زندگی را لذت بخش می کند، نه با افزودن زمان نامحدود به زندگی، بلکه با از بین بردن اشتیاق پس از جاودانگی. زیرا زندگی هیچ وحشتی ندارد. برای کسانی که به طور کامل درک می کنند که هیچ وحشتی برای آنها در پایان زندگی وجود ندارد. پس احمق کسی است که می گوید از مرگ می ترسم، نه به این دلیل که وقتی بیاید درد خواهد داشت، بلکه به این دلیل که در آینده دردناک است. هر چیزی که در زمان وجود باعث آزار و اذیت نمی شود، تنها یک درد بی اساس در انتظار ایجاد می کند. پس مرگ که بدترین بدی هاست، برای ما چیزی نیست، زیرا وقتی هستیم، مرگ فرا نمی رسد و وقتی مرگ فرا می رسد، ما نیستیم. پس نه برای زنده و نه برای مرده چیزی نیست، زیرا با زنده نیست و مرده دیگر وجود ندارد. اما در دنیا، زمانی مردم از مرگ به عنوان بزرگترین بدی ها دوری می جویند و زمانی آن را به عنوان مهلتی از بدی های زندگی انتخاب می کنند.
عاقل نه زندگی را تحقیر می کند و نه از توقف زندگی می ترسد. فکر زندگی برای او توهین آمیز نیست و توقف زندگی نیز شر تلقی نمی شود. و حتی همانطور که مردم غذا را نه صرفاً و صرفاً بخش بزرگتر، بلکه خوشایندتر را انتخاب می کنند، خردمندان به دنبال لذت بردن از زمانی هستند که خوشایندترین است و نه صرفاً طولانی ترین زمان. و کسی که جوان را به خوب زیستن و پیر را به عاقبت به خیری توصیه می کند، احمقانه صحبت می کند، نه صرفاً به دلیل مطلوبیت زندگی، بلکه به این دلیل که همان تمرین یکباره خوب زیستن و خوب مردن را می آموزد. خیلی بدتر کسی است که می گوید خوب بود به دنیا نیامد، اما وقتی یک بار متولد شد با سرعت تمام از دروازه های هادس عبور کرد. زیرا اگر او واقعاً این را باور دارد، چرا از زندگی دور نمی شود؟ انجام این کار برای او آسان بود، اگر یک بار قاطعانه متقاعد می شد. اگر فقط به تمسخر سخن بگوید، سخنش حماقت است، زیرا کسانی که می شنوند او را باور نمی کنند.
ما باید به خاطر داشته باشیم که آینده نه کاملاً مال ماست و نه کاملاً خارج از اراده ما، بنابراین نه باید روی آن به عنوان آینده ای کاملاً مطمئن حساب کنیم و نه باید از آمدن آن کاملاً مطمئن باشیم.
همچنین باید بپذیریم که برخی از امیال طبیعی و برخی دیگر بی اساس هستند. و از طبیعی برخی ضروری هستند و همچنین طبیعی، و برخی فقط طبیعی. و از آرزوهای ضروری، برخی برای شادی لازم است، برخی برای رهایی از ناراحتی بدن، و برخی حتی اگر بخواهیم زندگی کنیم. کسى که از این چیزها آگاهى روشن و یقینى داشته باشد، هر رجحان و کراهتى را به سوى تأمین سلامت جسم و آرامش روان معطوف مىکند، زیرا این مجموع و پایان یک عمر سعادتمند است. زیرا غایت همه اعمال ما رهایی از درد و ترس است و وقتی به همه اینها رسیدیم طوفان روح برپا می شود. زیرا موجود زنده نیازی ندارد که در جستجوی چیزی باشد که کمبود دارد و یا به دنبال چیز دیگری باشد که خیر و صلاح روح و جسم را به وسیله آن برآورده سازد. زمانی که ما از لذت رنج می بریم، تنها در آن زمان، نیاز به لذت را احساس می کنیم. به همین دلیل ما لذت را آلفا و امگا یک زندگی شاد می نامیم. لذت اولین و خویشاوندی ماست. نقطه شروع هر انتخاب و هر بیزاری است، و ما به آن باز می گردیم، تا آنجا که احساس را قاعده قضاوت در مورد هر چیز خوبی می کنیم. و از آنجایی که لذت اولین و بومی ماست، به همین دلیل ما هر لذتی را انتخاب نمی کنیم، بلکه اغلب وقتی از بسیاری از لذت ها می گذریم که آزردگی بیشتری از آنها حاصل شود. و اغلب ما دردها را برتر از لذت ها می دانیم که تسلیم طولانی مدت در برابر دردها در نتیجه لذت بیشتری برای ما به همراه دارد. بنابراین، در حالی که همه لذتها به دلیل اینکه طبیعتاً به ما شباهت دارند، خوب هستند، همه لذتها شایسته انتخاب نیستند، همانطور که همه دردها شر هستند و با این حال نباید از همه دردها اجتناب کرد.
با این حال، باید با سنجیدن یکدیگر و با نگاه به مصلحت ها و ناخوشی ها، همه این موارد را مورد قضاوت قرار داد. گاهی اوقات ما خوب را به عنوان یک شر، و شر را، برعکس، به عنوان یک خوب در نظر می گیریم. باز هم در نظر داریم. استقلال از چیزهای ظاهری به عنوان یک کالای بزرگ، نه به این دلیل که در همه موارد از کم استفاده کنیم، بلکه برای اینکه اگر چیز زیادی نداریم، به چیزهای کم راضی باشیم، صادقانه متقاعد شده باشیم که آنها شیرین ترین لذت را از تجمل دارند که کمترین نیاز را دارند. و اینکه هر چیزی که طبیعی است به راحتی تهیه می شود و تنها چیزهای بیهوده و بی ارزشی سخت به دست می آید. کرایه ساده به اندازه یک رژیم پرهزینه لذت می بخشد، وقتی درد بی نیازی از بین رفته باشد، در حالی که نان و آب بالاترین لذت ممکن را به لبان گرسنه می آورند. بنابراین، عادت کردن به خود، به رژیم غذایی ساده و ارزان، همه چیزهایی را که برای سلامتی لازم است را تامین میکند و به فرد امکان میدهد تا نیازهای ضروری زندگی را بدون کوچک شدن برآورده کند و وقتی در فواصل زمانی به کرایهای پرهزینه نزدیک میشویم، ما را در وضعیت بهتری قرار میدهد. ما از بخت بی باک هستیم
پس وقتی می گوییم لذت غایت و هدف است، منظور ما لذت های ولخرجی یا لذت های نفسانی نیست، آن گونه که برخی از طریق جهل، تعصب، یا اظهار نادرست عمدی چنین می دانند. منظور از لذت نبودن درد در بدن و ناراحتی در روح است. این یک پیاپی بیوقفه از نوشیدنیها و شادیآفرینیها، نه عشق جنسی، نه لذت بردن از ماهی و دیگر خوراکیهای یک سفره مجلل است که زندگی دلپذیری را به وجود میآورد. این استدلال هوشیارانه است، جستوجوی زمینههای هر انتخاب و اجتناب، و بیرون راندن آن باورهایی که از طریق آن بزرگترین آشفتگیها بر روح تسخیر میشود. از همه اینها احتیاط است. از این جهت، احتیاط، حتی از دیگر فضایل، گرانبهاتر است، برای زندگی پر از لذت، که در عین حال، زندگی پر احتیاط و شرافت و عدالت نیست. و نه زندگی پر احتیاط، شرافت و عدالت، که آن هم زندگی لذت بخش نیست. زیرا فضائل با زندگی دلپذیر تبدیل شده است و زندگی دلپذیر از آنها جدا نیست.
پس چه کسی در قضاوت شما از چنین شخصی برتر است؟ او اعتقادی مقدس در مورد خدایان دارد و به طور کلی از ترس مرگ رها است. او غایت را با کوشش فطرت ثابت دانسته و میفهمد که به چه آسانی میتوان به مرز خوبیها رسید و به آن رسید، و مدت یا شدت بدیها ناچیز است. سرنوشتی که برخی آن را حاکم بر همه چیز معرفی می کنند، او به تمسخر می خندد و بیشتر تأیید می کند که برخی چیزها از روی ناچاری اتفاق می افتند، برخی دیگر تصادفی، برخی دیگر از طریق اختیار خود ما. زیرا او می بیند که ضرورت مسئولیت را از بین می برد و شانس یا اقبال ناپایدار است. در حالی که اعمال خود ما رایگان است و ستایش و سرزنش به طور طبیعی به آنها مربوط می شود. در واقع بهتر بود افسانههای خدایان را بپذیریم تا اینکه در برابر سرنوشتی که فیلسوفان طبیعی تحمیل کردهاند تعظیم کنیم. یکی امید ضعیفی دارد که اگر خدایان را گرامی بداریم ممکن است فرار کنیم، در حالی که ضرورت طبیعت گرایان نسبت به همه التماس ها کر است. او همچنین شانس خدا بودن را ندارد، مانند جهان به طور کلی، زیرا در اعمال خدا هیچ بی نظمی وجود ندارد. و نه علت باشد، هرچند نامشخص، زیرا او معتقد است که هیچ خیر یا بدی به طور اتفاقی در اختیار مردم قرار نمیگیرد تا زندگی را شاد کند، هرچند که نقطه شروع خیر بزرگ و شر بزرگ را فراهم میکند. او معتقد است که بدبختی عاقل بهتر از سعادت نادان است. به طور خلاصه بهتر است آنچه در عمل به خوبی مورد قضاوت قرار می گیرد، موضوع موفقیت آمیز خود را مدیون شانس نباشد.
شب و روز خود را در این احکام و احکام خویشاوندی به کار گیرید، هم به تنهایی و هم با کسی که مانند شماست. پس هرگز، چه در بیداری و چه در خواب، مزاحم نخواهی شد، بلکه خدایی در میان مردم زندگی خواهی کرد. زیرا مردم با زندگی در میان موهبت های جاودانه تمام ظاهر فانی را از دست می دهند.
منبع: